The Heads - Everybody Knows We Got Nowhere (2000)
mijn stem
18 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Sweet Nothing
-
Legavaan Satellite (5:49)
-
Thumbs (2:05)
-
Fuego (3:12)
-
Kraut Byrds (1:14)
-
Could Be… (4:01)
-
#'75 (6:20)
-
Wobble (2:16)
-
Barcoded (2:16)
-
Song No 1 (3:17)
-
My My (2:44)
-
Stab Railroad (4:49)
-
Chrome Plated (1:52)
-
Motorjam (8:36)
-
Dirty Water (5:46)
-
Pill Jam (6:26)
-
Long Gone (12:42)
-
Delwyn's Conkers [Mark Radcliffe Session] * (3:12)
-
Gnu [Mark Radcliffe Session] * (5:02)
-
Could Be [John Peel Session] * (3:25)
-
Legavaan Satellite [John Peel Session] * (5:20)
-
You Can Lean Back Sometimes [John Peel Session] * (5:05)
-
Post Relaxation [John Peel Session] * (7:16)
-
Demonizer 48 / 48 * (4:25)
-
Snakepit [Man's Ruin Version] * (7:25)
-
Dirty Water [Man's Ruin Version] * (8:38)
-
Mao Tinitus [Man's Ruin Version] * (9:17)
-
Legavaan Satellite [Man's Ruin Version] * (9:30)
-
You Can Lean Back Sometimes [Man's Ruin Version] * (9:46)
-
Widowmaker [Live] *
-
Legavaan Satellite [Live] *
-
Demonizer 48 / 48 [Live] *
-
Steamroller [Live] *
-
Fuego [Live] *
-
False Heavy [Live] *
-
Spliff Riff [Live] *
-
Move Yr Spacecar [Demo] * (9:15)
-
Bag It (Slack Babbath) [Demo] * (12:58)
-
Kraut Byrds [Demo] * (9:33)
-
Hey, Hey [Demo] * (3:59)
-
Canned Pt3 [Demo] * (5:05)
-
F@zz [Demo] * (3:19)
-
Move Yr Spacecar Dub / Long Goner [Demo] * (24:35)
toon 26 bonustracks
totale tijdsduur:
1:13:25
(3:40:30)
0
geplaatst: 10 oktober 2019, 14:07 uur
"Verzengende psychedelische rock", zo wordt dit album hierboven aangeprezen, en als ik op het internet een beetje rondkijk lijkt deze band een kleine cultstatus te hebben vergaard om hun "hyperpsychedelica". Ik kan me vaak wel in de verte vinden in de beschrijvingen op de albumpagina, maar in dit geval heb ik me serieus afgevraagd of ik naar het foute album aan het luisteren was. Het geluid van Everybody Knows We Got Nowhere associeer ik in de verste verte niet met de kleurrijke naakte mevrouw op de hoes. Als ik het fatsoenlijk onder woorden moest brengen zou ik zeggen dat de hallucinaties die ik van deze plaat krijg eerder in de buurt komen van dat ik opgesloten ben in een menigte voor een eindeloze (maar echt, eindeloze) jamsessie van wat uitgebluste vijftigers op een lokale kermis in Waddinxveen. Zanger Paul Allen klinkt ongeveer even gepassioneerd als mijn lokale gothic-cassière, drummer Wayne Maskell doet zijn best om geen inspirerend ritme uit zijn drumstel te laten ontsnappen en dan komen nog de gitaarsolo's.
God, de gitaarsolo's. Ik sta op deze site volgens mij niet bekend om mijn voorliefde voor gitaarsolo's, en dat wordt hier nog even bevestigd: het vormeloze, ongeïnspireerde en ronduit irritante gitaargemasturbeer dat gitarist Price laat horen op Dirty Water staat vrij dichtbij het precieze tegenovergestelde van wat ik persoonlijk waardeer in muziek. Jammer genoeg bestaat dit album dan wel voor 80% uit gitaarsolo's. De andere twintig procent wordt opgevuld met melodieën die ik ben vergeten zodra ze afgelopen zijn, een compleet gebrek aan dynamiek en een holle productie die deze twee factoren benadrukt. Misschien is het oneerlijk om dit met een laag cijfer te belonen omdat het simpelweg m'n genre niet is (al waardeer ik best wat psychedelica en noiserock, wat de labels zijn waarmee dit op RYM wordt beschreven). Desalniettemin heb ik zo mijn best moeten doen om me door drie luisterbeurten van dit album heen te worstelen dat het me wel het enige correcte lijkt.
God, de gitaarsolo's. Ik sta op deze site volgens mij niet bekend om mijn voorliefde voor gitaarsolo's, en dat wordt hier nog even bevestigd: het vormeloze, ongeïnspireerde en ronduit irritante gitaargemasturbeer dat gitarist Price laat horen op Dirty Water staat vrij dichtbij het precieze tegenovergestelde van wat ik persoonlijk waardeer in muziek. Jammer genoeg bestaat dit album dan wel voor 80% uit gitaarsolo's. De andere twintig procent wordt opgevuld met melodieën die ik ben vergeten zodra ze afgelopen zijn, een compleet gebrek aan dynamiek en een holle productie die deze twee factoren benadrukt. Misschien is het oneerlijk om dit met een laag cijfer te belonen omdat het simpelweg m'n genre niet is (al waardeer ik best wat psychedelica en noiserock, wat de labels zijn waarmee dit op RYM wordt beschreven). Desalniettemin heb ik zo mijn best moeten doen om me door drie luisterbeurten van dit album heen te worstelen dat het me wel het enige correcte lijkt.
* denotes required fields.
* denotes required fields.