Dimmu Borgir - Puritanical Euphoric Misanthropia (2001)

puritania blijft een geweldig nummer.

"Puritania" vind ik juist weer een wat minder nummer omdat die een beetje de industrial kant op gaat, jammer vind ik, maar goed een beetje experimenteel zijn is natuurlijk ook niet verkeerd. De rest van de cd is heel nice, het klassieke muziek als intro is ook erg mooi.

Deze hele plaat vind ik zwaar tegenvallen, zoals ik al eerder zei. Dit lijkt mij te veel Fear Factory, met gebrek aan goede songs, in de zesde versnelling. 2.5*

Wat een gruwelijke grafherrie is dit.... braaaaak :S

Het is ook bedoeld als grafherrie. Ben het trouwens wel met je eens.

Klinkt best chill, maar Kings of the Carnival Creation vind ik het beste nummer.

De plaat is (jammergenoeg) niet goed afgemixt, het hele album is té bombastisch en dit overheerst. Hierdoor krijg je het gevoel alsof de nummers veel op elkaar lijken en het één grote waas van geluid wordt.

De drummer is trouwens wel erg goed! Hij is afkomstig van de band Cradle of Filth en is na cruelty and the beast naar dimmu vertrokken.

Mooie hoes (toen ik nog jong was vond ik dit altijd erg stoer om aan vrienden te showen..)

3,5 ster

...alweer een hele vijf jaar geleden. Waar is de tijd van toen toch naar toe hé...

(is overigens niet slecht bedoeld, ik vind het enkel grappig dat er een opmerking als deze bij een album van amper 5 jaar staat).

prachtig!

ik ben helemaal niet into dit soort metal, maar deze band is echt goed gewoon, ik weet niet hoe die drummer dit doet maar hij is geweldig :9

*4

typische dimmu plaat. lkkr donkere vocalen van shagrath en snelle percussie dit album gewoon 3*, omdat er toch nummers op deze cd staan die ze er gewoon niet op hadden moeten zetten. maar gelukkig minder synthesizer dan in spiritual black dimensions. waarin de ''mystieke'' synthesizer onderhand gebruikt werd als bass. dat was ook geen black metal meer. nu is dimmu weer trug gekomen door toch weer trug te gaan naar echte melodieuze black metal. deze band is neit alleen voor de liefhebber van het genre, want het heeft veel elementen in zn muziek wat het ook leuk maakt voor een breder publiek

Puritinia is het enige black nummer dat ik nog kan waarderen.

ik ben niet echt een black metalfan (behalve een paar bands, maar daar wordt over gezegd dat het geen black metalbands zijn)
maar deze cd is echt niet mis.

met als uitschieters hybrid stigmata, kings of the carnival creation en natuurlijk puritania.

jullie vergeten de toevoegende waarde van I.C.S. Vortex de nieuwe bassist met zn clean zang en de drummer heet Nicholas Barker en trouwens wtf wat nou teveel fear factory ?? gast luister jij nou eens echt goed naar beide bands

dit is me favoriete plaat alles heerst maelstrom mephisto is m,n lievelings nummer ik blijf deze maar draaien en dat terwijl ik hem 3-4 jaar in bezit heb

Puritania is onwijs goed.

gewelidge plaat, niet direcht om de nummers maar om de fusie van blackmetal met klassiek en zo gedaan dat het een beetje de mainstraem kant op gaat, vooral door de goedgeschreven teksten.

4,5

Daarmee wil ik niet zeggen dat ik het poetische hoogstandjes vindt, maar de teksten op dit album zijn wat minder in your face en overduidelijk, en dat vindt ik wel relaxt...dan blijft het een beetje aan jezelf

Als ze de drums wat zachter in de mix hadden gezet was deze cd (grotendeels) een meesterwerk geweest. Puritania is het enige nummer dat niet lijdt onder de te harde drums, maar zelfs een nummer als Kings of the Carnival Creation wordt vervelend als je alleen maar drumkabaal hoort. 3* omdat sommige nummers toch boeien.
Ontroerend trouwens om te zien hoe zelfs MusicMeter niet gespaard blijft van youtube-achtige toestanden zoals Lord_Chlamydia die op niet al te intellectuele wijze Eddie's comment afkraakt. Fascinerend.

burn in hell is een geweldig nummer.

