Marilyn Crispell / Gary Peacock / Paul Motian - Nothing Ever Was, Anyway. Music of Annette Peacock (1997)

Ik ben verzot op Marilyn Crispell. Zeker als ze muziek maakt voor ECM. Vroeger schijnt ze ruige muziek in de traditie van Cecil Taylor te hebben gemaakt, maar haar ECM-opnames liggen meer in de lijn van Paul Bley. Op dit album vormt ze een trio met twee goede bekenden van Bley: Gary Peacock (bas) en Paul Motian (drums). Ze spelen zeer vrije bewerkingen van Annette Peacock-composities, waarvan Paul Bley er ook al vele op plaat heeft gezet. Maar hoe mooi die ook zijn, ik ga voor deze Crispell-uitvoeringen.

Ik ben beslist geen echte jazz-kenner en vind veel free-jazz (voorlopig nog?) te druk en te onrustig, wordt daar vaak een beetje nerveus van. Maar dít, wow...

Het vrijwel altijd ingehouden spel van dit trio is zó subtiel, zo delicaat en vooral zo open. Ze nemen continu de tijd voor de composities en voor elkaar, waardoor alles heel transparant blijft. En ondanks vele dissonante klanken blijft er altijd een melodielijn herkenbaar.

Volgens mij is het juist daardoor dat ik zo intens kan genieten van deze plaat. Van de manier waarop de muziek soms zomaar in losse brokjes uiteen lijkt te dwarrelen, maar toch altijd even later weer bijeen komt. Van de manier waarop ze spelen met de tijd; met klanken, maar zeker ook met stilte, waardoor er zoveel spanning in de muziek zit.

En dan is er nog het spel van Marilyn Crispell zelf. Hoewel het trio vrijwel gelijkwaardig is en iedereen zijn eigen inbreng heeft, vind ik de hoofdrol toch echt voor haar. Misschien houd ik nog wel het meest van alles op deze plaat van haar vederlichte 'toucher' (zo heet dat toch?) en haar sprankelende spel.

Nu ja, het zijn waarschijnlijk al die dingen samen, en nog een aantal onbenoembare aspecten die iedere luisterbeurt weer tot een nieuwe ontdekkingsreis maken.

Echt intens mooi!