Cradle of Filth - The Principle of Evil Made Flesh (1994)

Deze plaat heeft alles wat een black metal plaat moet hebben, Satanische teksten, ranzig snelle blasts, en een strot om u tegen te zeggen 5*

En strot om u tegen te zeggen? dani filth klinkt als als donald duck.

Ik vind dit persoonlijk verschrikkelijke muziek...bah

Persoonlijk houd ik nogal van stevige muziek, maar dit vind ik echt gruwelijk die zanger verkracht met zijn gekrijs practisch elk nummer

sorry eddie

Even het voor Eddie opnemen.

Dit is inderdaad een typisch gevalletje van love it or hate it. Inderdaad heeft Dillingerescape een punt als hij de zang vergelijkt met Donald Duck (treffender had ie het niet kunnen typeren)

Maar het mooie van Cradle is dat ze verdomd magische en zeer melodieuze stukken schrijven. Alleen zitten die meestal midden in een extreem nummer. Dus net als Donald Duck Katrien aan het slachten is en de blastbeats je om de oren vliegen en je het net voor gezien wil houden is de kans groot dat er een geweldig ingetogen stuk voorbij kan komen en dan bewijst Dani dat ie wel zeer degelijk ook clean kan zingen.

Volgens mij is dit schijfje uit hun meest extreme periode maar ik heb Dusk and her Embrace en Cruelty en het is inderdaad voor driekwart bagger maar dat andere kwartje zou ik voor geen goud willen missen.

Maar het is ook een kwestie van er voor open willen staan en een beetje zieke geest moet je er natuurlijk ook voor hebben.

Lekker debuut. Eigenlijk is de situatie waarin Cradle Of Filth zich bevind best wel grappig. Te extreem voor de mainstream metaller / muziekliefhebber en te soft / kitsh voor de stoere "true" black metaller (of wat daar dan ook voor mag doorgaan). En toch erin slagen om nog zo groot te worden en een dergelijke cariere uit te bouwen!

Voor mij is de band eigenlijk zowat de Iron Maiden van de Black Metal. Lekker rauw debuut, mooi en duidelijk imago, (en bijpassende sfeervolle hoesjes), een erg sympathieke frontman met een lekker gevoel voor humor die zichzelf niet steeds bloedserieus neemt (bijna uniek voor de Black metal) en op elke cd is er wel weer iets nieuws te horen (vooruitgang dus). Ik vind de band dan ook DE ontdekking van de jaren '90 en zeker één van de meest interessante bands in dit soort muziek.

In ieder geval klinkt Principle nog lekker rauw en ranzig. Ik moet erbij zeggen dat ik persoonlijk het wat melodieuzere werk prefereer (met Midian als favoriet), maar het is op deze cd al duidelijk te horen dat de band heel wat in zijn mars heeft. Goede plaat.

(overigens ook uniek aan deze band zijn de teksten. Niet het platvloerse "satan kill death" van veel underground bands, maar vaak zeer poetische teksten die het geheel nog eens extra interessant maken).

Gelukig eindelijk iemand die deze plaat op waarde weet te schatten.

Iron Maiden van de black Metal wil ik het niet noemen, want Maiden hield het hoge niveau nog zeker tien jaar vast (ik vind dat ze dat hoge niveau al 26 jaar volhouden maar daar zijn de meninge over verdeelt) Cradle of Filth heeft na PoEMF nog twee parels gemaakt (Vempire... en Dusk and het Embrace) en daarna was het uit met de pret. Niet dat de platen slecht werden maar ik mis sinds dien een beetje de vibe.

Nou ik bedoel met die vergelijking ook niet dat de carieres tot in de puntjes gelijklopen. Beide bands hebben voor mij mindere maar ook betere momenten. Ik doel daar eerder mee op wat die bands voor hun genre muziek betekenen.

