Magellan - Impending Ascension (1995)

Leuke stukken worden afgewisseld met vreemde fragmentarische riedeltjes. Voordat zo'n nummer eens begint ben je een paar minuten verder, en dat hoeft nou ook weer niet. Neemt niet weg dat Estadium Nacional en Waterfront Weirdos aardige nummers zijn. Jammer alleen dat het stemgeluid van Trent Gardner een beetje ielig is.

Uit 1994, volgens Wikipedia, en ik had hem al in 1993 - en dat klopt dan weer volgens discogs.

Na jaren weer eens beluisterd, op de discman, jawel, fietsend over de ringweg in de schemering. In 1993 hoorde ik deze cd voor het eerst op de slaapkamer van een klasgenoot die weer contact had met iemand die een metalprogramma op een piratenzender had. Zo kwamen we aan veel promo’s. Weggeblazen meteen door Estadium Nacional! Binnen een paar weken had ik mijn eigen exemplaar in huis, gevonden in een van de toen nog vele platenzaken.

Trent & Wayne Gardner, waarschijnlijk stond er eens een stuk over hen in de Aardschok, want er staat geen foto in het cd-boekje en ik wist toch hoe ze eruitzagen. Twee stevige kerels van mijn vaders leeftijd, kaal, je zou eerder zeggen dat het Amerikaanse cops waren. Maar het waren muzikanten, met een duidelijke voorliefde voor Genesis, Marillion, Yes en Kansas. Helaas leven beiden al lang niet meer.

Estadium Nacional vertelt het verhaal van de gruwelijkheden die in 1973 plaatsvonden tijdens en na de staatsgreep tegen de progressieve president Allende. Later zou ik daar veel meer over lezen. Een verbluffend onderwerp, voor een verbluffende compositie. De drums komen op dit album doorgaans uit een doosje. Als ik zeg, Genesis, dan bedoel ik de jaren 80 Genesis, en Phil Collins met zijn Linn drum. En als ik zeg Collins met zijn Linndrum, dan bedoel ik Animal van de Muppets. Geen saaie ritmes op deze plaat. “No mainstream bore / playing 13/4” klinkt het in Songsmith.

Tony Banks lijkt sowieso een grote inspiratiebron, en soms hoor je in de toetsen een knipoog naar Rick Wakeman. Qua gitaarwerk lijkt Steve Rothery dan weer een voorname inspiratiebron. De titel Waterfront Weirdos doet me al aan Marillion denken (Market Square Heroes), ook de zanglijn roept hier Fish op. Normaalgesproken zingt Trent hard en hoog. Op Storms & Mutiny schakelt hij nog eens naar zijn kopstem. Hij is geen Steve Walsh of Phil Collins, maar ik ben steeds erg onder de indruk van zijn vocale overgave, en ook gewoon van zijn kwaliteiten als zanger.

Naast de massaal gestapelde koorzang (denk aan Bohemian Rhapsody) was ik destijds ook verbluft door de soms erg heavy gitaren die hier en daar de kop opsteken. Heel anders dan Dream Theater, bijna industrieel. Het korte, afsluitende Under the Wire is daar een voorbeeld van.

Veel vergelijkingsmateriaal, duidelijke invloeden, maar toch een uniek geluid. De gebroeders Gardner speelden met hun inspiratiebronnen, hadden denk ik veel plezier bij het creëren en hun enthousiasme spat van dit album. Het is geen perfecte plaat, en ik begrijp ook dat dit niet ieders pakkie an is. Ook op de productie is wel wat aan te merken, een remaster zou fantastisch zijn. Vijf sterren, dat is een puur persoonlijke waardering.