Grand Funk - Live Album (1971)

Superknaller van een live plaat , zo zou elke stonerband moeten klinken!
Wat een geweldige bak herrie!

fantastische plaat , met een live concert met een been harde en goeie gitaris , mark farner , een grommende bas , en een drummer die hem echt van jetje geeft , zo'n platen maken ze niet meer
na dertig jaar heb ik er weer veel van genoten , vooral inside looking out

Dat geluid is alleen zeer matig ...
Inderdaad een flitsende live plaat van een band in bloedvorm ..

Zet je volume dan wat meer open. Het geluid is inderdaad niet helemaal top maar dat neemt niet weg dat dit een geweldig concert is. En dat te bedenken dat ik via Wolfmother ben beland bij deze GFR. Ik heb nog een hoop in te halen!

Slechts kort was dit een band waar ik van genoot destijds, veel te snel ging het richting mainstream; eigenlijk al voor Some kind of Wonderful.
Toen de eerste plaat uitkwam werden ze gezien als klonen van Blue Cheer.
Die belabberde geluidskwaliteit was toen ook al een issue, maar je nam het voor lief.
Deze plaat was namelijk wel lekker heftig.
Maar de liefde duurde ook maar kort; op wat langere termijn was het allemaal een beetje dunnetjes voor mij.

GFR was in de eerste plaats een live band en dit "Live Album" is daar het beste bewijs van. Ben je op zoek naar een perfekt opgenomen album dan heb je met "Live Album" de verkeerde album in handen. Ben je op zoek naar de essentie, dan is dit een album dat je van de eerste tot de laatste noot draait ... telkens opnieuw. Helaas kunnen hun studio albums mij niet zo boeien, maar dit "Live Album" heeft na 37 jaren nog niets van zijn glorie, of moet ik "gloed" zeggen, verloren.

hah een lekkere rock plaat, nou weet je dus waar bands als wolf mother en the whitestripes naar geluisterd hebben ik heb deze met pinksteren op de rommelmarkt gekocht heerlijk!

moet er niet aan denken dat ik deze plaat op cd moest luisteren!!!

lekker op vinyl

Duidelijk een van de beste live platen van de jaren '70. Beter dan hun studio-platen. Voor degene die genoten heeft van Humble Pie's "Performance: Rockin' The Fillmore" is dit een must.

Op deze dubbelaar heeft Grand Funk Railroad "het" : een niet te omschrijven gevoel. Het rammelt aan alle kanten, technisch is het maar zo-zo, maar een power en vooral soul dat erin zit !
Ik heb deze plaat al zo'n 30 jaar, en nog steeds verveelt ie niet.

Alltime-classic voor mij, en voor "oudere jongeren" een glimlach van herkenning.

Helemaal met mafketel en Down_By_Law eens dit is nog steeds de maat der dingen als het gaat om stevig ramwerk vooral door het stuwende drumwerk van Don Brewer. Wat een tempo zet die man neer. Zoek eens op youtube en let dan eens zijn gedrevenheid.

Beter dan wat de heren ooit in de studio op een plaat hebben gezet.

mean mistreater = prachtig

Ik heb deze plaat ooit eens gehad. Nummers zijn erg goed, maar de editie klonk zo ontzettend slecht, alsof het rechtstreeks van een oude lp was opgenomen. Heb hem daarom weg gedaan en de andere twee live platen gekocht.

Vraag: is hier nu een remaster van en zo ja is die de moeite waard t.o. die 2 platen die ik al heb?

Leuk dat je hier Humble Pie noemt. Ik heb een concert in 71 van Grand Funk in de Doelen in Rotterdam gezien met in het voorprogramma .................Humble Pie. Nog nooit zo'n hard geluid gehoord.
Hier een clip van dat concert: ‪Monumental Funk II -- Grand Funk Railroad tribute‬‏ - YouTube

Zo hoort een liveplaat te klinken. Jezus, wat is dit een bak waanzinnig gave herrie, en dat uit 1970! De geluidskwaliteit is misschien niet optimaal - nogal schel - maar het album vraagt erom om loeihard gedraaid te worden en het lekkerste is dat de leadgitaar er prima uit komt. Dan maakt het toch ook allemaal geen flikker meer uit. Aandoenlijk is het verzoek van Mark Farner aan zijn 'brothers and sisters' om niet te gaan staan waardoor de mensen achter hun niks meer kunnen zien. Onvoorstelbaar dat je kunt blijven zitten; het is gewoon gaaaaaan. Zo'n stevig bandgeluid, zo'n rauwe power, een intensiteit waardoor je steil achterover wordt gebeukt, hardrock zoals het bedoeld is. De latere 'heavy' grunge- en stonerjongens uit de nineties en zero's kunnen hier alleen maar diepe eerbied voor hebben. Het zijn pussies vergeleken met GFR. Verplicht luisteren als huiswerk en dan proberen enigszins op vergelijkbare hoogte te komen. Dat zal nochtans niet meevallen...

