Pop Classics (1987)

Officieel m'n introductie in de wereld van popmuziek in de breedste zin van het woord, begin 1990, nog zo'n anderhalf jaar voor ik hedendaagse pop/dance ging luisteren. Zat in de collectie van pa, werd vaak gedraaid en trok nogal de aandacht. Toen werd mij (destijds acht jaar) ook maar even uitgelegd hoe de cd-speler werkte.

Ik zou al snel z'n hele cd-collectie uitkammen, en na een tijdje ook z'n verzameling lp's.

Dat ik, toen ik eenmaal aan hedendaagse pop en (voornamelijk héél veel...) dance toe was, nauwelijks meer muziek van voor m'n tijd op zou gaan zetten, en dingen als deze finaal aan de kant schoof, vind ik achteraf gezien wel jammer (om over m'n pa maar te zwijgen). Heeft nog tot aan 2005/2006 geduurd voor ik dat weer regelmatig uit mezelf ging doen.

Over deze cd, want inhoudelijk gezien heb ik het daar nog amper over gehad: Heel erg mooi. Een zooitje ware klassiekers bij elkaar. Zelfs die van John Miles tolereer ik (veel anderen, te beginnen bij Jumpjet eerder op deze pagina, worden daar misselijk van).

Ik heb hem pas geleden eindelijk voor mezelf gekocht, op een vlooienmarkt.