Thelonious Monk - The Man I Love (1972)

De oude meester speelt in Engeland vrij ingetogen z’n klassiekers nog maar eens een keer. Niet spectaculair, wel sympathiek.

Als ik het goed heb was dit de één na laatste opnamesessie van Monk. Ze zullen hem naar de studio gesleept hebben. Maar achter de piano stelt Monk nu eenmaal nooit teleur. Bij tijd en wijle klinkt het als muziek van gene zijde, als een mijnwerker die met steeds grotere uithalen de grond onder je voeten aan het wegmaaien is. En Art Blakey helpt daar graag aan mee.

Toevallig zag ik dat je bij de laatste drie studio-albums van Monk precies hetzelfde bericht hebt geschreven. De andere twee albums heb ik nog niet op de kop getikt, maar 'The Man I Love' kan ik onmogelijk ingetogen noemen. Er komen geen blazers op voor, dat maakt de setting ingetogen, met enkel piano, bas en drums. Het tempo is hier en daar trager dan eerder werk, maar de dynamiek en harmonieën/klankkleur zijn op dit album ongekend, net als de synergie met Art Blakey.

In mijn beleving stonden (staan?) de 3 albums samengevoegd op Qobuz. Heb ze gezamenlijk beluisterd. Ik vond ze inwisselbaar, vandaar mijn bericht driemaal geplaatst. Met zo weinig berichten bij die albums vond ik mijn ‘hattrick’ wel geoorloofd

Het is je vergeven, want het triggerde mijn nieuwsgierigheid alleen maar. Daarbij hebben we wel hetzelfde album van Monk hoog in onze top 10 staan.

Wat betreft het gebrek aan berichten bij deze laatste albums, daar zit ik me wel een beetje over te verbazen. Ooit begonnen aan een studie geschiedenis en die 'historische' kijk laat mij nooit echt los. Dan heeft het extra waarde om te weten dat dit zijn laatste reguliere albums zijn, dat Monk volgens de bronnen op dat moment mentaal al behoorlijk in zwaar weer zat en na het laatste album in '72 nog jarenlang als kluizenaar heeft doorgeleefd zonder te spelen (of in ieder geval zonder op te nemen). Dan ga je extra letten op het spel en verbaast het mij hoe goed hij op dit album speelt, met een bepaalde vindingrijkheid en diepte die echt niet onderdoet voor zijn 'hoogtijdagen'. Met name de manier waarop hij de bastonen weet te raken.

Dat dit album zo weinig aandacht krijgt kan goed te maken hebben met het feit dat Monk al twee decennia qua stijl en qua nummers min of meer dezelfde muziek speelde, en meer nog dat de jazz vanaf het eind van de jaren zestig qua populariteit behoorlijk in zwaar weer zat. Het roept bij mij de vraag op in hoeverre Monk echt niet meer in staat was te spelen, of dat hij vanwege het gebrek aan aandacht er de brui aan gaf. Dat deze laatste albums in Engeland in plaats van de VS zijn geproduceerd - door het label Black Lion - lijkt te bevestigen dat het publiek in zijn geboorteland wel een beetje was uitgekeken op Monk.

Dat zou voor de luisteraar van nu allemaal niet uit moeten maken, omdat het bij muziek van zestig jaar oud veel minder om het 'vernieuwende' in de muziek gaat zoals destijds, maar veel meer om de muziek op zichzelf, en de hele discografie online toegankelijk is. Toch blijkt over het algemeen dat meer fantastische jazzplaten uit de jaren zeventig door het grote publiek nog altijd over het hoofd worden gezien.

Daar nog aan toevoegend: Ik heb ook de lp met Monk en Art Blakey + Jazz Messengers uit '58 en vind 'The Man I Love' echt veel beter en fijner om naar te luisteren. Alsof het kwartje bij Art Blakey in '58 nog niet helemaal gevallen was wat betreft Monks capriolen.