Heartbreaker.

Alhoewel ik van het studiomateriaal van de heren lang niet altijd gecharmeerd ben valt er op deze plaat verrekte weinig af te dingen.

Buizen. Je hebt het verkeerde live album gekozen. Op dit album geen footstompin' music en weinig Hammond orgel. Ik denk dat je Caught in the Act bedoelt.

Op m'n zestiende was ik helemaal wezenloos van dit album en eigenlijk is dat nu nog steeds zo. Wat ben ik blij dat ik ze in juni 1971 in de Rotterdamse Doelen heb mogen meemaken.

Jarenlang mijn favoriete band, dit mijn favoriete album, TNUC mijn favoriete nummer. Totdat ik het drijvende stuk van Into the sun (3:00 en verder) ging voelen. Versterker los en gaan! Ook nog na 37 jaar (Buren gaan een blokje om als deze bak herrie weer eens los gaat; héhé).

Eens, eens, eens. Valt niets aan toe te voegen.

Zo heb ik de plaat ook altijd ervaren, en nog steeds. Een van de beste live platen ooit !!!

Prachtige plaats, ouderwets, degelijk en eerlijk beuk-werk uit de tijd dat een live albums nog legendarisch werden. Heerlijk en een natte droom voor alle muziekanten die na 1980 nog een live album durfden uit te brengen... Alleen die drumsolo....tja dat is nou toch helaas het enige nadeel van die periode.

Intens, smerig, geil en keihard rockend album. De essentie en honger is met dit album gevangen. Ik hou ervan... en natuurlijk op vinyl.

Zag het album liggen en wist dat het hoog score op de best ever live albums, maar ik kende het alleen van het beetje suffige nummer: Some Kinda Wonderfull. Maar dacht och 12,50 op vinyl (id) meenemen. Nou geen spijt van wat een verschrikkelijke bak herrie. Gitaren, drumsolo (animal), bassige bass, het hele pakket. De geluidsopname past bij vinyl, weinig verschil met de digitale versie. Heb ik op mijn oude dag weer wat nieuws ontdekt

Grand Funk is een top band, "Grand Funk Live Album" is waanzinnig en "Some Kind of Wonderfull", niet op dit album te vinden, is GEEN suffig nummer.

Daarom heb ik dit album ook gekocht

Een 0,5 punt aftrek voor de wel heel matige geluidskwaliteit van de 2LP. Shame on Capitol Records. Jammer hoor, is een lekker concert.

Toen ik als 13 jarige brugpieper bij 1van mijn nieuwe klasgenootjes thuis kwam (1975) werd ik met deze plaat geconfronteerd. Hij was van z;n oudere broer. Ik was geheel overdonderd! keihard moest ik hier naar luisteren op de koptelefoon. Ik had een lp van de stooges gekregen dat jaar wat ik al heftig vond, maar dit was zoooo keihard en hypnotisch!. WauW. Direct ter plekke op cassettebandje opgenomen. Ik kocht een jaar later een basgitaar en wilde dit geluid en deze muziek maken met de schoolband. Maar niemand wilde die herrie spelen.
2025: Speel nog steeds bas, en nog steeds van de kaart als ik deze lp opzet, en het MOET HEEL HARD STAAN! Vreselijk wat een heelijke ruige LP, vol fuzz en extreem pompende bas en drums. Helaas veeeeel beter dan alle andere platen van GFR.1 van mijn favoriete lp's ever (mischien iets voor mijn begravenis?)
Met mijn vrienden wel eens nagedacht welk optreden je het liefst bij had willen zijn, en dat is grand funk 1971 in de RAI , samen met The Ruts 1979 paradiso voor mij.
Met vandaag erbij al 50 jaar genieten van deze hypnotische swingende bak herrie, joehoe...