Voivod - The Outer Limits (1993)

Toch wel een geweldige plaat uit het progressieve tijdvak van Voivod (vanaf Dimension Hatröss t/m deze). Vooral het nummer Jack Luminous is briljant evenals de cover van Roger Waters' Nile Song.
Dit album zou sowieso wel eens in de smaak kunnen vallen bij Pink Floyd fans. Al is het natuurlijk wel een flink stuk harder, de psychedelische elementen zijn duidelijk aanwezig.

The Outer Limits doet niet onder voor hun andere prog topper Nothingface. Een verhoging naar 4,5* lijkt me dus op z'n plaats.

Tijd dat ik die ga beluisteren!

Van dit album wordt ik echt nog steeds enthousiast. Heerlijk geluid van een originele band, die gwoon doet wat ze leuk vinden, nl. spacy rock/metal maken. Sommige nummers knallen er gewoon uit en andere stukken moeten het van de sfeer hebben. Hoogtepunten zijn er genoeg, eigenlijk doen alleen de tracks 2, 3 en 6 wat onder voor de rest. Ik lees net dat Nile Song een cover is, dat verbaast mijn niet en ook niet dat het Pink Floyd gerelateerd is. Ik ben nu benieuwd naar het origineel.

De opvolger van het geweldige Angel Rat. Een goed geluid, goede songs, steviger dan Angel Rat, alles klopt, maar.....! Op één of andere manier heeft dit album me nooit weten te raken.
Ik kan er zelf ook niet de vinger op leggen want muzikaal gezien zit het snor. Dit album luister ik dan na Rrröööaaarrr ook het minst.

Btw: De cover The Nile Song is geschreven door Roger Waters en komt van het Pink Floyd album More (Soundtrack) en deze haalt het bij lange na niet bij Astronomy Domine van Nothing Face.
Een kleine 4.

Metal Album van de Week en ik weet het niet...het is me wat te poppy op de een of andere manier. Ik heb hem 4 volledig geluisterd en eigenlijk wil ik niet meer....

Voivod kende ik voordat dit album het Metal Album van de Week werd alleen van naam, ik had dus geen idee wat te verwachten.

Na een paar keer luisteren ben ik tot de conclusie gekomen dat hoewel de kennismaking met Voivod een aangename was, ik dit album niet heel vaak meer zal luisteren, het overige werk van deze band laat ik ook aan me voorbijgaan.
Vooropgesteld: dit album is zeker niet vervelend. Muzikaal zit het goed in elkaar en het luistert lekker weg. Nadeel is echter dat er niks écht uitspringt. Alles klinkt goed, maar het weet me niet zo goed te verrassen. De zang is ok, maar niet opvallend of speciaal. Het is alsof ik deze zanger ook al in tig andere bands gehoord heb.

Al met al trekt bijna een uur aan muziek aan me voorbij als 1 geheel. Als de cd is afgelopen kan ik me niet herinneren wat ik nou eigenlijk gehoord heb, laat staan een stuk aanwijzen waarvan ik echt onder de indruk ben. Als ik een hoogtepunt aan zou moeten wijzen, zou het 'Le Pont Noir' zijn.

3.5*

Tot en met Nothingface bezit ik alles van Voivod. Vreemdgenoeg heb ik nooit meer naar een Voivod album van na Nothingface geluisterd. Bij beluistering van The Outer Limits wordt mij de reden niet snel duidelijk.

Wat wel duidelijk is, is dat de lijn van Nothingface verder doorgetrokken is. Ook The Outer Limits staat bol van de pink Floyd achtige sci fi rock die een extra bizar karakter krijgt door de typische machinale gitaarklanken van Piggy en de emotieloze en soms psychotische zanglijnen van Snake.

Vreemd, maar toch vertrouwd. Hoewel, Voivod weet met het geweldige Le Pont Noir toch wel te verrassen Al was het maar vanwege de Killing Joke referenties.

Gauw Angel Rat ook maar eens opsnorren.

Van Voidvod kon ik eigelijk alleen de tweede plaat en die is best freaky en nog behoorlijk thrashy. Deze plaat is een goed moment om de rest van Voivod eens te beluisteren.
Op the Outer Limits word een meer progmetal sounds neergezet, met rustige Pink floyd passages en het werkt allemaal ook nog! Jammer dat Piggy er niet meer is, maar gelukkig kunnen we hem nog horen op platen als deze.

Ja erg leuke en toffe plaat!

