Product of the 80's - Product of the 80's (2008)

Hier wist ik helemaal niks van. Heb hier wel zin in eigenlijk. Zowel Shed Thy Blood als Stop Stressin' klinken goed.

Is dit trouwens dan niet een Prodigy, Big Twins en Un Pacino album?

Die nummers klinken inderdaad leuk. Volgens mij komen Big Twins en Un Pacino gewoon vaak langs als gastartiest, maar doen ze niet vast mee.

Volgens mij is deze plaat wél samen met Big Twins en Un Pacino.

Beetje DJ Muggs en Sick Jacken "feat. Cynic"-achtig, lijkt mij dan?

(niet qua stijl maar qua "gastoptredens" dan)

Het is dus wel een gezamenlijk album, zoals hij hier op zijn blog schrijft. Correctie is onderweg.

Hij is er.

EDIT: En hij is hard.

Ik heb hem nu ook een keer beluisterd en het is me goed bevallen. De duistere sfeer wordt goed gecreëerd door met name de producer Sid Roams. Daarnaast zijn de raps leuk, maar wel wat eentonig. Prodigy neemt natuurlijk het sleeptouw, die andere twee zijn minder maar desondanks vrij aardig. Helaas wordt het mij soms te eentonig.

Maar toch zeker na het album van Prodigy eerder dit jaar, had ik er minder van verwacht en hier staan toch echt heel wat knallers op. Die hiddentrack bijvoorbeeld . Dit ga ik zeker vaker opzetten.

H.N.I.C. Pt. 2 vond ik eigenlijk best lekker, ben daarom ook wel nieuwsgierig hiernaar.
Had trouwens liever gehad dat het een Prodigy solo was geweest, die andere rappers heb ik namelijk helemaal niets mee.
Cover is trouwens ook verschrikkelijk
Maar dat zegt niets, heb ik geleerd van Heltah Skeltah!

Haha, die cover van Heltah Skeltah is héél stoer.

Overigens is deze nog een stuk beter dan H.N.I.C.

Pacino en Twins doen overigens op lang niet elke track mee hoor.

Zo! dit wist ik niet!
Eens snel checken die shit!

Artiestennaam is toch niet Product of the 80's?

lijkt mij ook niet!

Nu is ie goed lijkt me.

lijkt mij ook een stuk beter zo

Is 'ie wel. Zie hier.

De crew doet ook maar wat op MuMe.

Maar op zijn blog spreekt ie over een groep waar hij Big Twins, Un Pacino inzitten en wordt de albumtitel niet als groep gebruikt.

Hij noemt de groep daar niet bij naam.

ik vind dit wel de beste uit "nieuwe" "mobb deep stal"

circle dont stop begint volgens mij met hetzelfde intro als ironman van ghostface

De melodieen zijn best dark, maar de drums zijn zo kut, echt een minpunt aan dit album.

deze ga ik zeker kopen, ik vind de beats allemaal hard, ook de drums, alleen 'shed thy blood' en 'catch body music' vind ik minder. maar hoe je het ook wend of keert, t album is gewoon hard!:D

Damn vet album zeg!
ik wist hier helemaal niks van
tot ik he mgister bij rock the bells zag liggen
en wow wat een hard album:D
3,5

Aan de cover te zien gaat dit mij wel bevallen, denk ik zo.

Ik kan er niet tegen dat prodigy's stem zo verandert is.
Ik luister als ik Mobb Deep luister voornamelijk voor P maar zijn stem is echt extreem verandert en dat is zonde

Vliegende Air Maxes, man.

Eerder dit jaar bracht Prodigy de opvolger uit van zijn solodebuut H.N.I.C. (2000). Dat ging hem nog best goed af en H.N.I.C. Pt. 2 werd, met grote dank aan Sid Roams en The Alchemist, een aardige plaat. Vooral Sid Roams legde prachtige, spookhuisachtige beats neer, waar de brakke Prodigy goed de weg mee wist. Voor Product of the 80’s is voor hetzelfde recept gekozen, met als grootste verschil dat de ‘hulp’ van Big Twins en Un Pacino is ingeschakeld om de groep Product of the 80’s te vormen. Deze rappers waren op H.N.I.C. Pt. 2 al niet echt een aanwinst te noemen en ook op deze plaat hadden ze beter weg kunnen blijven.

Big Twins en Un Pacino doen dapper hun best, maar elke keer als zij hun scheur opentrekken, halen ze het niveau omlaag. Met name het stemgeluid van Big Twins is wel heel erg rauw. Dat is een mogelijk voordeel, maar in combinatie met de miserabele teksten over vrouwen en geweld draait zijn aandeel op niets uit. Un Pacino klinkt iets meer gepolijst, maar ook hij heeft bijzonder weinig meerwaarde. Voor beide MC’s geldt eigenlijk hetzelfde: een aparte sound, maar verder weinig interessant, door een gebrek aan krachtige teksten en een kale flow.

Gelukkig heeft Prodigy de meeste zendtijd toebedeeld gekregen. Niet dat hij altijd zo geïnspireerd klinkt en de sterren van de hemel rapt, maar hij heeft nog zoiets als stijl. Het luie en afwezige wat onomkeerbaar in zijn raps is geslopen, is een soort handelsmerk geworden. Schijnbaar zonder interesse spit Prodigy zijn lijntjes in de microfoon, wat o zo lekker aansluit bij de hoofdzakelijk door Sid Roams geproduceerde beats. Ook de teksten van Prodigy hebben weinig waarde, maar hij weet er met zijn zweverige flow mee weg te komen.

