Dimmu Borgir - Puritanical Euphoric Misanthropia (2001)

Warme en minder warme herinneringen aan dit album. Dimmu Borgir was na Slayer de eerste echt extreme band die ik oppikte aan het begin van dit milennium. Nota bene gekocht in de Free Record Shop. Dankbaar gebruikte ik de aggressiviteit van deze plaat om me tegen alles en iedereen af te zetten. Mijn vrienden waren groot fan en ik moest destijds wel echt wennen. De orchestraties spraken me wel direct aan en toen het kwartje viel, kon ik ook wel echt genieten van het hele album, ipv alleen Hybrid Stigmata en Puritania. Minder warme gedachten gaan dan toch naar dat ik me heb laten meeslepen door alle flauwekul dat DImmu Borgir samen met Cradle of Filth sellouts en niet true waren, met als gevolg dat ik een paar jaar later van beide bands alle cd's verkocht die ik had. Sinds een aantal jaren heb ik de cd weer in de kast staan.

Natuurlijk speelt mee dat ik Dimmu Borgir tijdens deze fase leerde kennen dat ik deze het meest waardeer. Als ik dan toch probeer om zo objectief mogelijk te luisteren, dan mag wat mij betreft wel duidelijk zijn dat de Noren (en Brit) hier de beste line up hadden. Tjodalv is me nooit bijgebleven als drummer, terwijl Nick Barker vanaf zijn eerste roffel meteen indruk maakt. Mustis heeft hier duidelijk meer te doen en niet langer zijn de keys slechts simpele (ook al waren ze soms best effectief) deuntjes. Vortex zit nu vast in de band, maar heeft helaas niet meer ruimte gekregen om te zingen. Het orkest dat hier toegevoegd is, voegt echt wel wat toe. Kijkend naar het totaalplaatje, is Dimmu Borgir vreselijk effectief geworden. Creatief gezien, heeft de band een aantal van de beste songs die het ooit schreef. Blessings Upon The Throne of Tyranny, Kings of the Carnival Creation en Hybrid Stigmata zijn fenomenaal. Allemaal retestrakke nummers vol afwisseling, goede opbouw en heerlijk fel. De teksten zijn wel erg gekunsteld, maar dat drukt de pret niet. Wat ook geen ramp is, is dat de tweede helft niet zo'n indruk maakt als de eerste. Puritanical Euphoric Misanthropia bevat geen zwak moment en is wat mij betreft nog steeds een van de beste symfonische blackmetalplaten ooit.

Tussenstand:
1. Puritanical Euphoric Misanthropia
2. Enthrone Darkness Triumphant
3. Spiritual Black Dimensions
4. Stormblast
5. For All Tid

Zal allemaal wel te commercieel gevonden worden, maar Dimmu Borgir werkt met deze sound echt heel erg goed voor me. Edvard Griegeaanse invloeden met de composities en de uitvoering van het orkest, heerlijke afwisseling tussen melodie en agressie, over the top bombast en ICS Vortex in (on)hemelse partijen. Van die laatste had er meer mogen zijn, dan was de score waarschijnlijk nog hoger geweest. Ook zonder dit voelt PEM gelukkig wel erg sterk. Hybrid Stigmata - The Apostasy is een absoluut hoogtepunt, iets met die afwisselende zangpartijen van een bepaald persoon. Ook de aanwezigheid van Nick Barker blijft een fantastisch iets, aangezien hij zowel kracht als agressie aanbrengt, maar nooit vervalt in chaos. Gewoon een topalbum.

Tussenstand:
1. Puritanical Euphoric Misanthropia
2. Spiritual Black Dimensions
3. Enthrone Darkness Triumphant
4. Stormblast
5. For All Tid