Def Leppard - On Through the Night (1980)

Rauw, hard, energiek. Def Leppard zoekt op haar debuut nog duidelijk naar een eigen stijl en dat pakt soms verrassend goed (Rock Brigade, Wasted, Satellite), soms redelijk (It Don't Matter, Hello America, Overture) en soms matig (Answer To The Master) uit. Leuk album dus, alleen jammer van die lelijke hoes.

ik vind die hoes best wel gaaf eigenlijk!

Grappig, maar wel ontzettend lelijk!

Klinkt niet slecht !!!!!!

Deze band blijft mijn sympathie houden. Een erg goede debuutplaat, luister maar eens naar When the walls come tumbling down, Wasted, Rocks off en Overture.

Debuutalbum van deze Britse groep uit Sheffield: Joe Elliot (zang), Rick Savage (bass), Pete Willis (gitaar), Steve Clark (gitaar) en Rick Allen (drums). Belangrijk ook om te weten is dat Tom Allom (onder andere producer van Judas Priest) deze plaat heeft geproduceerd, dus het geluid is altijd dik in orde.
Lekker rauw, energiek album van een Dove Luipaard toen ze nog al hun tanden hadden. Na Pyromania verdween voor een hele tijd de rock uit hun muziek, maar hier hoor je nog jonge wolven met aanstekelijke nummers: Rock Brigade, Satellite, When the Walls Come Tumbling Dow. Mindere nummers vind ik Hello America en Answer to the Master. Ik vind wel dat hier knappe hardrock wordt gespeeld, lekkere tempo’s , lekker gitaarwerk met vele solo’s, maar ook met vele koortjes, een later kenmerk van Def Leppard.
Hello America is een duidelijke knipoog en/of voorspelling naar hun toekomstige successen behaald overal ter wereld maar voornamelijk in de US of A. Def Leppard vind ik de moeite tot en met album nummer 3 Pyromania. Hysteria was nog redelijk, maar na Adrenalize heb ik het opgegeven.

Slang is nog wel een alleraardigst alternatief aandoend album, daarna ben ik ze kwijtgeraakt. Dit is eveneens alleraardigst debuut. Het laat de potentie als liedjesschrijvers al horen en bied eveneens voor de hardere gitaarliefhebbers wat momenten. Overall is in deze straat de opvolger een klasse beter.

Redelijk plaatje, maar niet zo verschrikkelijk bijzonder. Het schijnt dat hun albums die ze na hun debuut hebben gemaakt wel wat sterker zijn.

Vrij redelijk debuut van leppard. De band kreeg wel wat kritieken te verwerken. In diezelvde periode had je namelijk behoorlijk wat goede heavy metal bands.Saxon,maiden,samson,angel death en priest enz. Die allemaal als een komeet omhoog schoten. Maar wel een stuk heavier waren dan leppard. Leppard wilde het maken in de us ze waren te commercieel enz. Ik vond het eigelijk wel prima dat tussen al dat nieuw geweld een band zat die een iets andere weg was ingeslagen. Sorrow is a woman lekker nummer evenals satelite. Ach gewoon lekker rocken niks mis mee. Hun lizzy achtig guitaarspel gaat er bij mij nog altijd goed in. Wel jammmer dat die zanger joe elliot zijn stem behoorlijk is kwijt geraakt.

Def Leppard klinkt weliswaar iets lichter dan de andere bekende NWOBHM bands, maar toch ook weer dusdanig stevig dat je met On Through The Night wel degelijk kan spreken van een heuse heavy metalplaat. Een hoop aanstekelijke nummers met uitstekend gitaarwerk. Van de gejaagde tempo's waarmee bands als Raven en Saxon aan kwamen zeilen, bedient ook de prille Def Leppard zich. Alleen Hello America geeft alvast een doorkijkje naar de latere Leppard.

