Lacuna Coil - In a Reverie (1999)

falling again is onbeschrijfelijk mooi. helaas haalt de rest van de cd deze kwaliteit bij lange na niet. het is trouwens enigszins idioot om deze cd in te delen bij 'metal', ns kijken wat we daar aan kunnen doen. de dubbele zang (man en vrouw) kunnen mij wel bekoren, zeker ook omdat het iets is dat niet vaak voorkomt. de mannelijke zanger heeft niet zon goede stem, maar dat stoort niet erg. na deze cd is het naar mijn idee alleen maar bergafwaarts gegaan met lacuna coil. 3,5* voor het pareltje 'Falling Again'.

Nou, Falling again is zeker super maar de rest is ook geweldig!!! Circle is erg mooi en zo is My Wings ook En ook To Myself I Turned!
Cold is geweldig!(trouwens het eerste nummer wat ik ooi heb gehoord van deze band)
reverie is ook super Veins of Glass ook!!!!

het is een super album!!! 5.0*

Prima album van Cristina Scabbia & Co, met hun vrij aparte invalshoek van het gothic genre. Cristina heeft een hemelse stem, en trekt alle nummers naar een hoger plan.
Afsluiter "Falling again" is een juweeltje.

De mooiste nummers zitten achteraan, vind ik: Veins of Glass en Falling Again.
Falling vond ik in zijn pure vorm al erg mooi, maar deze versie biedt zeer zeker toegevoegde waarde. Supermooi.
Lacuna Coil zou zichzelf hierna nog twee keer overtreffen, wat mij betreft.

Dit is een leuke CD van Lacuna Coil. Ik leerde ze pas later kennen, maar het was een goed idee deze ook aan te schaffen. De combinatie van heldere vrouwenzang tegen een zware mannenstem (zonder dat er gegrunt wordt) werkt uitstekend. De muziek is niet al te zwaar en de band heeft duidelijk een eigen geluid. Hoewel de liedjes later nog wat beter werden staat hier genoeg leuks op.

Volwaardig debuutalbum van dit Italiaanse combo na de EP “Lacuna Coil” uit 1998 en opnieuw heerlijk luistervoer: de wisselwerking tussen zangeres Christina Scabbia en zanger Andrea Ferro werkt wonderwel, een welkome afwisseling tussen helder en zwaar. De nummers zijn ook niet mis en zijn voor mij meer metal dan rock of gothic, hoewel dat hokjesplaatsen eerder vervelend werkt dan verhelderend. Mijn favorieten zijn: Circle, Cold, Veins of Glass en Falling Again. Falling Again is een remake van Falling dat op bovenvermelde EP stond. In 2005 heeft de platenmaatschappij dit album heruitgebracht met een andere cover.

Kan me goed vinden in de reactie van Sir Spamalot. Op dit prima debuut houden de zangeres Christina en de zanger Andrea elkaar goed in evenwicht. Erg plezierig album om te beluisteren. Overigens, de heruitgave heeft inderdaad andere vormgeving, maar de meerwaarde daarvan ten opzichte van de oorspronkelijke lay-out ontgaat mij geheel.

Aardig debuutalbum, waarop de typische Lacuna Coil-sound reeds aanwezig is. De wisselwerking tussen zanger en zangeres is nog niet zo goed als op latere platen (en de zang klinkt sowieso nog wat bedeesd), maar de songs zijn al best goed. Productioneel had het allemaal wel wat krachtiger en gedetailleerder mogen zijn

Na het beluisteren van het nieuwe album van Lacuna Coil kreeg ik de behoefte om hun oudere platen van stapel te halen. Ik leerde Lacuna Coil kennen dankzij Comalies , maar In a Reverie vond ik toch een sterkere plaat. In vergelijking met later werk vind ik de nummers op In a Reverie veel evenwichtiger klinken en meer een samenhangend geheel. 'To Myself i Turned' heb ik als tiener veel op mijn kamer gedraaid en ik kon het magische tintje altijd wel waarderen als het refrein aanving. 'Falling Again' blijft toch wel een van de sterkste ballads van het hele oeuvre van Lacuna Coil. En in een nummer zoals 'My Wings' erger ik mij voor een keer niet aan Andrea's vocalen.