Cradle of Filth - Cruelty and the Beast (1998)

Soort van ConceptAlbum over Liesebeth Bathory,hongaarse Countess die dacht dat een bad nemen in bloed van jonge meisjes haar eeuwige jeugd bracht.
Klaszieker :evil

Triest..

Laatste echte sterke plaat van Cradle, met vooral desire in violent overture is geweldig.

Dit is muzikaal bijna onovertroffen in de metal. Alles heeft deze schijf: aggressie, sfeer, virtuositeit...
Voor mij de beste plaat van Cradle

Hed had een van de beste kunnen zijn, alleen heefd de plaat een productie die ver onder de maat is.

De productie ver onder de maat? Als bij deze plaat iets juist niet onder de maat is dan is het de productie, vind ik dan toch.

Heb je wel eens goed naar het drum geluid geluisterd, kan ook een kwestie van love it or hate it zijn, maar ik vind de produktie erg 'dun' zeker als ik het vergelijk met Dusk & her embrace.

Het met een d,heeft met een d ook ver onder de maat.

das waar maar na een , komt ook vaak een spatie maar goed hoor je mij ookniet over. Ik weet het inmiddels wel dat ik veruit aan de leiding ga in het aantal tik en spel fouten. Op een oud vernaggeld toetsenbord met dislectei vind ik dat ik het er nog aardig vanaf breng.

Sorry dat van je dilectie wist ik niet.

Juist ja.

Dat komt omdat ik sneller denk dan ik kan typen

Er komt een film over en Hongaarse gravin, die zich baade in maagdenbloed.Met onze Famke Jansen als Erzsébet Báthory in de hoofdrol.
Dus deze CD is niet allemaal uit de duim gezogen.

Zeker één van de beste platen van CoF, het enige wat erg opvalt is de slechte productie, de nummers vallen een beetje weg en mist de power die het bijvoorbeeld bij Median wel kent. Toch blijft het één van de meest duistere albums die ik ooit gehoord heb en het is soms zelfs angstaanjagend.

Black-metal klassieker 4*

als dit al het meest duistere is valt er nog een hele hoop voor je te ontdekken.

Slechte productie? Misschien wel. Die drums klinken als koekendozen maar ik stoor mij daar niet aan. Het heeft zelfs iets vind ik. Bij Metallica's laatste stoor ik mij daar meer aan maar dat komt wellicht omdat het muzikaal niet al te veel voorstelt.

Zelfs bij koekendozen heb je dus wel degelijk een groot verschil in kwaliteit. Ik vind de productie van Cruelty ook erg dunnetjes (en inderdaad met name de drums) maar wat Metallica op St. Anger heeft afgeleverd qua "sound" is absoluut een dieptepunt. Dan is het geluid op Cruelty idd toch nog wel een paar niveau's beter. En inderdaad zijn de nummers hier van een degelijk kwaliteit zodat het dit gebrek toch nog enigszins goedmaakt.

Dit is een heel sterk album, echt fantastich. De produktie is inderdaad vreemd maar ik denk dat het expres zo gedaan is. Ten eerste om een bepaalde sfeer te creëren. En ten tweede om de drums naar voren te halen. Dit klinkt misschien raar omdat het wel lijkt of die Barker op een stel koekblikken staat te rammen, maar zijn spel valt hierdoor wel op en geeft een koude sfeer aan de muziek. Op het album staan een paar geweldige muziekstukken die echt geweldig in elkaar steken. Bij de slechtere stukken blinkt de drummer echter uit om het niveau wat op te krikken. Wat mij echt opvalt is dat de band een echt hoog muzikaal niveau haalt bij matige technische kwaliteiten.

goed en sterk album in mijn COF top drie staat deze

dit album is echt machtig.
dat de kwaliteit slecht is, vind ik helemaal niet erg. De drums zorgen voor een sfeer die hier gewoon erg goed past. ^^ desire en cruelty brought thee orchids zijn machtig.

Je zou kunnen zeggen dat dit mijn eerste 'echte' black-metalplaat is.*
Geselecteerd op basis van stemgemiddelde, aanwezigheid in de bieb, aanbevelingen van andere bands...

Waar ik al eerder een bericht zag in de trant van 'als dit het meest duistere is dan valt er nog een hoop voor je te ontdekken', kan ik me daar toch wel bij aansluiten. Een sfeervol intro, maar in het begin van het tweede nummer stoor ik me aan de keyboardkoortjes... of zouden ze het expres gedaan hebben om zo een mooie sfeer te creeren?
Dan het nummer wat ruim bovenaan staat bij de favorieten, Cruelty Brought Thee Orchids. Hier deed de zang me toch wel erg denken aan South Parks Eric Cartman, wat de sfeer er wel een beetje uithaalde. Direct na zijn gekrijs kwam er een veel te hoge en ongecontroleerde 'wawawawawa' achteraan wat wat mij betreft ook de plank helemaal missloeg.
Het vijfde nummer Venus in Fear had ik in mijn hoofd ook al bedacht...

Dan nog iets wat mij wel beviel: de drums. Die zorgen ervoor dat dit (voorlopig) bij een 2.5* blijft. Dat 'voorlopig' betekent dat het ook nog best wel omhoog kan.

