Sun Ra and His Astro Infinity Arkestra - Strange Strings (1967)

Mijn ontdekkingstocht door het oeuvre van Sun Ra heeft dan eindelijk een verborgen diamant opgeleverd. Medio jaren 60 klinkt Sun Ra steeds dissonanter en chaotischer. Zo'n geluid kan heel emotioneel en indringend zijn, maar ook klinken als richtingloos gefröbel. Dat eerste is gelukkig hier het geval. Strange Strings is ontregelend, luid en hels. Het doet zelfs wat denken aan The Peter Brötzmann Octet - Machine Gun (1968). Die strijkers klinken uiterst snijdend en de percussie is soms ronduit agressief. Heerlijk intens, maar geen muziek waarbij ik een dagelijkse inname aanraad.