Def Leppard - On Through the Night (1980)

Debuutalbum van deze Britse groep uit Sheffield: Joe Elliot (zang), Rick Savage (bass), Pete Willis (gitaar), Steve Clark (gitaar) en Rick Allen (drums). Belangrijk ook om te weten is dat Tom Allom (onder andere producer van Judas Priest) deze plaat heeft geproduceerd, dus het geluid is altijd dik in orde.
Lekker rauw, energiek album van een Dove Luipaard toen ze nog al hun tanden hadden. Na Pyromania verdween voor een hele tijd de rock uit hun muziek, maar hier hoor je nog jonge wolven met aanstekelijke nummers: Rock Brigade, Satellite, When the Walls Come Tumbling Dow. Mindere nummers vind ik Hello America en Answer to the Master. Ik vind wel dat hier knappe hardrock wordt gespeeld, lekkere tempo’s , lekker gitaarwerk met vele solo’s, maar ook met vele koortjes, een later kenmerk van Def Leppard.
Hello America is een duidelijke knipoog en/of voorspelling naar hun toekomstige successen behaald overal ter wereld maar voornamelijk in de US of A. Def Leppard vind ik de moeite tot en met album nummer 3 Pyromania. Hysteria was nog redelijk, maar na Adrenalize heb ik het opgegeven.

Toen in mei 1980 op de radio songs van de nieuwe Saxon en Black Sabbath hoorde, was ik definitief om wat betreft heavy metal. Die twee bands werden mijn favorieten, maar gesteund door de radioprogramma’s van Alfred Lagarde en Hanneke Kappen ontdekte ik meer muziek uit deze stroming.

Over Leppard leerde ik dat ze samen met Saxon en Maiden tot de “grote drie van de New wave of British heavy metal” hoorden. Ook had ik gelezen dat zij de rustigste van de drie waren én dat ze het meteen goed deden in Amerika.
Hoe sneller hoe beter, was mijn devies. Vooral een voortdenderende dubbele basdrum vond ik prachtig. Nou, dat laatste bestaat niet op deze plaat. Op een koude vrijdagwinteravond constateerde ik na de eerste draaibeurt dat de plaat weliswaar okay was, maar dat ze inderdaad een stuk rustiger waren dan ik had gehoopt voor een band uit dit nieuwe genre.

Mijn favorieten waren de stevigste rockers van de plaat: Rock Brigade, Wasted en Rocks Off. Andere uptemposongs vond ik aardig: Hello America (jaja, openlijk geflirt met het land van uncle Sam, net als de truck op de hoes) en When The Walls Came Tubling Down. Hetzelfde gold voor rustiger tracks als Sorrow is a Woman en Satellite.

Ruim veertig jaar later draai ik de plaat vanaf streaming. Nog altijd geldt: mooie voorkant! De snelle tracks smaken wederom goed, maar er valt meer op. Qua stijl was het inderdaad de conservatiefste band van de drie, maar songs schrijven konden ze. Vond ik indertijd de plaat inzakken ná Rocks Off, nu ligt dat anders. Dit komt mede door de gitaarinvloeden van Thin Lizzy, neem bijvoorbeeld de (twin)solo’s in Sorrow… en Satellite.
De twee laatste tracks van de plaat zijn bovendien gevarieerd opgebouwd: bij Answer To The Master klinkt classic hardrock door en bij het eerste deel van afsluiter Overture krijg ik het idee naar Boston te luisteren. Dat me dat toen niet is opgevallen! Een song van bijna 8 minuten die stevig overeind blijft.

Had ik de plaat toen 2,5 of 3 sterren gegeven, na enkele draaibeurten vind ik nu dat ie er wel 4 waard is. Binnenkort ga ik de opvolger eens draaien, die beviel me indertijd helemaal níet. Eens kijken hoe dat in 2022 zit…