Major Harris - My Way (1975)

Harris heeft een fijn stemgeluid en vooral de rustigere nummers op deze plaat zijn mooi.
Voorbeelden zijn ''Love Won't Let Me Wait'' , ''Sideshow'' , ''Just a Thing That I Do'' en ''My Way''.

Major Harris, voormalig lid van The Delfonics mocht het in z’n eentje proberen. My way werd zijn debuut en werd opgenomen in Philadelphia. Toen bleek dat een succesvolle solo carrière er niet in zou zitten (hij had slechts één top tien hit in zijn thuisland), voegde hij zich nadien weer bij The Delfonics. En tja, als dit het beste is wat hij als solist te bieden heeft dan is het niet al te best. Love won’t let me wait werd zijn enige succesvolle single, een jazz en soul ballade, maar ik vind het saai nummer. De hijgende dame die op dat nummer te horen is, klinkt te ingestudeerd en te gemaakt, dus het bedoelde zwoele “effect” pakt naar mijn idee niet goed uit. Dan hoor ik liever het gehijg van Donna Summer.

De rest belooft ook weinig goeds. Sweet tomorrow klinkt trouwens best aardig en het swingt redelijk, maar het is de stem van Major die te monotoon is waardoor het nummer als geheel te weinig dynamiek heeft. Het achtergrondkoor vind ik leuker dan de leadvocals van Harris zelf. Nee, als ik dan toch een nummer moet noemen wat er voor mij bovenuit springt, dan is het Sideshow. De dromerige sfeer op gebied van instrumentatie heeft wel een lekkere relaxte werking. Z’n stem vind ik maar dunnetjes overigens, vooral bij ballads valt dat vooral op. Daarom komt z’n stem naar mijn idee het beste uit de verf bij uptempo nummers. Goede uptempo’s heeft dit album niet (helaas), al zijn Two wrongs en Loving you is mellow (magere) uitzonderingen. Zijn versie van My way, die tevens de titel van het album zou dragen, valt vooral op door de mooie instrumentatie. Extra meerwaarde wordt geleverd door de achtergrondzangeressen, want tja, zoals gezegd is die stem van Major Harris niet je van het. Wel leuk is dat het nummer rustig begint, en zich vervolgens ontpopt tot een best leuk disconummer.

De stijl van dit album (Philly soul) is veel beter gedaan, en dat maakt dit album niet de moeite waard. Instrumentaal is het oké, vocaal niet bijzonder of noemenswaardig. Het repertoire is ook al niet om over naar huis te schrijven, en daarmee is het niet verwonderlijk dat My way geen succes werd. Naast Philly soul, vertoont dit album ook al vroege invloeden van de latere R&B. Dit album kan dan ook best omschreven worden als een tamelijk “glad” R&B/soul album, die eigenlijk helemaal niet geslaagd is.

Akkoord met m'n voorganger: niet de moeite waard...

Haha dus volgens jou moet de dame in kwestie tijdens het nummer stomende seks hebben??
Ja het zou mss geloofwaardiger overkomen.Dus Donna Summer faked niet...dat wist ik niet

Van de onlangs overleden soulzanger is het prachtige Love Won't Let Me Wait me het meest bijgebleven en ademt dezelfde sfeer uit als Turn Out The Lights van Teddy Pendergrass.