Die geweldige riff in het verwoestende Wasted moet volgens mij als inspiratie hebben gediend voor het titelnummer van Power Of The Night van Savatage.

Aardig debuut van deze engelse band maar niet wereldschokkend. Lekkere nummers zijn It Could Be You, Hello America, Wasted en Rock Brigade. Snap nog steeds niet waarom deze band zo groot in Amerika is geworden want het is maar vrij standaard wat deze band laat horen. Live was zanger Joe Elliot een drama maar op dit album niet onaardig.

Een alleraardigst maar niet wereldschokkend debuut. Hier hoor je echt nog wel de NWOBHM invloeden en sound! Later werd het allemaal veel gepolijster en naar mijn bescheiden mening daarmee ook interessanter. Waren ze de koers van dit debuut blijven varen dan hadden ze het nooit zo ver geschopt ben ik bang. Daarvoor was de concurrentie te groot en ook beter.

Met deze LP werd mijn interesse in deze band aangewakkerd. Niet veel later kon ik ze in Brussel live aan het werk zien als voorprogramma van Judas Priest. Dat moet in december 1981 geweest zijn. Toen waren ze echt piepjong. Ik had nooit durven denken dat ze het later zo ver zouden schoppen.

Ik durf deze LP (intussen ook CD) van tijd tot nog eens opleggen. En bepaalde nummers blijven bij mij echt hangen. Hello America, Sorrow is a woman, Wasted en Ouverture zijn zulke nummers.

Net als DutchViking ben ik nog steeds een fan van deze band. Maar ik moet toegeven dat sinds het overlijden van Steve Clark ze nooit meer hun oude niveau haalden.

In 1983 mocht ik de band ontmoeten, wat best aangenaam was. Na een leuke babbel en wat "souvenirs" (drumstokje, plectrums en wat handtekeningen) kon ik terugkijken op een toffe avond.

Ik vind dit nog steeds de beste plaat die ze ooit hebben uitgebracht. Energiek en ze rocken nog als gretige jonge honden. Stem van Elliot is natuurlijk wat zwak, maar het gekrijs op de tweede plaat vind ik nog minder.
Een paar epische nummers zoals Overture en When the Walls. Een paar vette rockers zoals Rocks Off , Waysted en Satellite (kei van een solo) en het anthem-achtige Hello America.
Rock brigade vond ik de zwakste. Beetje standaard.

Ik heb de LP indertijd puur op basis van de hoes gekocht (en natuurlijk omdat de LP in de bak met de metalplaten stak in de lokale platenwinkel ). Ik was er meteen weg van en ben dat in feite nog steeds. De CD versie belandt nog steeds af en toe in de CDspeler in de auto.
Deze is veruit de beste plaat die deze toen nog piepjonge gasten gemaakt hebben. Geen enkel wereldnummer (of het zou Awnser to the Master en ev ook Overture moeten zijn) maar tot op heden heb ik ook geen enkel zwak nummer op kunnen vinden en dat is iets wat ik niet van zoveel albums kan zeggen.
Hoewel er toch al enige melodieuze invloeden te horen zijn, vind ik dit toch nog steeds een echte NWOBTM-plaat. Nadien zijn ze zich door de grote concurentie in Groot-Brittannie of onder druk van hun management (wie zal het zeggen?) meer tot de Amerikaanse markt gaan richten en was voor mij na Hysteria de lol eraf.
On Through the Night blijft voor mij de referentie voor Def Leppard

Nog eens beluisterd en toch nog een halve ster erbij gegeven. Toch hier en daar al een aantal aardige rock nummers, zoals het heerlijke "Wasted" (mijn favoriet van dit album). en zelfs nog een beetje experimenteel (het uitgerekte "Overture").

Geweldig debuut en grijs gedraaid toen die tijd. Vind het artwork op de hoes trouwens wel mooi. 1980 was een goed jaar voor de harde rock. Iron Maiden en Saxon kwamen dat jaar ook met goede platen. Die goeie ouwe tijd.

