Anastacia - Heavy Rotation (2008)

Heavy rotation… nou, dat was het zeker! Het eerste album van Anastacia met een hoes, en allemaal foto’s in het boekje, waarop haar handelsmerk verdwenen is: haar bril! Het is jammer dat de "grote" comeback van Anastacia niet succesvol was. In tegenstelling tot haar drie vorige albums, werd dit album ook niet echt positief ontvangen. Gemiste kans eigenlijk, want het is absoluut niet zo slecht als veel recensenten je destijds wilden doen laten geloven. Het probleem met dit album is, naar mijn idee, dat het eerder lijkt alsof het bestaat uit allemaal losse nummers, dan een passend, coherent geheel.

Voor de geduldige luisteraar staat er zeker wel wat moois op. Neem bijvoorbeeld het titelnummer, de Rodney “Darkchild” Jerkins productie, Heavy rotation. Een totaal vernieuwende sound van Anastacia, die heel bijzonder aanvoelt voor een nummer van ‘slechts’ een popzangeres. Het nummer bevat naar trance neigende elementen, dat maakt dit een van de meest bijzondere, memorabele momenten, niet alleen op het album of uit Anastacia’s oeuvre, maar sowieso van een (pop)zangeres van zo’n kaliber. Met I can feel you, de eerste single van het album, gaat ze op de club/dance-toer, en het is echt zo’n clubbanger geworden (ofwel: een nummer waarbij je onmogelijk stil kan blijven zitten). Een nog beter voorbeeld hiervan is echter I call it love, wat een dijk van een nummer is dat, voorzien van een pakkend refrein! Met The way I see it en Same song probeert ze richting de Amy Winehouse kant te gaan: het zijn tamelijk rauwe, soulvolle nummers. En hoewel ze overduidelijk minder zijn dan van het “Back to black-kwaliteit”, vind ik het zeer geslaagde bijdrages. Tot slot is Never gonna love again ook, op z’n zachtst gezegd, een bijzondere ballad. De instrumentale dreigende sfeer, die ook nog eens heel kaal en / of gestript aanvoelt, zorgt voor één van haar meest fraaie nummers ooit! Dat zijn dus de hoogtepunten.

Mindere momenten zijn er ook. De tweede single, Absolutely positively, een nogal standaard nummer, ditmaal met een R&B-inslag was niet representatief voor het album. Ik snap ook niet waarom Mercury besloot om dit nummer op single uit te brengen, het album had zoveel meer te bieden! Ook de quasi-poëtische songtekst vind ik ook niet leuk: ” Absolutely positively / Certain that I am not sure that I love you anymore”. Ook Defeated is te dertien in dozijn voor iemand als Anastacia. Het refrein mag dan wel catchy zijn, maar productiegewijs lijkt het teveel op een Ryan Tedder productie, en nee, dat is hier niet positief. Een nummer als You’ll be fine is nogal saai, het kent geen hoogtepunt en kabbelt maar wat voort. Daarom hadden ze deze, en nog wat anderen, ook beter van deze tracklist kunnen schrappen.

Ja, jammer. Niet zozeer van de flop, maar vooral dat het album niet de waardering kreeg die hij naar mijn mening verdiende. Uiteraard is het geen meesterwerk, maar het is verre van slecht te noemen.