Anastacia - Heavy Rotation (2008)

Ze ziet er nog goed uit voor iemand van 40 jaar.

haha vind ik niet, ik vind haar altijd redelijk eng.
maar haar muziek is wel leuk meestal, al blijft het grotendeels hetzelfde al 8 jaar met dezelfde uithalen en gekrijs.

de singel moet ik nog even aan wennen.

alsof 40 oud is

sjezus wat een opmerking

ben wel benieuwd naar dit, kijken of ze het niveau blijft behouden

Anastacia weet mij altijd wel te boeien. Prachtige krijs-stem.

Vond haar altijd echt geweldig, vooral dat laatste studio album
De nieuwe single was wel erg wennen.. maar is nu wel aardig goed.

Ben benieuwt naar de rest van het album!

Heerlijke cover, moet gezegd.

Maarja, die nieuwe single... Ik vind 'm eerlijk gezegd nogal tegenvallen, klinkt als I'm Outta Love en One Day In Your Life rondje 3495.
Vind het echt 100% deja vu. Been here, done that.

De leader van de vorige cd (Left Outside Alone) vond ik tenminste veel verfrissender klinken.

Ik heb inmiddels ook een stukje van defeated gehoord..
OOk dat valt me wel wat tegen eigenlijk.. klinkt wat R&B achtig...
maar de tekst van t nummer lijkt wel beter dan I Can Feel You wat ik erg simpel vond..

Ik vond 'I Can Feel You' in het begin erg wennen, maar ik vind het nummer erg goed nu.

Ben benieuwd wat er op het nieuwe album komt allemaal.
Hoop dat ze wel een beetje bij het genre van het 'Anastacia' album blijft. Dan komt het helemaal goed!

Heb gen net geluisterd, ben niet helemaal weggeblazen door deze cd, maar dat verwachtte ik ook niet. De cd is bijna helemaal gevuld met up-tempo nummers ( geloof dat alleen Defeated en Never Gonna Love Again de enigste rustige nummers zijn). Het album heeft eigenlijk maar'twee uitschieters en dat zijn de single I Can Feel You, welke je gewoon vaker moet luisteren om beter te worden, en de titelsong Heavy Rotation. Beiden up-tempo electronische pop nummers. De rest is ook niet slecht, maar ze zijn gewoon allemaal hetzelfde. Defeated is opzich ook wel te doen.

Geen slecht album, alleen niet erg divers

3*

Men zei dat dit album een andere koers van Anastacia zou laten zien, maar ik heb de cd beluisterd en eigenlijk vind ik er niks speciaals aan. Lekker klinkt het zeker, dat wel! Okee, de Sprock-sound van de vorige mega-seller is op "Heavy Rotation" wel ver te zoeken. Soul, Pop en R&B spelen hier de grootste rol en als je dan toch wil vergelijken, valt deze cd 't best te plaatsen in de sound van "Freak Of Nature" uit 2001. "Defeated" en titeltrack "Heavy Rotation" zijn voor mij eigenlijk de enige tracks waarvan ik zeg: hee, dat is fris en vernieuwend maar voor de rest klinkt de cd gewoon zoals we van Ana gewend waren. Hopelijk stijgt de verkoop, want de eerste single werd (ongebrijpelijk) slecht ontvangen...

het is inderdaad niet vernieuwend of speciaal maar de cd luistert lekker weg en is op zijn tijd best aangenaam om naar te luisteren.

Zelf heb ik delen van dit album beluisterd in een platenzaak. Anastacia heeft een goede soulstem en de composities mogen er zijn, maar het klinkt voor mij te gelikt, te glad, te gepolijst, waardoor de muziek niet overkomt bij mij. Het zijn net de scherpe randjes die muziek aantrekkelijk maken en als je dat zo gladstrijkt haal je de ziel eruit.
Is dat omdat men denkt dat de massa het zo wil? Amy Winehouse is toch het voorbeeld dat de massa rauwere muziek wel lust.

Heb dit album de laatste 2 dagen non-stop geluisterd. En het groeit elke keer weer =) Ik mis de rock Anastacia wel een beetje, maar ik hou van deze nieuwe sound. Alleen ze had wel een iets sterkere comeback single kunnen maken. En hem zelf schrijven.

Hmm, niet al te positieve reacties zie ik tot nu toe bij dit album. Zelf ben ik wel redelijk tevreden na 2 luisterbeurten. "I Can Feel You" vond ik in eerste instantie een tegenvaller, maar bleek later een groeier die ik toch wel lekker vind. Ook "Heavy Rotation", "Same Song" en "Absolutely Positively" klinken erg goed. "In Summer" en "Beautiful Messed Up World" kwam ik niet doorheen, te saai. De rest van de tracks klonken zeker aardig, maar sprongen er nog niet zo uit. Na nog wat meer luisterbeurten zal ik een definitief oordeel geven, maar voorlopig hou ik het op 3,5.

Nu 1 keer het hele album geluisterd en moet zeggen... het valt wat tegen. Het doet me niet zoveel. de liedjes blijven niet erg hangen en lijken op elkaar. Never Gonna Love Again vind ik wel een goed nummer!
Misschien is, net als 'I Can Feel You' , de cd een groeier..

Over eerdere albums van Anastacia was ik meer te spreken, ik heb het album geluisterd en ik moet zeggen vind het nogal tegenvallen. Er sprinkt voor mij geen enkel nummer echt uit. Op dit moment een 2.5 misschien komt daar nog een halfje bij.