Goeie ideeën verdwijnen op dit album als sneeuw voor de zon door die overdreven dichtgeplamuurde produktie. Iets minder mag wel. Helaas werd deze lijn op de navolgende albums onverstoorbaar verder bewandeld.
En Burn In Hell is werkelijk een walgelijk slechte interpretatie van een ouwe "vuist in de lucht" Twisted Sister rampestamper.

Ik heb deze altijd ietsjes minder gevonden. Kigns of the Carnival Creation is echter wel een geweldig nummer, een van de betere van Borgir. De cover van Twisted Sister is echt bruut. 3,5*

Loudness War in vol ornaat op deze plaat...en dat is zeker geen goede zaak.

De enige plaat van Dimmu die ik destijds geslikt heb. Het is echt één en al blastbeats, herrie en schreeuwen totdat je aankomt bij Puritania, die ik meteen als bijnafavoriet bestempel. Mijn absolute favoriet was nog wel het mars-achtige Hybrid Stigmata- The Apostacy. De rest was een beetje veel van hetzelfde en ik luister er nu echt niet meer graag naar.

Ik gooi hem een halfje omlaag, omdat de mindere helft van het album toch teveel van hetzelfde is (te weten tracks 2, 5, 7, 8 en 9). Puritania en Hybrid Stigmata zijn echter inderdaad erg geniaal.

Het album heeft een paar zeer sterke openers, maar zwakt wat af tegen het einde. Er zitten overigens wel een aantal echte uitschieters erin zoals Maelstrom Mephisto en Sympozium. Burn in Hell vind ik een vreselijke cover.

Ook een nieuwe waardering voor Puritanical Euphoric Misanthropia mijnerzijds. Misschien is het de tijd van het jaar, maar ik kan ineens weer iets meer genieten van het latere werk van Dimmu Borgir.
Geen orkest uit een doosje maar een echt orkest dit keer. Opvallend is wel dat Dimmu Borgir het gaspedaal regelmatig stevig ingedrukt houdt. De orkestrale poespas vind ik af en toe te druk ook de productie vind ik nog steeds even erg, maar de plaat staat toch bol van de kwaliteit.
Burn In Hell vind ik verschrikkelijk maar dat is dan ook maar een bonus.

Ik heb deze plaat in mijn middelbare schooltijd echt grijs gedraaid. Nu draai ik hem een stuk minder, maar nog steeds erg genietbaar. Bruut, hard en inderdaad wel erg dicht gesmeerd, maar ik kan dat dan weer wel hebben van deze band. De vocalen vind ik ook erg gaaf afgewisseld met de cleane zang. Top.

Mijn laatste bericht over deze plaat dateert van april 2005, dat zal zo maar ook eens de laatste keer zijn dat ik deze plaat heb beluisterd. Na 11 jaar heb ik hem toch maar weer eens opgezet. Ik moet mijn mening wel iets herzien, het blijft geen hoogvlieger, maar een 'fear Factory in de zesde versnelling' wil ik het eigenlijk ook niet noemen.
Ik blijf het een erg inspiratieloze plaat vinden, alles klinkt een beetje alsof het op de automatische piloot is gespeeld. Nu is het ook niet makkelijk om de twee geniale voorgangers te overtreffen, helaas komen ze zelfs niet eens in de buurt.
Ik denk dat de verwachtingen destijds ook een beetje te hoog waren, nu ik de plaat opzet met het idee dat ik hem niet eens uit ga zitten, blijkt dat ik het wel een vermakelijk albumpje vind. Hij borduurt een beetje verder waar spiritual... ophoud maar dan allemaal wat gepolijster (wat ik zonde vind) en het song materiaal is simpelweg minder goed.

Er is blijkbaar een remix en remaster van deze plaat uitgekomen. Waarom dat nodig was is mij onduidelijk, wat het origineel klinkt gewoon goed. Helder en strak, met alle instrumenten goed hoorbaar. Hoewel de drums behoorlijk vooraan de mix staan (en vooruit, enigszins digitaal/getriggerd klinken), vind ik dat zeker niet hinderlijk. Het geeft de plaat een unieke sfeer.

Om heel kort te zijn: alles wat de originele mix was, is de remix niet. Ik denk dat er geprobeerd is de plaat duisterder te laten klinken, maar het resultaat is een dof, vrij chaotisch geluid, waarin de instrumenten veel minder goed van elkaar te onderscheiden zijn. Duisterder is het wel, maar ook veel generieker. Simpel gezegd: de ziel is uit de plaat verdwenen.

