The Doors - Live at the Matrix (2008)

nou breekt mijn klomp, nog een doors live, zeeeeer benieuwd !!!

Als echte Doorsfan: HEBBUH!! Ben ook zeer benieuwd.

O jammer, ik dacht live in Nijmegen.

Nee dat was de dag erna... gaaaapppp

Album inmiddels toch al even gedownload en het klinkt echt geweldig met de jazzy uitvoering van Light my fire. Geweldig en kan niet wachten op de originele versie.
Tevens is Woman Is a Devil / Rock Me enorm subtiel uitgevoerd. Vreemd overigens om nauwelijks publiek te horen, aangezien er maar weinig mensen waren. Als laatste is het ook erg gaaf om op in 1 liveregistratie zowel When the music en The end te horen. Ik begin met 4,5 ster, maar wordt waarschijnlijk de volle mep...

Nog wat achtergrondinformatie wat het voor een fan als ik alleen maar interessanter maakt .

"It was early 1967, and The Doors were about to enter the
consciousness of the nation. And this is the way it sounded."

How cool would it have been to be there? Just hanging out at
the Matrix Club in San Francisco in the spring of 1967. Only a
handful of people showed up, so the unknown band onstage used
the time to explore new arrangements and jam on a few blues
favorites. Who knew that within weeks their single "Light My
Fire" would explode to the top of the charts in the Summer of
Love. Up until now, the only way to experience the shows were
through some sonically challenged bootlegs or through stories
passed down by the lucky few who witnessed it.

But that's all changed with the release of this set. Now you
can hear it all - fully restored and painstakingly produced by
longtime Doors engineer/producer Bruce Botnick who notes,
"This is likely the closest we've come to a true document of
The Doors without constraints."

It's loaded with over 2 hours of performances from Jim
Morrison, Ray Manzarek, John Densmore and Robby Krieger as
they cut loose with many of the songs from their debut
release, including 'Soul Kitchen," "Alabama Song (Whisky
Bar)," and their first single, "Break On Through (To The Other
Side)." Along with those originals, the band indulges in its
love of the blues with Bo Diddley's "Who Do You Love," and
Allen Toussaint's "Get Out Of My Life, Woman," which has never
appeared on any previous Doors albums. It's also a glimpse
into the band mapping out its future, with much of the second
disc exploring early versions of several songs from later
albums: "Crawling King Snake" (LA Woman), "Summer's Almost
Gone" (Waiting For The Sun), and nearly half the songs from
The Doors' second album, Strange Days.

Zeker een goed live album. Ik heb deze meteen na het debuut en Strange Days geluisterd als tussendoortje voordat ik weer een nieuw album ga proberen en vind dit erg genietbaar. Alle nummers zijn net even iets langer, zoals het eigenlijk hoort, wat toch weer wat toevoegt aan het al zo goede materiaal van The Doors. Ook leuk zijn de onbekende nummers die of voor altijd b kantjes zijn gebleven of zijn geevolueerd tot volwaardige albumsongs. Ik zit nu Soul Kitchen live te luisteren. Die orgel solo die daar op staat is echt fantastisch en had wat mij betreft zo op het album er bij gekund. Ik wacht nog even met een oordeel voordat ik ook het minder bekende materiaal wat beter ken.

Wat een gruwelijk lelijke hoes. Bah.En dat terwijl The Doors altijd van die mooie hoezen hadden.

Niet mee eens, aangezien dit juist herkenbaar is. Ik heb verschillende bootlegs waar Jim met engelvleugels op de hoes staat. Ieder zijn smaak natuurlijk, maar The Doors zijn altijd al een beetje apart geweest met hoezen

Hoe is de geluidskwali van deze glimmer ? De meeste opnames uit de Matrix hebben een heel hoog bootleg karakter en ik heb weinig behoefte om geld uit te geven aan kastvulling ...........

Ik vind het erg goed luisterbaar. Nu moet je niet bij mij zijn voor enige expertise op dit gebied, maar het klinkt goed genoeg om mij te plezieren.

Inderdaad zeer goed beluisterbaar en als je bijvoorbeeld ook de box 'Boot yer butt' kent, is deze vele malen beter in kwaliteit. Je kan merken dat ze toch wel moeite hebben gedaan om de kwaliteit op een bovengemiddeld niveau te krijgen.
Luister bijvoorbeeld eens naar de geluidsfragmenten op BOL.com, dan kun je zelf je conclusies trekken ... kopen dus

Thanks guys ! Klinkt gortdroog, net zoals The Great Society, maar wel aanvaardbaar als "time piece" ......... Heb 'm gelijk besteld bij m'n engelse vrienden .........