Zowel Maiden als COF hebben namelijk een herkenbaar en unieke sound, imago en zaten (vooral in de begin periode) vol ambitie. Verder hebben beide bands ook op hun eigen manier nieuwe maatstaven gezet en grenzen verlegd in hun respectievelijke genres. Dus ik bedoel die vergelijking eerder in dat opzicht.

Met deze band gingen er voor mij nieuwe deuren open. Hier begon mijn ontmoeting met de fameuze black metal scène, dat zal ondertussen zo'n 6-7 jaar geleden zijn. Ondertussen ben ik al helemaal ingeburgerd in de black metal en horen bands zoals Cradle of Filth en Dimmu Borgir er niet bepaald meer bij. Niet dat ik het niet meer kan aanhoren ofzo, maar het is gewoon vergeleken met andere bands ( zoals favorieten: Emperor, Immortal, Gorgoroth, Mayhem, Marduk, 1349...) een flink niveau lager en het heeft ook niet de betekenis wat die bands hebben. (maar dat is een té lang verhaal...)

Over het album zelf: Destijds dus een geweldig goed album vol beestige nummers. Ik geef 4 en een halve ster.

Ben eigenlijk wel geinteresseerd in dat lange verhaal Cannabis!

Ben eigenlijk ook wel erg benieuwed waarom deze plaat niet de betekenis heeft die het bij mij wel heeft. Deze plaat plaat heeft eigenlijk alles wat ik in Black metal waardeer. Intiligente teksten (ipv noors Satanisch geschreeuw) Duisternis, agressie, subtilietijd Persoonlijk vind ik dit de allerbeste plaat alletijden. 1349, Gorgoroth en zeker Marduk vind ik van een veel lager niveau als Principle of Evil made flesh.

Helemaal mee eens
Is ook helemaal mijn genre niet (Black Metal), ik hou het maar bij de andere Metal genres.

De mooiste albumhoes van COF. Heb hier erg lang een vlag van voor mijn raam gehangen
Persoonlijk hoogtepunt in The Forest Whispers My Name.
Verder klinkt het als een erg goed geproduceerde demo, of als een erg matig geproduceerde professionele cd.
4*

wat heeft die gast in zijn strot zitte om zo te kunne krijzen gek klinkt echt nergens naar ze schreeuwen en je kan ze niet verstaan *0,5

Met zo'n top 10 als jij ga ik natuurlijk niet zitten zeiken over muziekale voorkeuren, (Eddie is de groottse maiden fan van de site) maar ik denk dat je echt wat beter moet luisteren, CoF is erg beinvloed door Iron Maiden en dat hoor je ook best trug in de riffs en solo's op deze plaat.

wtf !!!!

dr zijn veel betere bands dan Dimmu Burger en Cradle of Bagger zoals

*Gorgoroth
*Dark Funeral
*Darkthrone (toch wel de meesters van de black metal)
*Marduk
*1349
*Anaal Nathrakh
*Old Man`s Child
*Mayhem
*Burzum

en zo kan ik nog wel ff doorgaan voordat die 2 poepstampers aan de beurt zijn

ow ja en een 0.5 als cijfer
moest ik ook nog mn favoriete nummers uitkiezen
nah jah dan maar de kortste nummers
want dan hoor je het gekrijs niet van die gozer

Lord_Chlamydia bij deze plaat kan je dus tog wel iets anders geven dan bij de plaaten in je profiel.daar is alles 5.0 en dit 0.5

tja sommigen kijken teveel naar imago of dat het cool is om naar te luisteren of dat het in een bepaald hokje past

nou l(F)ord Chlamidya. ik heb nog iets kinderachtigs dit-

Ja en aan jouw bovenstaande favo bands te zien walg je echt van gekrijs

Ik denk dat je de hierboven genoemde bands moet gaan verleijken met CoF, alle bands hierboven spelen razende snelle black metal van een niet dat ze niet goed zijn maar muziekaal zijn het twee totaal verschillende soorten van back metal.

dit is een gewldig debuut

meer hoef ik niet meer te zeggen

Dit is toch wel de plaat die ik als 16-jarige het meest heb gedraaid. De muziek,de teksten,het image,de hoes,alles klopte toen nog aan CoF. De instrumentale stukjes konden me zelfs tot tranen toe bewegen(In Secret Love We Drown bvb.) Hoe raar(of ziek ;p) het ook mag klinken, ik vond dit een zeer romantische plaat.

