Everything but the Girl - Temperamental (1999)

Geweldig album! De manier waarop Tracey Thorn zingt haalt alles uit haar stem en Benn watt zijn beats zijn geniaal op dit album. En ook een keer een album waar het niet zozeer over liefde gaat maar vooral over het terug naar huis lopen uit de Club.
De nummers hebben iets gevoeligs iets eenzaams en kouds.

Ben het helemaal met ADAPTORDIE eens. Zeer treffend omschreven. Het is ook wat mij betreft een wonderschoon album. Met rustige intogen liedjes als No Difference en Downhill Racer, lekkere drum 'n bass (bestaat dat nog) zoals Blame en mooie, emotionele deep house zoals Five Fathoms, The Future Of The Future en het absolute hoogtepunt van het album het titelnummer Temperamental. Nog nooit klonk Everything But The Girl zo krachtig en tevens ook zo kwetsbaar. Verder hebben de meeste nummers een wat trieste ondertoon. Komt vooral ook door het bijzondere stemgeluid van Tracy Thorn. Temperamental is een album om te koesteren.

Mooie move van het duo om zich met lichte house bezig te gaan houden. De stem van Tracy leent zich er uitstekend voor. Al deze songs zijn prachtig en sfeervol. Ook muzikaal gezien klopt het. Het is dansbaar en het is luisterbaar.

Het hoogtepunt is wel Stay Gold dat ze met Deep Dish maakten. Een van de meest onderschatte danceclassics.

Absoluut de sterkste van dit duo. Jammer genoeg ook de laatste.

Nu ook in bezit. Geweldige plaat.

Walking Wounded uit 1996 is voor mij een electronic parel.
Vreemd genoeg is dit vervolg, mij ontgaan.
Nu pas bij toeval ligt ie in de player en wat blijkt: het is DE ideale opvolger.
Die op alle fronten er nog een schep bovenop legt.
drum'n'bass, melancholiek, sfeer, alles is aanwezig.
mijn favo's: Low Tide of the Night & No Difference.

sterk vervolg op Walking wounded. Hier gaat men meer de deephouse kant op met nog een paar na-weeen van het WW tijdperk.
Five fathoms is een sterke opener en gelijk mijn favoriet. Ben het eens met hierboven dat er iets kouds en afstandelijks van het album straalt.
Heel apart artwork trouwens

Vandaag een paar draaibeurten gehad.
Lullaby of clubland en Compression zijn pareltjes.
Dit album is toch een pak sterker dan Walking wounded en EBTG laat de beats hier heel erg in dienst staan van de zang ipv de produktie de boventoon te laten voeren, vandaar het afstandelijke en trieste bijgevoel dat het oproept

Grappig, van de week cd-collectie geordend en deels afgestoten en deze apart gezet bij de draaierikken: vanochtend gedraaid en afgaand op het eerste wat ik hoorde kon ik - zonder inlay te raadplegen - het album direct plaatsen, begin deze eeuw, eind vorige, op een bepaalde manier een beetje gedateerd. Dat kwam imo door de typische D&B-effecten (de ratel en boompie-bass drum), later kwam er idd wat deephouse bij.

Ben het helemaal eens met bovenstaande bevinding en moet zeggen dat - hoewel een aantal songs tamelijk mechanistisch/geforceerd klinken en wellicht ben ik meer liefhebber van hun oudere, meer akoestische werk - de stem van Tracey heel mooi blijft en dat er echt een aantal fijne songs opstaan, zoals de titelsong en No Difference; daar druipt de melancholie echt van af.

Het verhaal van Tracey zelf Bedsit Disco Queen: How I grew up and tried to be a pop star: Amazon.co.uk: Tracey Thorn: 9781844088683: Books is ook boeiend om te lezen.