Ik had Puritanical Euphoric Misanthropia al jaren niet meer gehoord en de remix was een reden de plaat weer eens te luisteren. Het blijft een sterke plaat van een band die de black metal inmiddels oversteeg. En die, hoewel ook toen al behoorlijk over the top (bekijk de afbeeldingen van de bandleden in het boekje maar eens... hilarisch), nog geen volstrekte parodie van zichzelf was. Oh ja, en ICS Vortex maakt elke plaat waarop hij zingt beter.

Warme en minder warme herinneringen aan dit album. Dimmu Borgir was na Slayer de eerste echt extreme band die ik oppikte aan het begin van dit milennium. Nota bene gekocht in de Free Record Shop. Dankbaar gebruikte ik de aggressiviteit van deze plaat om me tegen alles en iedereen af te zetten. Mijn vrienden waren groot fan en ik moest destijds wel echt wennen. De orchestraties spraken me wel direct aan en toen het kwartje viel, kon ik ook wel echt genieten van het hele album, ipv alleen Hybrid Stigmata en Puritania. Minder warme gedachten gaan dan toch naar dat ik me heb laten meeslepen door alle flauwekul dat DImmu Borgir samen met Cradle of Filth sellouts en niet true waren, met als gevolg dat ik een paar jaar later van beide bands alle cd's verkocht die ik had. Sinds een aantal jaren heb ik de cd weer in de kast staan.

Natuurlijk speelt mee dat ik Dimmu Borgir tijdens deze fase leerde kennen dat ik deze het meest waardeer. Als ik dan toch probeer om zo objectief mogelijk te luisteren, dan mag wat mij betreft wel duidelijk zijn dat de Noren (en Brit) hier de beste line up hadden. Tjodalv is me nooit bijgebleven als drummer, terwijl Nick Barker vanaf zijn eerste roffel meteen indruk maakt. Mustis heeft hier duidelijk meer te doen en niet langer zijn de keys slechts simpele (ook al waren ze soms best effectief) deuntjes. Vortex zit nu vast in de band, maar heeft helaas niet meer ruimte gekregen om te zingen. Het orkest dat hier toegevoegd is, voegt echt wel wat toe. Kijkend naar het totaalplaatje, is Dimmu Borgir vreselijk effectief geworden. Creatief gezien, heeft de band een aantal van de beste songs die het ooit schreef. Blessings Upon The Throne of Tyranny, Kings of the Carnival Creation en Hybrid Stigmata zijn fenomenaal. Allemaal retestrakke nummers vol afwisseling, goede opbouw en heerlijk fel. De teksten zijn wel erg gekunsteld, maar dat drukt de pret niet. Wat ook geen ramp is, is dat de tweede helft niet zo'n indruk maakt als de eerste. Puritanical Euphoric Misanthropia bevat geen zwak moment en is wat mij betreft nog steeds een van de beste symfonische blackmetalplaten ooit.

Tussenstand:
1. Puritanical Euphoric Misanthropia
2. Enthrone Darkness Triumphant
3. Spiritual Black Dimensions
4. Stormblast
5. For All Tid

Zal allemaal wel te commercieel gevonden worden, maar Dimmu Borgir werkt met deze sound echt heel erg goed voor me. Edvard Griegeaanse invloeden met de composities en de uitvoering van het orkest, heerlijke afwisseling tussen melodie en agressie, over the top bombast en ICS Vortex in (on)hemelse partijen. Van die laatste had er meer mogen zijn, dan was de score waarschijnlijk nog hoger geweest. Ook zonder dit voelt PEM gelukkig wel erg sterk. Hybrid Stigmata - The Apostasy is een absoluut hoogtepunt, iets met die afwisselende zangpartijen van een bepaald persoon. Ook de aanwezigheid van Nick Barker blijft een fantastisch iets, aangezien hij zowel kracht als agressie aanbrengt, maar nooit vervalt in chaos. Gewoon een topalbum.

Tussenstand:
1. Puritanical Euphoric Misanthropia
2. Spiritual Black Dimensions
3. Enthrone Darkness Triumphant
4. Stormblast
5. For All Tid