Rachael Yamagata - Happenstance (2004)

Volgens de Plato een van de mooiste singer songwriters platen van dit jaar al. Het nummer Would You Please ken ik al. Mooi!

nog geluisterd, bloompje?

WOWOWOWOWOw........... wat is 'even so' en geweldig mooi nummer......Kan het 1903089380 keer luisteren!

Ik ken alleen maar Worn me down, en dat is echt een knap nummer. Kan iemand me vertellen of dat nummer zo'n beetje representatief is voor de rest van de cd?

Ik ga deze cd morgen halen.Ik ken Be Be Your Love,Worn Me Down en Reason Why al en die zijn echt zo mooi! Ik ben benieuwd ... (:

de EP 'EP' vond ik beter, rauwer, minder glad geproduceerd dan deze. En op de EP staat 'Would you please' en de fantastische (hidden) track 'These Girls'. Love it.

een goede plaat inderdaad!

^ Klinkt goed, jammer dat ze nog niet zingt.

Het album gekocht na een track (I'll find a way) gehoord te hebben in een aflevering van ER, geweldig nummer, bijna tranen in de ogen van de schoonheid van het liedje. Rachael Yamagata verdient veel meer aandacht in Nederland.

Op zich wel een redelijk album. Alleen naar mijn mening iets te tam, er had wel wat meer pit in gemogen.
Maar desondanks luistert het wel oké weg.

Voor nu 3, 0 sterren.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Rachael Yamagata - Happenstance (2004) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Rachael Yamagata - Happenstance (2004)
De Amerikaanse muzikante Rachael Yamagata heeft sinds vorige week vijf uitstekende albums op haar naam staan, maar met name haar debuutalbum Happenstance uit 2004 is een album dat iedereen gehoord moet hebben

Ik weet niet precies meer hoe ik 21 jaar geleden op het spoor kwam van Rachael Yamagata, maar weet nog wel dat ik direct onder de indruk was van haar debuutalbum Happenstance. Dat ben ik 21 jaar later nog steeds, want hoewel ook de andere vier albums die Rachael Yamagata heeft gemaakt prachtig zijn, blijft Happenstance mijn favoriete album van de Amerikaanse muzikante. Het is een album dat meerdere kanten op kan en met name het tweede deel van het album is van een bijzondere schoonheid en dan vooral door de prachtige stem van Rachael Yamagata en de bijzondere arrangementen van de songs. Happenstance is een album dat wat mij betreft best een klassieker mag worden genoemd.

Vorige week verscheen bijna uit het niets Starlit Alchemy, het vijfde album van de Amerikaanse singer-songwriter Rachael Yamagata. Het is net als de drie albums die er aan vooraf gingen echt een uitstekend album, maar het debuutalbum van Rachael Yamagata blijft wat mij betreft nog altijd ongeëvenaard.

Happenstance verscheen een jaar na de veelbelovende EP met de titel EP, die Rachael Yamagata in 2023 op de kaart had gezet, nadat ze flink wat jaren met weinig succes muziek had gemaakt, onder andere met de funkband Bumpus. Na de EP werd ook het in de zomer van 2004 verschenen Happenstance uitstekend ontvangen en leek Rachael Yamagata een ster in wording. Zo ver kwam het echter niet. Ik heb het debuutalbum van Rachael Yamagata de afgelopen eenentwintig jaar heel vaak beluisterd en beschouw het als een van de betere albums van vrouwelijke singer-songwriters, maar het grote publiek dacht er kennelijk anders over.

Toen ik vorige week naar het nieuwe album van Rachael Yamagata luisterde kwam ik op de streaming media platforms tot mijn verrassing een Deluxe Edition van het album tegen, die nog eens drie tracks toevoegt aan het originele album. Op dit album heeft de Amerikaanse muzikante zich stevig laten beïnvloeden door de grote singer-songwriters uit de jaren 70, waaronder ook absoluut vrouwelijke singer-songwriters als Carole King.

Happenstance werd hiernaast vergeleken met de muziek van Fiona Apple, die op dat moment al een paar jaar aan de weg timmerde. Dat het debuutalbum van Rachael Yamagata werd vergeleken met de muziek van Fiona Apple hoor je vooral in Be Be Your Love, de openingstrack van Happenstance, en nog veel duidelijker in Letter Read, de tweede track op het album, die wel erg opzichtig tegen de muziek van Fiona Apple aanschuurt met vrijwel identiek pianospel en ook zanglijnen en ritmes die niet hadden misstaan op een van de albums van Fiona Apple.

In de andere tracks op Happenstance ligt de vergelijking met de muziek van Fiona Apple er minder dik bovenop en horen we meer van Rachael Yamagata zelf. Het kan nog steeds alle kanten op van vintage jaren 70 singer-songwriter muziek tot radiovriendelijke 90s pop en soulvolle pop.

Zeker als Rachael Yamagata meer haar eigen weg kiest valt op hoe mooi en veelzijdig haar zang is en hoe trefzeker de productie van John Alagia, die op dat moment vooral bekend was als producer van Dave Matthews en John Mayer en Happenstance heeft voorzien van een mooi en bij vlagen rijk georkestreerd geluid, dat perfect past bij de stem van Rachael Yamagata. De Amerikaanse muzikante zingt op haar debuutalbum echt prachtig en ook nog eens met veel passie, wat haar songs voorziet van een bijzondere lading. Het raakte me in 2004 echt onmiddellijk en de songs op Happenstance raken me nog steeds.

Wanneer ik nu luister naar het debuutalbum van Rachael Yamagata, begrijp ik er echt niets van dat het album in 2004 niet veel meer aandacht trok dan het deed en begrijp ik ook niet dat het album achteraf bezien niet is uitgeroepen tot klassieker.

De originele versie van het album was 13 tracks lang prachtig en de Deluxe Edition voegt er nog drie mooie en bijzondere tracks aan toe. Ik hoop dat Rachael Yamagata deze weken wat nieuwe zieltjes wint met haar nieuwe album Starlit Alchemy, maar haar debuutalbum Happenstance mag echt nooit vergeten worden. Erwin Zijleman