Cradle of Filth - Cruelty and the Beast (1998)

Deze release heeft mijn blackmetal vuur weer doen oplaaien. Cradle, Emperor, Immortal.. Winter is coming! Morgen met corpsepaint de intocht maar eens bijwonen..

Hoe toepasselijk, maar een beetje overdone

Ja, ik heb er een paar keer naar zitten luisteren maar ik zie de meerwaarde niet. Wat meer bas. Ander drumgeluid, hoewel niet overrompelend anders. Zeker niet in de snelle passages.

Soms lijken er andere accenten in zowel zang als toetsen te zitten. En ik vind daarbuiten niet dat er veel mis ia met het origineel. De getriggerde drums klinken wat ieletjes maar voor de rest was de mix goed in balans.

Cradle Of Filth houdt wel vast aan de oorspronkelijke sfeer en dat maakt het ook weer niet zo erg als de remartelingen van bijvoorbeeld Megadeth.

Het valt me steeds meer op hoe ver de band af stond van het blackmetalwereldje waar ze zo vaak onder geschaard werden. Echt ten onrechte.
Vooral mystieke heavy metal van Hell of Fate lijkt de belangrijkste inspiratiebron te zijn geweest voor deze latexboys.

Sabbat was de eerste associatie die ik maakte bij het horen van Cradle of Filth. Dani spuugt de woorden met eenzelfde ritmische bezetenheid uit als Martin Walkyier. Er zit wel een flinke portie black metal in de muziek maar het is meer dan dat. Op Discogs staat bij sommige albums ook nog Gothic Metal, Symphonic Rock, Thrash, Heavy Metal, Goth Rock, Death Metal. Kortom, een beestje dat niet in een hok te vangen is.

Ja, Sabbat is zeker ook een invloed. Volgens mij hebben ze daar ook eens iets van gecovered in het verleden.
Het punt dat ik wil maken is dat omdat de band indertijd zeker als black bestempeld werd, een hoop puristen de band belachelijk maakte. Ook de gothpubers die naar de concertzalen trok, was niet iets waar die gasten zich mee wilden associëren. Het was niet cool om Cradle goed te vinden in bepaalde kringen. Maar dat waren ze natuurlijk gewoon wel. Unieke band die inderdaad niet voor één gat te vangen is.

Omdat ze in een tijd begonnen zijn toen ik me niet meer verdiepte in het genre maar ook omwille van dat imago heb ik de band lange tijd genegeerd. Dacht echt dat het iets voor pubers was. Zoals ik hier al eerder schreef, door deze cd in de kringloopwinkel te vinden dat ik het toch maar eens probeerde. Altijd zelf beluisteren en dan pas oordelen is de boodschap.

Ik ben niet opgegroeid met de muziek van Cradle of Filth. Hoewel ik precies in de periode dat ze doorbraken (rond deze plaat en voorganger Dusk and het Embrace dus) intensief naar metal begon te luisteren, zijn ze altijd een beetje langs me heengegaan. Ik was me bewust van hun bestaan, hoorde wel eens een nummer van ze, maar daar bleef het bij.

Daar is de afgelopen maanden verandering in gekomen. Nieuwe plaat Existence is Futile bevalt me zeer goed en dat was reden om hun klassiekers eens wat beter te beluisteren. Zo kwam dus ook Cruelty and the Beast langs. Een erg sterke plaat, daar kunnen we kort over zijn. Maar de originele mix van de plaat vind ik niet zo sterk, om het eens mild uit te drukken. In de basis ben ik geen voorstander van remixes of andersoortige herinterpretaties van oude platen, maar als er één plaat was die een remix hard kon gebruiken was het Cruelty and the Beast wel.
Ik heb zowel de originele mix als de remix meerdere malen geluisterd en de remix blaast de originele mix op alle fronten volledig weg. De remix klinkt veel voller en krachtiger. Vooral de drums klinken bijna alsof ze opnieuw zijn ingespeeld. Echt een wereld van verschil wat mij betreft.

Omdat ik niet met deze plaat ben opgegroeid heb ik geen enkele emotionele band met de originele mix en kijk ik dus objectief (van zover dat mogelijk is...) naar wat beter klinkt. En dan kan ik niet anders dan vaststellen dat de remix (vele malen) beter klinkt dan de originele mix. Maar als je wel een emotionele band hebt met de originele mix kan ik heel goed snappen dat je niet zit te wachten op de remix. Gelukkig zijn beide mixes nog steeds beschikbaar.

Dat is ook exact mijn gevoel bij het horen van de drums op de remix. De stijl van drummer op de remix past ook meer bij Martin Škaroupka dan bij Nickolas Barker vind ik (Eddie weet vrijwel zeker dat drums opnieuw zijn ingespeeld, dat kan haast niet anders). Nu is de drum-sound ook DE oorzaak van alle commotie rondom het geluid van de eerste versie. Ik zit daar zelf een beetje dubbel in, bij de release was ik erg enthousiast over deze plaat vwb het songmateriaal, maar ik was ook heel erg teleurgesteld in het geluid. In de loop der jaar is dat geluid echter bij deze plaat gaan horen, en hoort de plaat uit een bepaalde periode in mijn leven. vandaar dat ik toch een lichte voorkeur heb naar de originele uitvoering, hoewel de remix wel lekkerder weg luistert.