Sufjan Stevens - A Sun Came! (2000)

N.a.v. 2 zeer gewaardeerde cd's in mijn collectie (Seven Swans en Illinois) ben ik ook op zoek gegaan naar ouder werk van Sufjan Stevens, waaronder Michigan en dit wat onbekendere A Sun Came.
Ook hier drukt Sufjan al duidelijk zijn karakteristieke stempel op het geheel.
Toch heeft het ook een geheel eigen stijl. Op dit album hangt aan het begin een keltische sfeer.
De start is dan ook waanzinnig goed, maar halverwege slaat dit enigszins om. Het lijkt dan wel of we op een ander album terecht zijn gekomen, niet slecht, maar wel enigszins storend naar mijn idee.
Super Sexy Woman doet me denken aan Beck, en ook bij Jason heb ik dat sterk. Als je dan eenmaal weer gewend bent aan dat andere sfeertje heb je toch zeker weer te maken met een aantal lekkere nummers (m.u.v. rare probeersels als Satans Saxophones).
Ondanks dat dit album een beetje een allegaartje is en duidelijk niet één geheel weet te vormen vind ik het toch uiterst genietbaar en spannend. Verdient dan ook 4 *

Als dit klopt, dan is de waarde van deze plaat erg laag. Hoe zeer ik ook had gehoopt dat dit op zijn minst goed genoeg zou zijn voor 'Ik heb zin in Sufjan Stevens maar heb Michigan, Seven Swans, Illinoise, etc. allemaal al iets te veel geluisterd de laatste tijd'-momenten, moet ik helaas vaststellen dat ik dit grotendeels herrie vind. Hier en daar echt wat aardigs (hoor er wat Sparklehorse in ook) maar over de gehele lijn gewoon niet goed genoeg. En als je net denkt dat de plaat sterk afsluit met het aardige Ya Leil en de prachtige titeltrack, krijgen je oren op hun donder met Satan's Saxophones. Nee, dit is niet meer dan een valse start van zijn geweldige discografie.