Ik kan dit moeilijk vergelijken met ander werk van Voivod, want buiten dit album ken ik van hen enkel de zeer geslaagde Pink Floyd-cover Astronomy Domine.
Ik kan dus niet vergelijken met vorige of latere cd's, maar dat wil ook zeggen dat ik onbevooroordeeld ben.
Buiten het leuke Clouds in My House is er weinig dat me weet te boeien op Angel Rat. Het komt allemaal redelijk arsty fartsy over en daar durf ik al eens zeer allergisch aan te zijn.
In elk geval, met metal heeft dit niets te maken, dit kan men best omschrijving als een soort van alternatieve rock/pop/wave.
Goed vind ik het niet, slecht daarentegen ook niet echt, laat ik zeggen dat het me gewoon koud laat.
Ik vind dit zeker geen slechte plaat, maar albums als Nothingface, Dimension Hatröss en The Outer Limits steken hier toch nog wel bovenuit, wat mij betreft.
Leuk album van een lekker eigenzinnige band, die zich niet in een hokje laat stoppen. De invloeden lopen nogal uiteen van punk, rock , metal en wat buitenaardse toestanden. Panorama, The Prow en Golem vind ik het leukst. Het album klinkt niet echt optimaal, Nothingface en The Outer Limits klinken ruimtelijker en daarmee beter.
Goed album, niet beter dan Nothingface maar wel weer beter dan The Outer Limits, al is de laatste wel wat helderder en strakker geproduceerd. Ik vind de nummers op Angel Rat alleen wat eigenzinniger, The Outer Limits is wat meer recht toe recht aan.
Vooral de nummers Angel Rat, Golem en Freedoom vind ik de uitschieters. None of the Above is een mooie afsluiter.
Meest toegankelijke plaat van de Vods die wisselend met 'Dimension hatross' mijn favoriet was en nog steeds is. 'Nothingface' hobbelt er vlak achter aan. Het eerdere werk is op z'n tijd best leuk, het nieuwere werk ken ik eigenlijk nauwelijks...
Hoewel ik een groot zwak heb voor Voivod was ik bang dat ze, doordat ze steeds verder van hun oergeluid afdwalen, het spoor een beetje bijster zouden raken. Angel Rat heeft mij daarom dan ook positief verrast. Nog steeds 100% Voivod maar veel meer richting rock dan ik ooit zou hebben gedacht. Een grote stap sinds Nothing Face, maar zeer geslaagd. Een modern geluid met stevige rock als boventoon, maar ook poppy en new wave en een enkele keer komen hun stevige roots doorschemeren.
Uitschieters: Panorama, The Prow en de titelsong (brilliant!). Het begin van Nuage Fractal doet me zelf vaag denken aan Holiday in Cambodia van de Dead Kennedys!
Een zeer ondergewaardeerd album van een unieke band.
Deze vandaag maar eens afgestofd en opgezet. Ten tijde van de release van dit album was ik hier helemaal weg van. Nu vlamt tijdens het luisteren af en toe de nostalgie nog op maar zo enthousiast als destijds ben ik niet meer. Desondanks nog steeds een prima album.
Angel Rat wordt een beetje gezien als Voivod's ''commerciële'' album. In een alternatief en eerlijker universum zou Angel Rat een grote hit zijn geworden, maar dat gebeurde niet. Het album werd geproduceerd en opgenomen door Terry Brown, die vooral bekend staat om zijn productiewerk op een aantal klassieke jaren '70 platen van Rush. Voivod schroeft de progressieve (de invloeden van Rush zijn zeer hevig) en psychedelische rock dan ook aanzienlijk op en laat zijn thrash- en punkinvloeden grotendeels achterwege. Angel Rat is een hele melodieuze plaat, maar het is ook onmiskenbaar Voivod in zijn vervreemdende sfeer, dat is heel erg knap. ''Piggy'' laat de schurende en dissonante elementen van zijn gitaarspel grotendeels achterwege en speelt ontzettend gracieus en dromerig met onmiskenbare Voivod-akkoordenkeuzes, ook Blacky is duidelijk te herkennen met zijn prominente en stuwende basgeluid. Snake zingt hier erg goed en maakt deze nummers heel erg pakkend. Angel Rat is inderdaad Voivod's commerciële album met alle excentriciteit die deze band zo fenomenaal maakt.
Angel Rat zo'n album dat orenschijnlijk eenvoudig van opzet is, maar dat toch weer allerlei verschillende invloeden geraffineerd aan elkaar knoopt. Panorama schiet de band uit de hardrockstartblokken alsof het nooit 1981 is geworden waar het van MTV bekende Clouds In My House weer voortborduurt op de koers van het eigenwijze Nothingface.
Voivod klinkt zweverig en durft nog steeds een dissonantje te droppen, maar is tegelijkertijd toegankelijker dan ooit. De songs bieden veel houvast door de gemakkelijk meezingbare lijntjes van Snake die mij vandaag ineens doen inzien hoeveel Tobias Forge alias Papa Emeritus daarvan heeft meegenomen in zijn eigen Ghostvehikel. Luister eens naar hoe iets als The Prow of Golem gewoon tracks van Ghost zou kunnen zijn.
Het zeurderige Twin Dummy blijf ik wat apart vinden, maar anderzijds geeft het ook gewoon weer wat eigenwijzigheid aan het totale album. Bij het navolgende titelnummer is namelijk weer volop genieten .
Enfin, Voivod blijft een aparte band. En hoewel ik blijf zweren bij Killing Technology en Dimension Hatröss, vind ik het wel erg leuk om te horen hoe de band zich verder bleef ontwikkelen.