Cradle of Filth - The Principle of Evil Made Flesh (1994)

De naam Cradle of Filth zag ik in de jaren negentig wel eens toen ik weinig of geen metal meer beluisterde. Het leek me echt iets voor de jongere generatie. Toen ik later weer veel metal ging draaien en kopen ook nooit gecheckt. Tot ik enkele jaren geleden eens Cruelty and the Beast in de kringloopwinkel zag liggen. Daar vind je zelden metal. En voor anderhalve euro wilde ik het wel eens proberen. Dat viel meteen in de smaak. Deed me nog het meest denken aan Sabbat. En Cruelty was volgens deze site niet eens hun beste album. Er viel nog wel wat te ontdekken dus. En het duurde niet lang voordat ik zo'n beetje de hele discografie in huis haalde. Behalve dit debuut. Die vind je ook niet overal meteen. Door het relatief lage stemgemiddelde zocht ik er ook niet naar. Onlangs toch gekocht. Tweedehands voor een prijsje.

En wat een heerlijk album ook!

Laat het dus duidelijk zijn aan de laagstemmers; jullie hebben ongelijk.

Op vinyl? Als dat de originele uit 1994 is heb je een goede deal gedaan, die doet tussen $100 een $299 tegenwoordig

Gewoon op cd hoor. Niet moeilijk te vinden op internet als je er speciaal naar op zoek bent maar het was de eerste keer dat ik een exemplaar in een winkel vond.

Ik volg de Sabbatredenering wel. De wijze waarop Dani zijn verhalen voordraagt is zeer verwant aan die van Martin Walkyier ten tijde van History Of A Time To Come en Dreamweaver. Dat is voor mij dan ook direct de charme van de band.

Op Principle is de verhalenvertellerij nog niet zo op niveau als op de volgende albums. Ook lijkt het allemaal iets minder extreem te zijn qua krijsen. Bedenk wel dat Cradle Of Filth opkwam in ern tijd dat melodieus en symfonisch getinte dingen met blackmetal vermengen nog wat onwennig gevonden werd. Al heb ik Cradle nooit een blackmetalband pur sang zoals Emperor of Satyricon gevonden. Wel lekker eigenwijs en vol avontuur.

Overigens heb ik zelfs destijds nooit een LP hiervan gezien. LP's waren ook op sterven na dood toen. Een cd uit de eerste oplage heb ik dan weer wel. Uiteraard.

Om die reden vind ik lp's uit die tijd eigenlijk juist weinig waarde hebben. De factor nostalgie ontbreekt. En omdat de speelduur van albums langer werd (te lang voor een lp) is de geluidskwaliteit vaak ondermaats, want dubbel vinyl uitbrengen was helemaal niet rendabel.

De cd die ik heb is deze.

Die heb ik ook. Met het pentagram op de schijf. Is dus niet helemaal de eerste. Die heeft een andere afdruk op de cd zelf. Verschil tussen Brits en continentaal gok ik.

Dat LP's destijds op sterven na dood waren, is nu juist de reden dat ze zeldzaam en peperduur zijn, er werden er simpelweg weinig geperst in de jaren '90. Van dit album is er op het Cacophonous label "gewoon" een LP verschenen. Ik dacht anno 2018 nog dat die peperduur was, maar het valt mee, een goed exemplaar doet tussen de € 60,00 en de € 100,00. Ook niet voor iedereen weggelegd, maar je hebt dan wel die mooie hoes en artwork op grootformaat in je knuisten!

Dat kan ook voor twintig euro. Album is intussen al verschillende keren opnieuw op vinyl uitgebracht.

Rond 1994 was het vinden van blackmetal vinyl lastig. Vooral bij concerten had je de beste kansen hier voor. Deze band werd een beetje uitgelachen met hun show en make up. Later werd de band bekender en meer easy listening black metal.
Hier heb ik de oude eerste persing van hun staan, met handtekeningen die ze er op hebben gekriebeld.

Die Dani vind ik een lelijke en irritante zangeres.

Duidelijk een fan van het werk wat hierna kwam, dit is mij te ongepolijst. Ik weet dat ik de black metal puristen hiermee tegen de borst stoot maar in mijn ogen en vooral oren zijn ze toen echt in de lift omhoog gekomen op muzikaal gebied.

Het wordt maar eens tijd dat ik me eens een weg ga banen door de discografie van deze controversiële - tenminste, zo mag de band wel benoemd worden als het gaat om de uiteenlopende meningen van mensen binnen de metalcommunity - Britse occultelingen. Op haar debuut laat Cradle of Filth in ieder geval onmiddellijk horen wat ze in haar mars heeft: sfeervolle en afwisselende black metal met een maniakaal krijsende zanger, vergezeld van beeldende, poëtische teksten en gehuld in een duistere en sinistere Gotische atmosfeer.

The Principle of Evil Made Flesh bevat een aantal mooie hoogtepunten en het album vloeit mooi dynamisch van begin tot eind. Niet al het materiaal is dan weer even sterk, maar dat is de band vergeven voor een eerste plaat. Naar mijn mening wordt dat euvel op de opvolger met verve vermeden. Prijsbeest en blikvanger van de plaat is het langste nummer, Of Mist and Midnight Skies, dat wat mij betreft kwalitatief gezien weinig onderdoet voor het materiaal dat op het meesterlijke Dusk And Her Embrace is te vinden.