Marike Jager - Celia Trigger (2008)

Mijn allereerste kennismaking met Marike Jager was via de mp3-speler van degene die naast me zat met wiskunde. Zij was een stil, wat onopvallend maar wel aardig meisje en hetzelfde dacht ik over Marike, nou ja, over Marike dacht ik dat ze wel een beetje saai was. En de pianoliedjes die ik hoorde waren dat ook wel, wel aardig, maar niet heel bijzonder. Totdat "The Leaves" langskwam, want toen had Marike me te pakken.

Het langzaam opgebouwde, mooi gearrangeerde en best meeslepende liedje komt van dit album, "Celia Trigger", waar ik toen doorheen scrolde. En net zoals dat meisje naast me bij wiskunde loonde het ook bij Marike om haar eens te leren kennen. Dan blijkt het dat dit album net ergens tussen het jazzy, kalme debuut en het wat bluesier, uitgesprokenere "Here Comes the Night" ligt. Het vervormde "Runner at the Gate" en de pakkende albumopener "Celia Trigger" hebben net wat meer een bluesgevoel in zich dan eerst het geval was.

Daarnaast zijn er meer toetsengerichte liedjes, zoals het eerdergenoemde "The Leaves" en het ook erg geslaagde "She Only Knows". Omdat het toch wel een overgangsalbum is geworden (maar wel een heel mooie, dat zeker) is alles nog aangevuld met jaren 60-pop (het veel te bekend klinkende "Honey, Honey", waar is dat toch van geleend?) en het wat extravertere "Radio" dat zowel een verleidingspoging als zelfpromotie; ach, 't is allemaal aandacht vragen en terecht.

Eigenlijk zijn alle drie albums van Marike wat inconstistent, maar met elk album levert ze een klein handjevol vreselijk sterke nummers. Op dit album zijn dat ook het met prachtige tekst gezegende "Bucket Full of Ice", "The Leaves", "She Only Knows" en het titelnummer. Zo bouwt Marike een uitermate respectabel oeuvre op. Hou haar dus zeker in de gaten.