Statik Selektah - Stick 2 the Script (2008)

Weer zo'n album met commerciële en underground rappers als feature...

Staan toch wel een hoop aardige en goede tracks op. Statik is een redelijke producer en kan zijn beats goed aanpassen naar het niveau van de rapper. Track 7, 8 & 9 bijvoorbeeld vind ik van een sterk niveau maar met name naar het einde toe (13,15 en 16) vind ik het allemaal wat minder worden. Daarmee is het een plaat die ook flink leunt op de kwaliteiten van de rappers. Op sommige stukken is het gewoon niet spannend genoeg of met te weinig afwisseling. Verder is dit een plaat die ik in de nabije toekomst zeker nog wel een keer op zal zetten, maar na langere tijd vergeet.

Goede overall plaat, met enkele uitschieters. Statik is zonder twijfel een van mijn favoriete producers (maar ben dan ook een sucker voor die commerciële soulvolle producties); hij doet niks wereldschokkend maar laat ook nergens steken vallen waardoor het als een mooi consistent geheel wegluisterd.

Zoals Rhytl & Poetry zegt, kan niet elke MC de aandacht blijven vasthouden, waardoor het af en toe een beetje wegzakt.
Begin met een 3,5* maar zie'm nog wel stijgen naar 4*

(heb trouwens een lichtjes andere track lijst: als track 6 heb ik een interlude met Q-Tip waardoor alle tracks erna 1 opschuiven)

Hmmm niet echt, had er toch veel meer van verwacht!
Er staan wel een paar heel goede tracks op, maar geen cd om helemaal plat te draaien.

Vorig Statik album was tig keer beter..

En vette album van Statik Selektah. Ik kon zelfs niet geloven hoeveel goeie guest appearances er op de album waren en een nummer met CL smooth? Dit is sowieso 1 van de betere albums dit jaar.

Heerlijk Geproduced door Statik Selektah
Met vele goeie featurings.

Ik vind het allemaal niet zo boeiend eigenlijk. Het klinkt niet verkeerd, maar wel heel gewoontjes.

Review is ook hier te lezen.

Statik Selektah heeft de smaak te pakken gekregen. De producer en DJ was al eventjes actief in het wereldje, maar met zijn solodebuut Spell My Name Right: The Album (2007) wist hij definitief zijn naam te vestigen. De gastenlijst op het eerste album was imponerend, het aantal gastartiesten op de opvolger Stick 2 the Script is reusachtig.

Natuurlijk mag Reks niet ontbreken. De rapper die een flink aandeel van zijn Grey Hairs door Statik Selektah geproduceerd zag worden, maakt drie keer zijn opwachting, maar doet dat niet meer dan gemiddeld. Daarmee staat hij een beetje symbool voor het leeuwendeel van de rappers op Stick 2 the Script: niemand valt echt uit de toon, maar artiesten die positief de aandacht voor zichzelf eisen zijn ook op één hand te tellen. En eerlijkheid gebiedt te zeggen: de instrumentaties van de vaak op safe spelende Statik Selektah nodigen ook niet bepaald uit om een stralende show weg te geven.

Dat is ook geen vereiste op een plaat die vooral een relaxt geluid heeft, maar een beetje opschudding af en toe is wel zo gezond. Voor het gewenste schokeffect zorgt het opwindende For the City, waar het druistige duo M.O.P. en de snerpende Jadakiss lekker onbeschoft op de borst kloppen. Met name het extra benadrukte gedreun onder de vocalen van Jadakiss is heerlijk, maar de bevreemdende samenwerking met het mierzoet gezongen refrein is net wat té contrasterend.

Helaas blijken lieftallige zanglijntjes inherent aan de overwegend lome productiestijl van Statik Selektah, want het wemelt op Stick 2 the Script van de softe R&B-refreinen. Met gevoelige klanken is in principe weinig mis, maar het is hier allemaal wel erg zoetsappig en overvloedig, zeker voor een hiphopalbum. Gelukkig heeft Statik Selektah vaak wel de juiste mannen weten te selecteren, want Little Brother en Termanology komen toch het best tot hun recht op zwoele en zangerige tracks.

Dat Statik Selektah zo’n grote verscheidenheid aan gastartiesten bijeen heeft gebracht, waar Redman, Bun B, Saigon, Royce Da 5’9” en zelfs C.L. Smooth onder vallen, maar ook minder bekende goden als Cory Mo, Joe Scudda, Masspike Miles en Sha Stimuli, heeft tot gevolg dat Stick 2 the Script een massa aan indrukken achterlaat. Op zich wel leuk, maar dat zorgt niet bepaald voor een eenduidig geluid; er is gewoonweg teveel afwisseling, terwijl de MC’s in veel gevallen niet echt iets speciaals bieden. De grote namen wekken de schijn hun specifieke kwaliteiten voor eigen werk te hebben bewaard en de kleinere namen lijken te weinig in hun mars te hebben om te kunnen schitteren.

De conclusie is dat Stick 2 the Script een feest der herkenning is, waar voorspelbare klanken de boventoon voeren, zo nu en dan een leuke line voorbij komt, maar vooral blijkt dat een strakke producerplaat in elkaar draaien niet gemakkelijk is. De vergelijking met DJ Revolution’s album King of the Decks dringt zich op, maar waar die zich vooral verslikte in een te lange duur van de plaat, komt Stick 2 the Script ook gewoon de kwaliteit om zich te onderscheiden te kort. Statik Selektah heeft het absoluut in zich een heerlijke beat te produceren, maar hij heeft niet het niveau om een heel album lang te imponeren. Iets meer selectie in de gastbijdragen had misschien kunnen helpen, maar dan had de niet uitzonderlijke kwaliteit van de beats misschien weer meer opgevallen.

Vond dit samen met grey hairs het beste album van 2008. De helft van dit album zijn absolute bangers. Al moet ik wel zeggen dat het album met de tijd van z'n kwaliteit verliest. Enkel de tracks met de roc-boys en die met termanology voel ik absoluut niet.
4,5* oorspronkelijk, 4* nu

Zonde dat de meeste van dit soort albums vaak ongeleide projectielen zijn. Doordat iedere track weer van een andere artiest is, is het moeilijk lijn te ontdekken in het album. Dit maakt het voor mij wat minder goed.