Voivod uit Canada, over de jaren heen zijn ze blijven sluimeren in het onderbewustzijn van Sir Spamalot met hier en daar een korte kennismaking maar nooit een grondige studie. So much to do, so little time.
Rare ervaring, het is alleszins heel verzorgd en er is afwisseling troef. Muzikaal vind ik dit bijzonder goed gedaan, de composities zijn heel knap en de heren muzikanten doen het bijzonder goed. Ik vind dit een welgekomen afwisseling tussen het alomtegenwoordig bruut geweld ervaren bij andere albums. Hoogtepunten zijn er voor mij niet, het is een solide plaat maar Le Pont Noir doet mij het minst. Jack Luminous is inderdaad erg mooi hoewel toch een lange zit. Aardig album en dit vliegt nog regelmatig eens op de draaitafel, wie weet komen er nog sterren bij…
Nog een paar weetjes van metal-archives geplukt: de basspartijen werden door ene Pierre St-Jean gedaan, het was het laatste album van zanger Denis Belanger (Snake) tot zijn terugkeer in 2003 en dit album heeft blijkbaar twee covers. De hoes hierboven zou moeten afkomstig van de eerste persing van MCA waarin een 3D-brilleke zaten en 3D-afbeeldingen in het begeleidend boekje.
Nog een vraag ook, kan het zijn dat ze ooit met Rush hebben getoerd?

Ja, tijdens de Presto tour in 90. Een kameleon dat Voivod want even daarvoor tourde Voivod ook met het Duitse Kreator

De hier afgebeelde hoes is de reguliere, de 3D hoes is de bruin met wit.

Hm, deze heb ik destijds laten liggen, want metal, meestal wat te conservatief, zal wel niks zijn. Maarrrr deze band is toch wel een ander kopje metal thee. (en Tool, Mastodon, Gojira, Opeth...etc.).
Vind niet ieder nummer even geslaagd, maar hier is wel een band aan het werk die wat anders probeert....sterker, al in 93 progressiever waren, dan menig bandje nu. Heb nog wat platen te gaan zie ik.
Ze doen me op deze plaat trouwens denken aan Trouble.

Behoorlijk progressief, maar toch ook erg catchy. Zo heb ik Voivod eigenlijk nog nooit gehoord. Net zoals op Angel Rat klinkt Snake's stem stukken aangenamer dan op de platen daarvoor. De songs rocken meer, maar toch is het progressieve karakter zeker niet verdwenen. Deze plaat wil ik dan ook graag in mijn collectie hebben.

Ontoegankelijk, progressief, catchy, hard, pakkend en innovatief. Zomaar wat termen die ik associeer met Voivod, het is en blijft een interessant collectief. De wijze waarop de mannen compromisloos de songs voor het voetlicht brengen heeft mijn interesse. Het feit dat de band ook niet direct te categoriseren is heeft ook zijn charme. Nu waren er begin jaren 90 meer bands die stoeiden met ingewikkelde songstructuren en geluidserupties bleek Voivod de kunst te verstaan om bij vlagen ook toegankelijk te kunnen klinken. Zeker op The Outer Limits is dat het geval, zonder daarbij direct te verwachten dat het meezingers betreft. Echter songs als We Are Not Alone - wat een machtig stuk - Fix My Heart, Moonbeam Reader (wat een subtiliteit gekoppeld aan een swingende groove) en de weidse cover van Floyd's The Nile Song vormen heerlijke tracks. Hierna kan de plaat mijn aandacht echter maar maar moeite vasthouden en dat is jammer. Echter enkele nummers bevatten dermate veel fraaie overgangen en zitten vol met details dat Voivod voor mij een guilty pleasure vormt.

Ik heb onlangs mijn neef, aan wie ik eeuwig schatplichtig zal zijn in muzikaal opzicht en die ik lange tijd niet meer gezien had, beloofd deze nog weer es te proberen.

Een plaat, zo blijkt, die meer te bieden heeft dan ik ooit dacht (vond het weinig vernieuwend ten opzichte van voorgaand werk, eerder "retro"). Het borduurt ook wel voort op eerder werk, en de impact van de drie platen ervoor heeft het niet, maar groeipotentie is er wel. Een lange zit is het vooralsnog met bijna 55 minuten ook wel, dus maar es geen cijfer en later nog es proberen, misschien dan in delen. 'Jack Luminous' is ondertussen tamelijk indrukwekkend.

P.s.: ik dacht altijd dat er ooit, ergens een trema in de bandnaam verwerkt zat (Voïvod), maar dat zal ik gedroomd hebben(?). Overigens is de oorsprong ervan hier te vinden. Voivod met een extra ' boven de v is er wel te vinden bij 'Phobos', btw.

Rrröööaaarrr?

En Korgüll, The Exterminator of Dimension Hatröss.

Uit de hele vroege Voivod uitingen valt wel op te maken dat de bandnaam als Voïvod geschreven moest worden. Althans dat valt op te maken uit tekeningetjes van oude flyers die ik in tijdschriften zie. Gaandeweg heeft men dat blijkbaar laten varen. Sowieso is dat net wat teveel Motörhead van het goede.