Net zoals
Manfield ben kik Encre op het spoor gekomen via Stranded Horse. Zowel Encre als Stranded Horse zijn projecten van Yann Tambour, maar wel verschillend.
Ik bleed de derde cd van Encre te hebben Plexus II , deze heb ik al van commentaar voorzien. Eigenlijk ga ik dus steeds verder terug in het verleden.
De debuut cd en ook de live plaat via Discogs te pakken gekregen. En dus nu toch ook wat bij deze wel erg korte cd plaatsen.
Deze plaat is wat opener dan Plexus II, die ik wel ongelooflijk mooi en gelaagd vond. Door de kortere nummers is deze plaat zo wie zo al wat anders, maar ook zeker op een bepaalde wijze spannend. Yann Tamboer gebruikt zowel akoestische instrumenten (ik hoor cello, gitaar terug) als elektronica en met zijn zachte stem is hij ook aanwezig.
Verder staat er op mijn cd gewoon 8 nummers ipv de zes die hier staan. Ik zal dat eerst nog gaan aanpassen, zodat het album een wat normalere lengte heeft..
Al met al best een mooi album met wat neo klassieke elementen, een mlooie soundscape.