OhGr - Devils in My Details (2008)

Godverdejostieschaamharen!!!! Dit is Nivek OhGr ofwel Kevin Ogilvie op zijn allerbest! De voorgaande OhGr releases waren al van behoorlijk niveau, maar dit verrast vriend en vijand! Ik ben helemaal weggeblazen door deze plaat. Misschien is er iets mis met mijn oren, misschien heb ik te lang droog gestaan, ik weet het niet, maar dit klinkt echt als een huis! Geniale gestoorde industrial zoals alléén de mannen van Skinny Puppy die kunnen maken. Het ergelijke is eigenlijk dat Puppy al jaren geen boeiende platen meer weet uit te brengen en al de side-projecten van Puppy stukken beter zijn. Zo ook deze OhGr, een plaat die al sterk begint en daarna geen steek meer laat vallen, geen enkel inzakmoment kent en de beste details van psychedelica en industrial met elkaar verenigt! Waarom dit project nog niet massaal is opgepikt is me een raadsel eigenlijk. Het heeft erg aangename mainstream elementen in zich, maar is tegelijkertijd broeierig en zwaar obscuur. Die mix maakt dat OhGr zo fris, vernieuwend en verrassend uit de hoek weet te komen.
Ieder nummer dat ik hier uitlicht is eigenlijk het bestelen van de terechte prèses die een ander nummer toekomt.
Ik zal daarom alle nummers even kort lof toezwaaien. Shhh begint als een hakbijl, je zit meteen in de gestoorde en chaotische wereld van Nivek en de duisternis, vervorming en briljante geluidsflarden doen al vermoeden dat we geen zwak schijfje tegemoet gaan. Naadloos loopt dit nummer over in Eyecandy, een vrij gestoord nummer dat een tempoversnellinkje terugschakelt. Vervolgens krijgen we het meesterlijke Three wat na een kille industriele start halverwege ineens omschakelt naar een soort Gridlock achtige ambient trip met geniale samples. Alvast het eerste hoogtepunt van de plaat. Daarna krijgen we een redelijk toegankelijk nummer Feelin Chicken, met de typische rijmende voordracht die we van OhGr kennen over eieren, tieten, lullen en gekken. Geniale psychedelica ook, een soort verhaspelde beatles.. incluis trompetten. Pepper is vervolgens gewoon een bijna triphop achtig lekker electronic track. Zo toegankelijk als de hits van de fab four, hoe vreemd het ook klinkt Vervolgens wordt het weer wat gejaagder met het tribal aandoende D.angel. Het tweede ijkpunt van de plaat na Three is vervolgens ongetwijfeld Psychoreal. Metalsamples worden op meesterlijke manier aan elkaar gesleuteld en de neiging hierbij vet uit de plaat te gaan is moeilijk te onderdrukken! Kippenvelmomentje. Whitevan is niet eens van zoveel minder kaliber. Hier is de sfeer wat minder opgefokt en iets meer sereen, maar ook weer een geniale mix van hiphop, triphop, electronica, ambient.. kortom OhGr Daarna slaat de gekte weer hard toe met Timebomb, weer een hoogtepunt. Bizarre samples, apocalyptische geluiden monden uit in een vreemd soort van coherent nummer (zo werkt OhGr dus wel vaker). Smogharp doet nog een schepje bovenop de apocalyps, een duistere track en ook zeker een hoogtepunt (de plaat eindigt minstens zo sterk als dat hij begon). De klap op de vuurpijl moet echter toch Witness worden genoemd! Waar Smogharp al een dreigende opmaat is voor het zwaardere werk komen alle briljante aspecten van OhGr's stijl nog een keer meesterlijk samengebald tot uiting in dit imposante nummer wat wel wat echood van de oude en betere werken van Download en Puppy zelf. Maar heerlijk groots aandoend nummer.
Je blijft als vanzelf nog even als aan je stoel geplakt na zitten gonzen na zoveel moois. Niet aan te raden hierna snel iets anders op te zetten, dat kan bijna alleen maar tegenvallen. 5 volle sterren voor deze nieuwe van OhGr

Ik ga hier geen zware recensie schrijven, dat is gelukkig al voor me gedaan. Goed ook! Orbit

Blijft af en toe toch een beetje onderschat, Skinny Puppy en zijprojecten. Nu ben ik geen echte kenner, maar ik ken een aantal Puppy platen en OhGr's werk.
Waar ik Too Dark Park 1 van de meest geniale elektronische platen vind (heb m nig steeds niet in huis, eigenlijk wel erg), heb ik daarna van Puppy niet echt iets meer gehoord wat die genialiteit had.

Laat ik hier dan ook helemaal niks van hebben verwacht.
Als het dan al gelijk begint met een overstuurde, snelle opener, zit ik stijf in mijn stoel. Zou het toch kunnen?

Gestoord, chaotisch, super gelaagd, beklemmend, sfeervol en altijd o zo donker. De tracks mogen wisselen in stijl, maar deze kenmerken zitten er altijd in.
Koptelefoon plaat, maar wel op OORVERDOVEND volume alsjeblieft.

Inderdaad, ook mijn devies bij deze plaat.. onvoorstelbaar hoe subtiel en verfijnd dit in elkaar zit, terwijl het voor de ongeoefende luisteraar vast een bak amorfe herrie zal zijn. Ogilvie rules!

Amorfe herrie, was het maar waar

Mijn dagen van grindcore en extreme noise terror liggen al een jaar of 20 achter me, sorry

Ik bedoelde Amorfe Industriële herrie Orbit, dat snapte je toch wel.

Dit doet mij niks. Ten eerste is er de productie, die vind ik erg droog, net alsof het te veel als een rock-album is benaderd bij de productie. Ten tweede kan het me gewoon niet boeien. De eerste paar nummers doen soms zelfs clownesk aan. Later wordt het wel iets beter, maar helaas worden de nummers meer uitgesponnen en als er dan slecht klinkende gitaren worden toegevoegd, liever niet. De bitterheid hoor je wel, donker vind ik het niet.

Jaja.. ook die dagen liggen ver achter me.. OLD en GGFH. Dit is industrial van het meer subtiele soort, nouja, lees mijn recensie er maar op na. Maar als dit je niet ligt, prima hoor