Ach ja Pitchman nostalgie . Nu was ik toen nogal afhankelijk van het uitwisselen van cassette's en wonderlijk zat Def Leppard nooit bij. Wel Maiden, Priest, Motörhead, Saxon etc. maar deze dus niet.

Nu hoor ik eigenlijk waarom. Als ik eerlijk ben blaast het mij niet van mijn stoel zoals de eerder genoemden het wel deden. Misschien als het tussen de uitwisselingen van toen er tussen had gezeten had ik er misschien een oordeel over geveld. Slecht is het nier maar ook niet zo bijzonder...komt nog bij dat de produktie ook niet lekker is. Drums die klinken als een kartonnen doos. zanger als zingend vanuit het toilet en een veel de schel gitaargeluid...helaas

Ik denk toch echt dat dat inderdaad te maken heeft met het feit dat ze toen niet op je cassettes stonden. Ik wil niet beweren dat dit net zo goed of beter is dan wat Maiden, Priest, Saxon of Motörhead uit brachten. Maar het doet er ook niet zo heel veel voor onder vind ik. De productie is inderdaad erg magertjes. Dat helpt niet mee. Maar er staat genoeg fraais tussen om een plek tussen bovengenoemde bands te rechtvaardigen.

Paar maanden gaf ik dit debuut nog de voordeel van de twijfel, maar na een opfrisbeurt voor de oortjes kom ik er toch achter dat er op dit album weinig te genieten valt voor me.
Satellite en Wasted waren de enigen die me bijgebleven waren en echt knallers zijn het niet. Beetje saai dus.

1980

1. Heaven and Hell - Black Sabbath
2. Angel Witch - Angel Witch
3. Def Leppard - On Through the Night

Ik bedoelde eigenlijk dat deze nooit tussen de 'illegaal' opgenomen casette's die uitgeruild werden onderling.

Toen in mei 1980 op de radio songs van de nieuwe Saxon en Black Sabbath hoorde, was ik definitief om wat betreft heavy metal. Die twee bands werden mijn favorieten, maar gesteund door de radioprogramma’s van Alfred Lagarde en Hanneke Kappen ontdekte ik meer muziek uit deze stroming.

Over Leppard leerde ik dat ze samen met Saxon en Maiden tot de “grote drie van de New wave of British heavy metal” hoorden. Ook had ik gelezen dat zij de rustigste van de drie waren én dat ze het meteen goed deden in Amerika.
Hoe sneller hoe beter, was mijn devies. Vooral een voortdenderende dubbele basdrum vond ik prachtig. Nou, dat laatste bestaat niet op deze plaat. Op een koude vrijdagwinteravond constateerde ik na de eerste draaibeurt dat de plaat weliswaar okay was, maar dat ze inderdaad een stuk rustiger waren dan ik had gehoopt voor een band uit dit nieuwe genre.

Mijn favorieten waren de stevigste rockers van de plaat: Rock Brigade, Wasted en Rocks Off. Andere uptemposongs vond ik aardig: Hello America (jaja, openlijk geflirt met het land van uncle Sam, net als de truck op de hoes) en When The Walls Came Tubling Down. Hetzelfde gold voor rustiger tracks als Sorrow is a Woman en Satellite.

Ruim veertig jaar later draai ik de plaat vanaf streaming. Nog altijd geldt: mooie voorkant! De snelle tracks smaken wederom goed, maar er valt meer op. Qua stijl was het inderdaad de conservatiefste band van de drie, maar songs schrijven konden ze. Vond ik indertijd de plaat inzakken ná Rocks Off, nu ligt dat anders. Dit komt mede door de gitaarinvloeden van Thin Lizzy, neem bijvoorbeeld de (twin)solo’s in Sorrow… en Satellite.
De twee laatste tracks van de plaat zijn bovendien gevarieerd opgebouwd: bij Answer To The Master klinkt classic hardrock door en bij het eerste deel van afsluiter Overture krijg ik het idee naar Boston te luisteren. Dat me dat toen niet is opgevallen! Een song van bijna 8 minuten die stevig overeind blijft.