Misschien een domme vraag maar wat is The Great Society? Een album/bootleg van The Doors? Ben benieuwd...

The Great Society was Grace Slick's band voor Jefferson Airplane. Zo'n beetje alles wat er aan opnames van die band is uitgegeven zijn live opnames uit The Matrix ........ http://www.allmusic.com/cg/amg.dll?p=amg&sql=10:fzfyxq85ldke

Thanks, toch niet zo'n domme vraag toch

Gort droge opnames, geen spatje galm maar dat was vrij normaal in die tijd, maar wel prachtig opgeknapt door de heren technici. Ondanks alle blues uitstapjes een kwa sfeer heel coherente setlisting. Blij dat ik 'm in hem laten vliegen.

In de late 60s waren de Doors mijn bandje maar eerlijk gezegd heb ik hun reguliere albums wel gehoord en draai ze nauwelijks nog ............ ik heb het voorgevoel dat deze glimmers heel regelmatig de masjien in gaan in de komende tijd.

Ik heb sinds een week de box Perception en dan maak je toch weer hun albums op een andere MEGA-manier mee. Ik had hun albums ook wel tevaak gehoord, maar door de box herleven de tijden zich weer .

Deze live-opname vind ik qua sfeer het gevoel geven alsof ze in de huiskamer optreden. Erg leuk, mooi, gaaf etc.

Het kartonnen hoesje vind ik overigens wel butt-in-het-kwadraat. Zat helemaal platgeprakt ingesealed, ik heb 'm weer helemaal in de juiste vorm moeten buigen en de lijm op de naden van beide ingebouwde bergplaatsen voor de CDs heeft al losgelaten .......

Vandaag weer eens beluisterd en wat komt Jim op verschillende nummers qua stem erg relax over. Vooral op de 2e schijf vanaf Unhappy girl t/m People are strange: erg layback en zelfs dromerig te noemen.

Tevens realiseer ik me nu pas dat dit toch één van de weinige optredens op schijf is, die een complete versie van Alabama song laat horen. Meestal (althans op vele bootlegs en concerten na 1967) gaat dit halverwege over in Back door man.

...wat dan weer mijn 'all time favorite' van The Doors is!

N.b.
Deze plaat is voor mij het (zoveelste) bewijs hoe veelzijdig en vernieuwend The Doors waren........never a dull moment!

4 sterren voor de authenticiteit van de songs - geen gemix/editing!

Overduidelijk te horen dat Morrison nog niet zijn Lizardsuit droeg - pas met het succes van Light My Fire gleed hij in z'n leather pants en werd hij qua stage-performer de Lizard King, totdat hij in Miami op 1 maart 1969 als "the ultimate Barbie Doll" zijn middelvinger opstak naar de wereld..........

Gave registratie.
The Doors nog erg in het begin en ze zijn retestrak.
Densmore drumt ontzettend strak. De versiering die hij later veel zou toevoegen ontbreekt nog bijna volledig.
Krieger krijgt veel te weinig ruimte ondanks het hoge blues karakter.
Manzarek is een tikkeltje te overheersend. Het is hier nog echt zijn band en dus staat hij erg op de voorgrond.
Morrison lijkt nuchter. De drank en sigaretten zitten nog niet in zijn stem en ook hij blijft redelijk strak bij de teksten.

Als geschiedenisles vind ik dit daarom fantastisch, maar ik vind wel dat het improvisatievermogen dat ze later gingen etaleren echt wat toevoegt aan het geluid van de band. Wat ik heel opvallend vind, is dat je de voorkeur voor de blues zo goed kan horen. Ze zijn nog echt in ontwikkeling naar de psychedelische rockgroep die ze op hun hoogtepunt zouden zijn. De blues hebben ze in hun laatste fase weer volop omarmd.

Hoogtepunten: Moonlight Drive, volledige Alabama Song en toch ook The End.
Meest verrassend is de versie van Light My Fire en de rust bij Jim.
Tenslotte is het heel gaaf om naar When The Music... te luisteren. De uteindelijke versie zou m.i. nog flink beter zijn, maar als "work in progress" is het al erg indrukwekkend.