Minder poppy dan het vorige album, het vorige album had meer nummers die direct leuk waren. Maar nu ik deze een paar keer heb gehoord kan ik toch wel een paar leuke liedjes ontdekken.

Ik heb het album geluisterd en moet zeggen dat ik erg blij ben dat ze weer terug naar haar 'roots' gaat qua sound.

Favorieten zijn: In Summer, The Way I See It, Absolutely Positively en de single I Can Feel You. Ook de bonustrack Beautiful Messed Up World mag er zijn!

Ik geef 3,5*

Imiddels de CD vaker beluister en het wordt steeds beter! Ik blijf erbij dat er niet veel variatie in zit maar 'Never Gonna Love Again' is dan wel een apart nummer en wat mij betreft nog steeds de beste..
verhoogd van 2,5 naar 3,5

Die cover, van klasse naar Rihanna style bezig?

Dit is zeker een van de mindere album van Anastacia. Wat haar comebackalbum moest worden, is een flop geworden met weinig inspiratie. Toch kan ik het na beluisteren van enkele keren, het best wel smaken hoor. Maar echte uitschieters vind je op deze plaat niet hoor. 3/5.

De zoveelste heerlijke cd van Anastacia, maar niet goed genoeg voor 5 sterren: 4 sterretjes dan maar. Heavy Rotation, het nummer, is erg anders dan we van Anastacia gewend zijn maar het is naar mijn mening wel een van de beste nummers!!!!!

Een blanke vrouw met een zwarte stem, prachtig.

Heavy rotation… nou, dat was het zeker! Het eerste album van Anastacia met een hoes, en allemaal foto’s in het boekje, waarop haar handelsmerk verdwenen is: haar bril! Het is jammer dat de "grote" comeback van Anastacia niet succesvol was. In tegenstelling tot haar drie vorige albums, werd dit album ook niet echt positief ontvangen. Gemiste kans eigenlijk, want het is absoluut niet zo slecht als veel recensenten je destijds wilden doen laten geloven. Het probleem met dit album is, naar mijn idee, dat het eerder lijkt alsof het bestaat uit allemaal losse nummers, dan een passend, coherent geheel.

Voor de geduldige luisteraar staat er zeker wel wat moois op. Neem bijvoorbeeld het titelnummer, de Rodney “Darkchild” Jerkins productie, Heavy rotation. Een totaal vernieuwende sound van Anastacia, die heel bijzonder aanvoelt voor een nummer van ‘slechts’ een popzangeres. Het nummer bevat naar trance neigende elementen, dat maakt dit een van de meest bijzondere, memorabele momenten, niet alleen op het album of uit Anastacia’s oeuvre, maar sowieso van een (pop)zangeres van zo’n kaliber. Met I can feel you, de eerste single van het album, gaat ze op de club/dance-toer, en het is echt zo’n clubbanger geworden (ofwel: een nummer waarbij je onmogelijk stil kan blijven zitten). Een nog beter voorbeeld hiervan is echter I call it love, wat een dijk van een nummer is dat, voorzien van een pakkend refrein! Met The way I see it en Same song probeert ze richting de Amy Winehouse kant te gaan: het zijn tamelijk rauwe, soulvolle nummers. En hoewel ze overduidelijk minder zijn dan van het “Back to black-kwaliteit”, vind ik het zeer geslaagde bijdrages. Tot slot is Never gonna love again ook, op z’n zachtst gezegd, een bijzondere ballad. De instrumentale dreigende sfeer, die ook nog eens heel kaal en / of gestript aanvoelt, zorgt voor één van haar meest fraaie nummers ooit! Dat zijn dus de hoogtepunten.

Mindere momenten zijn er ook. De tweede single, Absolutely positively, een nogal standaard nummer, ditmaal met een R&B-inslag was niet representatief voor het album. Ik snap ook niet waarom Mercury besloot om dit nummer op single uit te brengen, het album had zoveel meer te bieden! Ook de quasi-poëtische songtekst vind ik ook niet leuk: ” Absolutely positively / Certain that I am not sure that I love you anymore”. Ook Defeated is te dertien in dozijn voor iemand als Anastacia. Het refrein mag dan wel catchy zijn, maar productiegewijs lijkt het teveel op een Ryan Tedder productie, en nee, dat is hier niet positief. Een nummer als You’ll be fine is nogal saai, het kent geen hoogtepunt en kabbelt maar wat voort. Daarom hadden ze deze, en nog wat anderen, ook beter van deze tracklist kunnen schrappen.

Ja, jammer. Niet zozeer van de flop, maar vooral dat het album niet de waardering kreeg die hij naar mijn mening verdiende. Uiteraard is het geen meesterwerk, maar het is verre van slecht te noemen.

Een redelijk album. Geen grote hits zoals op haar vorige albums. En zeker als je het vergelijkt met haar voorlaatste album. Het is jammer, want ze heeft altijd erg leuke singles en hits, maar als album levert ze gewoon erg slechte kwaliteit af.

Alleen Defeated, Same Song, Never Gonna Love Again, I Call it Love en I Can Feel You vind ik erg leuk. Ook Heavy Rotation en You'll be Fine hebben wel wat. De rest is weer opvulling van middelmatig niveau dit keer.