En dat heeft hij grotendeels te danken aan de eerder genoemde Sid Roams. Deze producer heeft de meerderheid van de producties op Product of the 80’s voor zijn rekening genomen en dat heeft hij verdienstelijk gedaan. De nummers klinken allemaal mechanisch en industrieel en soms erg spookachtig. Boxcutters is een van die tracks waar het snerpende geluid van de beat haast een kippenvelgevoel veroorzaakt. Er wordt een dreigende sfeer gecreëerd, die een groot deel van het album standhoudt.

Die sound die overheerst op Product of the 80’s ligt sterk in het verlengde van H.N.I.C. Pt. 2. Dat Prodigy en Sid Roams zich ten opzichte van dat album niet vernieuwd hebben is geen probleem; een goed recept mag best meerdere malen uitgevoerd worden. Maar om nou, twaalf jaar na dato, nog eens de legendarische intro van Ghostface Killahs Ironman (afkomstig van de film Education of Sonny Carson) opnieuw te gebruiken, getuigt van een gebrek aan originaliteit. Natuurlijk zijn ook de thema’s op dit album niet bepaald vindingrijk, maar wie zou anders dan ruige gangsterpraatjes verwachten van Prodigy en zijn maten Un Pacino en Big Twins?

Al met al is Product of the 80’s lang niet slecht. Vooral qua sound onderscheidt dit album zich echt van de meeste recente platen, maar het voegt eigenlijk weinig toe aan H.N.I.C. Pt 2. Daarom voelt het een beetje als een herhalingsoefening, die bovendien wat minder is uitgevoerd. Dit had dus niet gemaakt hoeven worden, maar liefhebbers van Prodigy’s recente werk kunnen dit album van Product of the 80’s zonder vrezen opzetten.


De review is ook hier te lezen

Prodigy werd in oktober van het vorige kalenderjaar veroordeeld tot een gevangenisstraf van drieënhalf jaar. Aan de periode voorafgaand aan zijn celstraf bracht Prodigy de meeste tijd door in de studio, wat eerder dit jaar al resulteerde in H.N.I.C. 2. Nu, een klein half jaartje later, is daar al het vervolg: Product of the 80’s, een album in samenwerking met Big Twins en Un Pacino.

Het is echter toch Prodigy die de boventoon voert op Product of the 80’s. Twins en Pacino brengen hun kunsten maar op een paar tracks ten gehore. Het is vooral Big Twins die opvalt met zijn kenmerkende lome, rasperige stemgeluid. Het zijn niet ’s werelds beste rappers, maar de twee passen perfect op het album. Twins versterkt de duistere baslijnen des te meer met zijn rauwe stemgeluid, terwijl Pacino, wiens stem een stuk scheller is, als een soort licht in de duisternis fungeert.

Want duister is Product of the 80’s zeker. De sfeer is beklemmend en onvertrouwd. Je zou haast denken dat je je in een andere wereld zou begeven waar gevaar constant op de loer ligt en waar men nog nooit van zonlicht heeft gehoord. Het enige zonlicht dat we te zien (of in dit geval: te horen) krijgen, zijn de schelle stem van Un Pacino en het nummer Stop Stressin’, dat met een heel overdreven 80’s synthesizergeluid een soort van Miami Vice gevoel weet op te roepen.

Wat de 80’s in de titel van het album betreft, hoef je geen album te verwachten in de trant van Run-D.M.C. of De la Soul. Het zijn vooral de cheesy synthesizers (in positieve zin) en andere geluiden die op bepaalde nummers een dikke 80’s sfeer opwekken. Ook leuk is het gebruik van een aantal overheidsreclames uit de jaren ’80 als "It’s 10 PM, do you know where your children are?" Die commercials komen de grimmige sfeer van Product of the 80’s alleen maar ten goede. Producersduo Sid Roams mag zichzelf een veer op de hoed steken.

Tekstueel is het weinig vernieuwend allemaal, zowel van Prodigy’s kant als van de kant van Un Pacino en Big Twins. Op de tracks P Keep Spittin’ en Am I Crazy? heeft P toch nog wat te melden. Zo werpt P op laatstgenoemde track licht op dingen die in het verleden zijn gebeurd en laat hij zien dat hij tekstueel toch nog wel vernieuwend kan zijn. Voor de rest leunt Prodigy hier vooral op zijn swagger, alhoewel je toch nog wel een aantal leuke one-liners om de oren vliegen.

Zo lang je Prodigy’s teksten met een korreltje zout neemt (zo claimt hij dat hij een "expert wordsmith" is op Waddup G’z?), is er niks aan de hand. Het is niet de Prodigy van dik tien jaar geleden, maar puur op charisma weet hij de voortreffelijke beats van producersduo Sid Roams de baas. Van Prodigy zijn we voorlopig nog niet af, want hij heeft nog meer materiaal klaarliggen. Zo lang dat in het verlengde van dit album en H.N.I.C. 2 ligt, kijk ik er in ieder geval naar uit.

Moeilijk voor mij om te stemmen hierop.
Zoals ik al zei zijn de melodieen vaak donker en dat is een pluspunt (Mobb Deep's goes back in the days). Maar de drums zijn southside style en dat hinderd me nogal.... Maar buiten dat is Sid Roams een prima producer hoor. Prodigy blinkt idd uit op het album, ook al is ie niet 's werelds beste rapper meer... Un pacino (die overigens wel dope kwam op I Want Out op HNIC Pt 2) brengt hier teksten van het zelfde (of iets lager) niveau als P, en Big Twin kan soms irritant zijn met z'n (geen overdreven, dat is echt zijn stem) rauwe stemgeluid.

Ik zit te twijfelen tussen een 3* of een 3,5*

Er zitten wel erge gekke beats op dit album, geweldig rauw.

Lekker hard album als je je eens gangsta wilt voelen.

Haha, ja dat heeft iedereen weleens