Kayak - Night Vision (2001)

ja na een ander stemgeluid op de plaat Seventeen, ben ik ook deze nog maar eens gaan beluisteren en ik moet eerlijk zeggen dat deze mij steeds beter bevalt. De composities zijn weer erg sterk zoals we van Ton gewend zijn. En soms zelfs veel beter dan op de vorige CD. Ook klinken enkele nummers wat scherper dan op CTTF die ook enkele te vlakke nummers bevat. Het lijkt wel of de euforie van de come-back wel erg meespeelt. Daarnaast is de afwisseling in instrumentarium op deze plaat sterk. En het begin van How blijf ik toch echt weer Kayak op zijn best in de stilte vinden.

Nu 2025. Op mp aangeschaft.Deze kende ik nog niet. Moet zeggen heb me 75min best vermaakt met deze afwisselende cd. Pop , wat prog hier en daar. Mooie ballads. Uptemponrs. wat melodieuze gitaarsolo. Er zijn mischien betere Kayak platen maar dat afkraken vind ik niet terecht. Bert Heerink is prima zanger. Niks mis mee. Kan alleen maar respect hebben voor Ton en Irene Scherpenzeel. Bedankt Kayak.

Grappig om te zien dat de waardering voor dit album de laatste tijd zienderogen toeneemt. Of dat terecht is? Als je het bekijkt vanuit het perspectief van Kayaks totale oeuvre misschien wel.

Ik kocht het album destijds bij verschijnen, en het viel tegen ten opzichte van de voorganger Close to the fire. Over die comebackplaat was ik euforisch, maar dat had natuurlijk alles te maken met het feit dat er überhaupt nieuw werk van een van mijn favoriete Nederlandse bandjes verscheen. Met de bejubelde Max Werner opnieuw als zanger. Bovendien stak die plaat vrij gunstig af tegen het latere materiaal dat Kayak in de eerste periode van haar bestaan had gegeven.

Opvolger Night Vision stond gevoelsmatig meer op een lijn met een album als Periscope Life: vakkundig gemaakt, maar wat gladjes en met wat compacter songmateriaal. En natuurlijk een nieuwe zanger in de persoon van Bert Heerink. Dat was wel even wennen, en hoewel ik nog altijd Max Werner en Edward Reekers (in die volgorde) prefereer als vocalist van Kayak, moet je met terugwerkende kracht constateren dat dit helemaal geen onaardig album is. Zeker niet in vergelijking met alles wat daarna kwam. Want hoewel ik de volledige output van Kayak best kan waarderen, moet ik achteraf toch constateren dat de meeste navolgende albums de algehele kwaliteit van Night Vision amper evenaren, laat staan overtreffen.

Er staan enkele halve uitglijders op, maar ook een paar ijzersterke nummers, met name de wat langere, proggy epics. Wisselvallig dus, en misschien te lang. Hoewel ik dat laatste vaak een wat discutabel argument vind. Zeker in het huidige tijdsgewricht, waarin elke deluxe release met restmateriaal wordt begroet als een godsgeschenk aan de mensheid. Het voordeel van CD's is dat je kunt programmeren of zo'n lang album - wat ik vaak doe - in tweeën knippen en in verschillende sessies beluisteren.

Night Vision zal niet de geschiedenis ingaan als een van de beste albums van Kayak (amper top-10, wat mij betreft), maar is per saldo een lekker gevarieerd luisteralbum. En uiteindelijk tamelijk representatief voor het leeuwendeel van Kayaks oeuvre, dat weliswaar symfonische trekjes heeft, maar toch vooral goed gecomponeerde en uitgevoerde popmuziek is.

Night Vision kwam al snel na het reüniealbum Close to the Fire. Ik sluit niet uit dat er een stapel restmateriaal voorhanden was. Maar belangrijker is dat er een opvolger kwám. Daar zag het eerder niet naar uit.

De terugkeer van Kayak leek vooral een eenmalig evenement, ingegeven door millenniumsentiment, door een TV -special van de NCRV en tenslotte het initiatief van Syb van der Ploeg die zijn boekingskantoor Pro Acts voor de gelegenheid tot label wist om te toveren. Max Werner wilde aan dit eenmalige project ook zijn medewerking verlenen, maar zag al snel af van een vervolg. Close to the Fire was een geslaagde comeback, maar ook een thuis gemaakte en geknipte productie. Low budget dus.

Toen zanger Bert Heerink werd ingehuurd, werd dit vervolgalbum in professionele Hilversumse studio's opgenomen. Nu ook wel meer met commercieel motief, in de hoop op een doorstart. De bandleden wilden behalve een hobby beoefenen toch ook wel een boterhammetje er aan overhouden, zo was de bedoeling. De aloude sandwich-formule (daar is die boterham) werd uit de Kast gehaald om serieuze prognummers af te wisselen met wat zoetere en frivolere songs. Zoiets hadden ze immers eerder gedaan met het zeer succesvolle Phantom of the Night (1978): ook nu weer met 'Night' in de titel, dus het kon niet stuk.

Maar de tijden waren veranderd. De oude Kayakfans waren inmiddels veertigers en kritisch. Misschien een beetje teveel. Intussen werd Night Vision toch maar het meest professioneel opgenomen album na 2000 voor Kayak. De ingehuurde zanger, je kunt er van vinden wat je wilt, deed zijn werk met kunde en bezieling.
Een ondergewaardeerd album toch nog steeds, al had, zoals ik hierboven ergens al schreef, de lengte ook best 45 minuten mogen zijn. Maar aan vinyl-beperking deed men nog niet in 2001.