En nee, dit heeft gelukkig weinig met "echte" black metal te maken.

A dream of wolves in the snow... pure poëzie. (Zwart als de nacht misschien, maar dat is wellicht de beste poëzie.)

Principle... is een prima plaat. Cradle Of Filth heeft zijn puberachtige imago wat tegen. Het is eigenlijk geen black metal en wellicht dat vanwege het imago er daarom wat wrevel is ontstaan. Imago heb ik nimmer belangrijk gevonden. En desondanks hebben ze toch een aantal uitstekende werkstukken op de mensheid losgelaten. Waaronder deze. De muziek is bombastisch maar nooit overgeproduceerd. De ijle solo in het titelnummer wekt bij mij kippenvel op. Zoiets werkt ook alleen met een dunne produktie. Goed gedaan.
Dani's gekrijs valt op dit debuut nog wel mee. Ik stoor mij er verder niet aan. Ik vind dat hij best gevarieerd kan krijsen, grunten en plechtig declameren. Zijn teksten zijn ook nog eens ontzettend goed. Het zijn ware mystieke horrorverhalen die de muziek goed begeleiden.
De bijdrage van Darren White in A Dream of Wolves in the Snow is ook een aardige vondst. De gejaagde metal van Cradle Of Filth laat zich prima fuseren met het sombere Anathema.
Kortom, een veelzijdige plaat waar al veel van Cradle Of Filths talent hoorbaar is.

Leuke en fijne Cd.

The principles of Evil made Flesh..is toch de hoogvlieger van het album.
A dream of wolves in the snow gelijk de opvolger op dit album.

Kan niet lang naar Dani luisteren...maar ze hebben veel nummers ook op deze, wat hun kwaliteiten fel onderstreept!!. 3,0*!!

Ik heb dit gitzwarte debuut van COF al jaren niet meer in mijn gitzwarte cd-speler gehad en nu ik dit weer eens beluister moet ik concluderen dat dit, samen met Dusk and her Embrace, gewoonweg het beste is wat deze band in haar zestien jarige bestaan heeft uitgekotst.

Prachtige teksten, maniakale snelheden, abominale drumpartijen en de ziekelijke strot van Dani maken dit tot een der bloederigste mijlpalen in de metal geschiedenis! Ik zeg metal, want dit gaat verder dan menig blackmetal bandje heeft durven uitkakken!

Mijn God/Satan, wat een plaat!

Vandaag maar weer eens het mooie weer mee opgeleukt. Wat een parel is dit toch. Wat een parel is het toch.
Absolute uitschieter is toch wel 'To eve te art of witchcraft'

Debuutalbum van Cradle of Filth waarop je de potentie van de band eigenlijk al hoort. De songs zijn stuk voor stuk meer dan prima, maar productioneel klinkt het nog allemaal net even te krakkemikkig om van een echt goede cd te kunnen spreken. De nieuw uitgebrachte versie van bijvoorbeeld 'The Black Goddess Rises' op het in 2001 uitgebrachte 'Bitter Suites to Succubi' toont goed aan hoe sterk de nummers wel niet zijn.

Na de opening van dit topic gaat Cradle's debuut voor mij voortaan door het leven als Duck and her Embrace

Ja, het klinkt krakkemikkig. Maar alles wat CoF later zo goed zou maken is toch al rijkelijk aanwezig. De bombast? check. Dat ijzige gekrijs? check. De vrouwenzang? check. Die mooie intermezzo's? check. Zo kan ik nog even doorgaan. Een debuut met wat haken en ogen, vooral geluidstechnisch. Aan de andere kant is nog niet alles dichtgesmeerd. Het luistert nog altijd lekker weg.