Juana Molina - Un Día (2008)

Juana Molina weet mij met dit album op een indrukwekkende manier te verrassen. Vanaf de eerste secondes van Un Día tot aan de laatste secondes van (Qué Difícil) weet Molina mij onder te dompelen in swingende hallucinante electronica en ronduit bedwelmende sfeermakende settings. De samples zijn van optimale klasse en de combinatie van swingende oud-Hollywoodachtige muziek, catchy pop, bedachtzame doch magistrale samples en soepele, speelse, minimalistische folk werkt zo hypnotiserend dat ik helemaal op ga in dit album. Magnifiek! 5/5

Ik heb geen idee of het volgende bij jullie enigszins herkenbaar is, maar bij Un Día neem ik een merkwaardig fenomeen op in mijn omgeving.

Bij een aantal vrienden en familieleden heb ik nu een bepaalde status ontvangen waarbij de nummers die ik opzet niet altijd gewaardeerd, maar wel gedoogd worden. Ik doe zo veel mogelijk mijn best om deze klasse te mogen behouden en daarom kies ik meestal uiteraard de minder drukke, warme en redelijk vrolijke popliedjes uit. Met nummers zoals Quien (Suite) en Vive Solo, waar deze 50(!!)-jarige mevrouw met behulp van een sampler prachtige, kleurrijke composities uitspant die heerlijk in het gehoor liggen - dacht ik - gokte ik dan ook wel bij iedere laten-luisterbeurt dat het wel zou bevallen. Maar nee.

Familieleden keken me verschrikt aan en vrienden begonnen gewoon te lachen bij het horen van de nummers van deze dame, iets wat ik toch niet echt verwacht had. Hoe ik dit nou goed kan vinden, alles wordt de hele tijd herhaald (volgens hen ook 2 minuten later, wanneer in mijn oren het nummer een totale wenteling heeft genomen), die vrouw lijkt wel alsof ze een peuter staat toe te zingen (de klik-en klakgeluidjes die Molina maakt zijn voor mij één van de grootste sfeermakers van het hele album) en die melodiëen zijn blijkbaar ook nog eens ronduit lelijk (als ik harmonieuze muziek zou moeten opnoemen, zou dit toch wel één van mijn eerste keuzes zijn). Blijkbaar heb ik de afgelopen jaren precies naar de geschikte (of juist niet) muziek geluisterd om bij iedere beluistering weer met een warm gevoel achterover te kunnen leunen en te genieten van de volledig unieke sfeer die voortgebracht worden met vaak alleen een stem, een gitaar en een sampler.

Nu heb ik mij niet bepaald verdiept in moderne Argentijnse muziek, maar toch ben ik ervan overtuigd dat er maar weinig artiesten zijn met zo'n fantastisch gevoel voor het creëren van liedjes die zo soepel via je oren je lichaam binnenglijden en je fantasie op hol doen slaan, met zo'n apart scala aan instrumenten. En dan ook nog met genoeg variatie. Neem nou als voorbeeld No Llama, dat begint met een zoet Hollywoodmelodietje, dat binnen een halve minuut uitmondt in hypnotiserende tonen uit de mond van Molina (ik stel me haar overigens totaal niet als een blonde mevrouw van 50 voor, maar dat terzijde), dat dan op zijn beurt weer in een wat onheilspellende gitaarpartij overgaat, dat dan weer met zang wordt uitgebreid en eindigt in een kolkende massa van heerlijk gefluit, getokkel, gezang en gepiep.

En zo heeft ieder nummer weer zijn eigen stempel: van een feestelijke, Latino-achtige vibe in opener en titelnummer Un Día tot een nachtclubberig gevoeltje bij afsluiter Dar (Que Difficil), herhaling is nu precies het woord dat het minst geschikt is voor dit album. Nu wil dat niet zeggen dat ieder nummer een meesterwerkje is, slechts dat bijna ieder nummer dat is. Want ondanks het feit dat qua originaliteit Lo Dejamos misschien nog wel het hoogste prijkt van het hele album, wordt Molina's gekir hier voor een groot deel slechts door een minimale, niet bijster spannende beat ondersteund en breekt dat zo een beetje de hypnose die de rest van de nummers wel veroorzaken. Naast dat skipnummer is Un Día echter een fantastisch album, dat als je een beetje tegen het experiment kan, heerlijk wegluistert en voor een wagonlading sfeer in een doorsnee woensdagmiddag zorgt. Grote aanrader.