Marilyn Crispell / Gary Peacock / Paul Motian - Amaryllis (2001)

Mooi hoor deze plaat.

Het demonstreert maar eens te meer wat voor opwinding je kan creëeren met contrabas, drums en piano (Morpion) wat na een spaarzaam gemusiceerd Silence met die uiteen dwarrelende melodielijnen, mij nogal (plezierig) verraste.

Zoals chaos tegenover orde staat, en opwinding tegenover sereniteit, is dit vat van tegenstellingen zeker een genot voor het oor. Prachtig dat die illusie van disharmonie op deze plaat zo goed uit de verf komt

Voorlopig een voorzichtig enthousiaste 4* met zeker kans op meer.

Deze plaat begint wat mij betreft steeds meer smaak/profiel te krijgen. Een smakelijke halve ster erbij

Ah! Nog een liefhebber!

Ik heb hem ook maar weer eens opgezet. Blijft een van de allermooiste albums die ik ken. Het is voor mij behoorlijk abstracte muziek, waar ik weinig van 'begrijp', maar die zo vol zit van een pure vorm van schoonheid, dat het me onvoorstelbaar direct aanspreekt. Ik kan maar moeilijk beschrijven wat juist deze muziek zo mooi maakt, maar jouw eerste berichtje geeft al een aantal elementen weer.

Verder kom ik nauwelijks verder dan een rij bijvoeglijke naamwoorden: subtiel, lyrisch, verstild, ruimtelijk, open, aftastend, sprankelend, meeslepend, melodieus, ...

Wat ik ook erg mooi vind is hoezeer dit trio ruimte geeft aan elkaar. Hoe ze wegen verkennen en elkaar dan weer aanvullen. Maar waarschijnlijk is dat bij veel jazztrio's wel het geval, maar merk ik het dan nauwelijks. Dit geluid is zo open dat ik dat soort dingen wel meekrijg.

En vooral vind ik de muziek waanzinnig mooi qua melodie en dynamiek. Het is wellicht te merken : er is weinig muziek die mij zo direct raakt als die van dit trio. Ik ben niet iemand die wekelijks concerten afgaat, maar als Marilyn Crispell ooit nog eens met vergelijkbare bezetting in Nederland komt, of zelfs maar in de buurt, dan ben ik er bij!

In mijn ogen (of moet het zijn: oren) kan Gary Peacock sowieso weinig kwaads doen. Dus deze stap was eigenlijk makkelijk gezet



Ikzelf ben ook wel onder de indruk van deze plaat, met name door het elegante pianospel van Crispell. Ofschoon ik meer een fan ben van het extatische getimmer van Keith Jarrett, slagen Crispell cs erin mij mee te trekken in een geweldige atmosfeer waar Spaarzaamheid en Gratie de dienst uitmaken.



Dan moet je zeker eens naar "Standards Live" van Keith Jarrett/Gary Peacock/Jack DeJohnette luisteren. Het is weliswaar wat minder impressionistisch als deze plaat, maar wel een stuk dynamischer en aanstekelijker. Voor mij een ware muzikale oppepper

Maar goed, ik begrijp dat blabla je al een lijstje aanbevelingen heeft aangesmeerd. Iets voor later wellicht

Ah, meer tips. Altijd welkom! Zeker als je ze geeft naar aanleiding van dit trio. De Jarrett/Peacock-tip die ik van blabla kreeg, heeft de cd-uitleen in Enschede helaas niet. Standards live gelukkig wel, maar dan alleen op vinyl: mooie gelegenheid om mijn pick-up maar weer eens af te stoffen.


Mooi gezegd. En helemaal mee eens.

Ben jij trouwens bekend met Paul Bley? Ben ik ook een groot liefhebber van. Hij heeft ook veel gespeeld met Gary Peacock en tenminste één plaat met zowel Peacock als Paul Motian: Not Two, Not One, ook een prachtplaat. Niet zo verstild als dit trio, maar evengoed enerverend en schitterend.

Mocht je nog om tips verlegen zitten: de laatste plaat van Keith Jarrett, Gary Peacock en Jack DeJohnette, " The Out-Of-Towners" is trouwens ook zeer de moeite waard

En die hebben 'we' wel gewoon op cd. Zal hem morgen meteen eens beluisteren.

Euh, ik heb heb wel ván hem gehoord, maar zijn werk als zodanig is mij verder onbekend. Maar mijn gevoel zegt me dat dat niet zo lang meer zal duren

Wat een serene rust straalt dit album uit.
Prachtig gewoon, zo simple en toch klinkt het allemaal tegendraads. Ik ga hier de komende tijd zeker meer van luisteren.