*Moonspells Wolfheart, bedenk ik nu, is misschien ook al wel blackmetal te noemen. Die waardeer ik nu trouwens veel meer na het horen van deze cd

het blijft me verbazen die stem .ik vond het toen ie uitkwam geweldig ,gave hoes en ik was nog niet bekend met cradle dus het was een leuke ontmoeting

Dit had de beste COF plaat kunnen zijn als hij beter was geproduceerd. Maar desondanks stuk voor stuk fantastische nummers, goede duistere sfeer.

Ik heb een berg metalalbums die thuis stof liggen te vergaren. Maar ik doe ze toch niet weg uit nostalgie. Maar enkele zet ik nog af en toe eens op zoals deze. Vooral aan de nummers Beneath The Howling Stars, The Twisted Nails Of Faith en Lustmord and Wargasm beleef ik nog veel plezier.

Destijds werd CoF uitgekotst door de zogenaamde "true" (black)metal scene. Maar ik blijf er toch bij dat dit beter is dan 99% van wat je destijds in de underground aantrof.

Toen Metallica destijds een videoclip voor "One" maakte, schreeuwden de thrashfans ook moord en brand dat het niet "true" en "cool" was voor een metalband. Wat maakt het uit dat een band doorbreekt naar een mainstream publiek? Dat is juist goed. Ik begrijp wel dat de pure black metal scene liever underground blijft, krakende albums opneemt, alles zo low budget mogelijk houdt en live optredens geeft voor 7 toeschouwers maar hoe je het ook draait of keert: hoe populairder een band, hoe meer mensen er uiteindelijk kennis mee kunnen maken. Misschien gaan die mensen de muziek nog leuk vinden en meer bands ontdekken.

Om het toch even on-topic te houden: Cradle Of Filth weet als geen ander de spanning in een nummer op te bouwen en te groeien naar een climax. Vooral Desire In Violent Overture is daar een mooi voorbeeld van. Die Maiden-achtige stukjes in dat nummer zijn zeer slecht voor mijn nekspieren.

Cradle Of Filth is nooit een (pure) black metalband geweest. Het imago doet echter anders vermoeden. En het overdreven imago van deze filthy figuren staat mij ook wat tegen. Maar imago zegt uiteraard niets over de muziek.

Cruelty And The Beast is een consolidatie van het uitstekende Dusk And Her Embrace. De verrassing was er een beetje af, maar het album barst van de sterke nummers vol met toffe hooks. Wat te denken van het opzwepende The Twisted Nails Of Faith of de epische Bathory aria trilogie. Op zulk werk in je oeuvre mag je best trots zijn.

Er wordt veel gebruik gemaakt van gothisch aandoend toetsenwerk dat voor een Victoriaans horrorsfeertje zorgt, maar de band weet het itt vergelijkbare bands wel op uitstekende wijze te doseren.

Samen met "Dusk and Her Embrace" het beste album van de Engelse band. "Cruelty Brought Thee Orchids "´vind ik zelfs samen met "Nocturnal Supremacy" het beste nummer van Cradle of Filth. 3,5

Het valt me nu pas op hoe de productie deze plaat volledig om zeep helpt. Waarom dat natte kranten drum geluid, waarom zon 'ik heb snaren van papier machee' bas geluid. Waarom staan de vocalen van Dani zo nadrukkelijk in de mic en vallen de keyboards weg in een onherkenbare brei geluid. Jammer jammer jammer.

Wat mij betreft staan de keyboards precies goed in de mix. Op de achtergrond. Als een Victoriaanse geestverschijning. Een uitstekend decor voor de spookverhalen van het gemangelde neefje van King Diamond.

Cradle Of Filth bracht nogal wat teweeg in het grijze gebied waar de melodieuze heavy metal ophoudt en de extremere metal begint. Het is catchy, maar ook niet té. Sombere gothic/wave invloeden zijn beeldschone wijze geïntregeerd in het totaalgeluid. De band geeft zich niet over aan overdreven bombast, maar weet elke noot nuttig te besteden. De dunnere productie helpt juist ook erg mee. Midian klonk wat dat betreft alweer veel te geforceerd met haar professionelere productie.

Met Cruelty And The Beast als consolidatie van voorganger Dusk And Her Embrace bevonden de Britse vleermuizen zich wat mij betreft op hun artistieke hoogtepunt.

Zo nu en dan draai ik het album nog eens en dan voelt het toch een beetje als een warm nostalgisch bad. Maar dan wel gevuld met vers maagdenbloed.

ik zit de laatste tijd in een soort van 'cradle-fase', en deze heeft me toch nog positief verrast!

prima songmaterial zoals alleen de nineties cradle het kon maken. de productie stoort me eigenlijk totaal niet. ik vind het wel goed passen, en heb geen idee wat ik anders zou doen. zelfs de drums storen me niet.

wel de kanttekening dat het na de eerste 7 nummers voor mij wel genoeg is. dat zou een perfect album zijn van zo'n 36 minuten. de rest zie ik eigenlijk meer als bonusnummers.