Had ik de plaat toen 2,5 of 3 sterren gegeven, na enkele draaibeurten vind ik nu dat ie er wel 4 waard is. Binnenkort ga ik de opvolger eens draaien, die beviel me indertijd helemaal níet. Eens kijken hoe dat in 2022 zit…

Prima (debuut) album inderdaad! Def Leppard kan bij mij sowieso weinig verkeerd doen. Althans, zo tot en met Adrenalize dan. Daarna was het niet veel meer. Maar goed, dit debuut leerde ik pas als laatste kennen. Ergens halverwege jaren 90 zal het geweest zijn. Kon er niet zo heel veel mee kan ik me herinneren. Het leek totaal niet op de band die het weergaloze Hysteria op ons los had gelaten. Pas veel later ben ik het album gaan waarderen. Nog steeds vind ik 'm de minste uit de jaren 80 reeks maar dat zegt meer over die andere albums.

Prima debuut van Def leppard. Vooral rock brigade en hello america willen nog wel is mijn kop blijven hangen . Je hoort dat ze nog wat zoekende zijn, soms hardrock maar gaat vaak ook richting nwobhm. En dat maak t en leuk plaatje. Idd de productie laat wat te wensen over, wat hierboven ook al paar keer aangegeven word. Maar toch luister ik deze nog regelmatig ook en met veel plezier

Heb dit album al vaker beluisterd; Britse band die Amerikaans klinkt. Vandaar hun succes in voornamelijk de USA.
Ik ben minder gecharmeerd van rockbands uit laatst genoemde land, hoewel ik op z'n tijd zomaar ineens een rits platen draai van deze bodem.

Classic Rock / Louder Sound over de totstandkoming van dit album, lezenswaardig.

Vanaf Def Leppards Hysteria verplaats ik het gesprek naar hier. Dus EvilDrSmith, Overture is jouw grote favoriet? Ergens vandaag ga ik het album draaien.
Dadelijk vanwege de hitte extra vroeg naar het werk, dan de koptelefoon op en het hele album herbeleven bij de airco. Heb koude herinneringen aan On Through the Night dat ik in de winter uit de bieb leende. Nu de zomer daar tegenover!

Heb 'm vanavond gedraaid, overdag op het werk had ik de nodige concentratie nodig en dat lukt niet met deze klasseplaat. Overture had ik al als favo aangemerkt, maar ik zie dat ik het nummer nauwelijks in mijn stukje van januari '22 noemde!

Bij deze maak ik dat goed: immers een sterk opgebouwd nummer met fraai akoestisch begin en slot, het blijft de volle 8 minuten boeiend.
Wat me dan ook opviel is het gesproken intro van When the Walls Came Tumbling Down. Alsof ik naar War of the Worlds van Jeff Wayne luister: fraai!
En de productie van Tom Allom is eveneens dik in orde: dat hadden ze in 1980 net iets beter op orde dan conculega's Saxon en Maiden, de grote concurrenten, terwijl die platen ook al zo goed klinken, zeker naar de productiestandaard van toen.
Ik verhoog mijn waardering naar een dikke 9, dus viereneenhalve ster. Moet 'm maar eens aanschaffen. Kwam hem een tijdje geleden ergens op vinyl tegen; maar waar?

Dat komt later: eerst verhuizen.

Ik verplaats de discussie naar de Privesite!!!!!

On through the night is het hele jaar door genieten. Welk jaargetijde dan ook, in de zomer in de zon buiten met een goed glas bier. En in de winter met - in mijn geval- open haard aan en een goeie Scotch of Amerikaanse bourbon whisky en On through the night op de achtergrond !!!!!!