Sammy Hagar - Cosmic Universal Fashion (2008)

Sterk album van Sammy op het Roadrunner label.

Prima appetizer voor zijn nieuwe project: Chickenfoot, bestaande uit Joe Satriani, Michael Anthony en Chad Smith.

Sammy is inmiddels 61 maar daar is helemaal niets van te merken. Waar de meeste mensen op die leeftijd snakken naar hun pensioen, gaat Sammy gewoon vrolijk verder.

Cosmic Universal Fashion is zijn 7de solo album sinds zijn vertrek uit Van Halen.

ok, maar eens checken dan.

CF zou toch van de zomer al verschijnen? Of is dat door deze release weer op de lange baan geschoven?

oei oei oei wat een slechte plaat is dit zeg. Sammy ging met de jaren steeds ongeinspireerder klinken. Zijn laatste echt goede plaat vond ik Marchin to Mars uit 1997. Ben blij dat ie Chickenfoot heeft opgericht anders had t misschien wel afgelopen geweest met de carriere van Sammy.

Goed album, maar iets te kort. De Beastie-Boys cover is wel oke, LOUD en Psycho Vertigo zijn goede nummers, alleen spijtig van de laatste live-track, die valt wat tegen.

Ik ben een liefhebber van Sammy Hagar. Bij Montrose, Van Halen, Chickenfoot en ook solo heeft hij me altijd wel weten te bekoren. Maar zijn laatste soloplaten sinds de mislukte reünie met Van Halen in 2004 zijn gewoon slecht, zo ook "Cosmic Universal Fashion". Ik hoor slechts een glimp van de Sammy Hagar die ik ken. Het lijkt wel of hij de inspiratie heeft verloren, althans voor zijn soloplaten. Ik hoor enkel op "Loud" nog die typische Sammy Hagar rock. Verder is de cover "Fight for Your Right" totaal overbodig en voegt die niets toe. De Van Halen live track aan het eind doet verlangen naar vervlogen tijden. Zonder de gebroeders Van Halen klinken die tracks gewoon niet zoals ze horen te klinken. "Cosmic Universal Fashion" is allesbehalve overtuigend, en eigenlijk schiet deze plaat op alle fronten tekort. Gelukkig heeft Sammy zijn inspiratie hervonden bij Chickenfoot.

Tja ik ben wel een bietje verbaasd dat dit album van Sam zo laag scoort. Echt slecht is ie heus niet.
Het is wel zo dat dit een allergaartje van diverse nummers is. Sammy werd benaderd door ene David Kahne voor een track op een verzamelalbum Bagdhad Heavy Metal. Het bedoelde nummer Cosmic Universal Fashion viel zo in de smaak dat Sammy het ook op zijn naam wilde uitbrengen. En het klinkt inderdaad niet des Sammy Hagars maar het is lekker tegendraads "modern" klinkend rocknummer.
Psycho Vertigo en Peephole waren eigenlijk voor de destijds bedoelde nieuwe "supergroep" Planet Us (destijds is 2004). Maar een reünietour met de broertjes Van Halen gooide roet in het eten.
Op beide nummers is Neal Schon en drummer Deen Castronovo te horen. Psycho Vertigo is een heerlijk meeslepende track. Dan in mijn ogen het meest opzienbare nummer in mijn muziekbibliotheek en Sammy's songwriters oeuvre in bijzonder: Peephole is namelijk helemaal niet leuk om naar te luisteren. Als de lezers hier zelf kinderen hebben weten jullie genoeg...... het is een beresterk nummer met een uiterst donker thema. helemaal niet des Sammy's maar iets moet hem gegrepen hebben om dit nummer te schrijven. Het was ook al in 2005 verschenen op Soul Sirkus, nadat Planet Us ter ziele was gegaan. Neal Schon vond het toch nodig om het op te nemen. Des te opmerkelijk dat Sammy hagar het nogmaals deed in 2008.
Loud is dan gelukkig een stuk luchtiger en gewoon een lekkere rocker. Het nummer was eigenlijk een stand alone single. Maar werd dus op dit album toegevoegd.
Fight for your right is leuk maar had inderdaad niet gehoeven.
En daarmee zakt het niveau wel behoorlijk. Nummer 6 en 7 hadden zo op het vorige album Livin'It Up kunnen staan en dat is niet positief bedoeld. 24365 verzand in goede bedoelingen maar zelden zo'n rommelig nummer gehoord... met Bootsy Collins notabene!
I'm On a Roll loopt niet helemaal lekker en de afsluiter Dreams/Cabo hoort er eigenlijk helemaal niet op thuis.
Nu ik dit werk weer beluistert heb blijf ik erbij dat ie niet echt slecht is maar 3.5 is wel teveel van het goede. dus bij deze naar 3

Had je me van tevoren gevraagd om op een feestje van de rode rocker te komen, die daarvoor Michael Anthony had uitgenodigd - plus de namen die in het bericht hierboven worden genoemd - dan was ik zéker aanwezig geweest. Het album haalde in december 2008 #95 in de Billboard albumlijst.

Spelen kunnen ze allemaal en bovendien is het (in mijn fantasie) hartstikke leuk om Sammy Hagars vaste begeleidingsgroep The Waboritos met eigen ogen aan het werk te zien, af en toe plek makend voor één van de gasten. Maar de liedjes? Die hebben het meestal niet. Zoals Switch on the Light met de berenbromstem van Billy Gibbons van ZZ Top. Aardig maar meer ook niet.

Twee nummers zijn wel geschikt voor mijn afspeellijst met werk van Hagar: Psycho Vertigo met zijn slepende riff en op gitaar Neal Schon, wat bijna 25 jaar eerder bij HSAS ook al tot briljantjes leidde; en het rockende LOUD, gespeeld met enkele "grote" namen.

Maar hoor eens hoe Fight for Your Right van de Beastie Boys tot een zouteloos liedje wordt. Of hoe aan het einde van het album het majestueuze Dreams, nota bene uit de dagen van Van Hagar, tot een flauw liedje wordt gemaakt, een schaduw van wat het hoort te zijn. Anders dan het publiek dat ik daarbij hoor, vertrek ik met een katterig gevoel.