The Doors - Live at the Matrix (2008)
Alternatieve titel: 1967, San Francisco
mijn stem
29 stemmen
Verenigde Staten
Rock
Label: Rhino
-
Break on Through (To the Other Side) (3:47)
-
Soul Kitchen (5:52)
-
Money (3:07)
-
The Crystal Ship (2:51)
-
Twentieth Century Fox (2:53)
-
I'm a King Bee (3:49)
-
Alabama Song (Whisky Bar) (3:16)
-
Summer's Almost Gone (3:47)
-
Light My Fire (8:14)
-
Get Out of My Life Woman (3:59)
-
Back door Man (5:14)
-
Who Do You Love (4:46)
-
The End (13:54)
-
Unhappy Girl (3:57)
-
Moonlight Drive (5:40)
-
Woman Is a Devil / Rock Me (8:09)
-
People Are Strange (2:15)
-
Close to You (2:57)
-
My Eyes Have Seen You (2:57)
-
Crawling King Snake (5:10)
-
I Can't See Your Face in My Mind (3:07)
-
Summertime (8:30)
-
When the Music's Over (11:11)
-
Gloria (5:36)
0
geplaatst: 14 oktober 2014, 16:38 uur
Gave registratie.
The Doors nog erg in het begin en ze zijn retestrak.
Densmore drumt ontzettend strak. De versiering die hij later veel zou toevoegen ontbreekt nog bijna volledig.
Krieger krijgt veel te weinig ruimte ondanks het hoge blues karakter.
Manzarek is een tikkeltje te overheersend. Het is hier nog echt zijn band en dus staat hij erg op de voorgrond.
Morrison lijkt nuchter. De drank en sigaretten zitten nog niet in zijn stem en ook hij blijft redelijk strak bij de teksten.
Als geschiedenisles vind ik dit daarom fantastisch, maar ik vind wel dat het improvisatievermogen dat ze later gingen etaleren echt wat toevoegt aan het geluid van de band. Wat ik heel opvallend vind, is dat je de voorkeur voor de blues zo goed kan horen. Ze zijn nog echt in ontwikkeling naar de psychedelische rockgroep die ze op hun hoogtepunt zouden zijn. De blues hebben ze in hun laatste fase weer volop omarmd.
Hoogtepunten: Moonlight Drive, volledige Alabama Song en toch ook The End.
Meest verrassend is de versie van Light My Fire en de rust bij Jim.
Tenslotte is het heel gaaf om naar When The Music... te luisteren. De uteindelijke versie zou m.i. nog flink beter zijn, maar als "work in progress" is het al erg indrukwekkend.
The Doors nog erg in het begin en ze zijn retestrak.
Densmore drumt ontzettend strak. De versiering die hij later veel zou toevoegen ontbreekt nog bijna volledig.
Krieger krijgt veel te weinig ruimte ondanks het hoge blues karakter.
Manzarek is een tikkeltje te overheersend. Het is hier nog echt zijn band en dus staat hij erg op de voorgrond.
Morrison lijkt nuchter. De drank en sigaretten zitten nog niet in zijn stem en ook hij blijft redelijk strak bij de teksten.
Als geschiedenisles vind ik dit daarom fantastisch, maar ik vind wel dat het improvisatievermogen dat ze later gingen etaleren echt wat toevoegt aan het geluid van de band. Wat ik heel opvallend vind, is dat je de voorkeur voor de blues zo goed kan horen. Ze zijn nog echt in ontwikkeling naar de psychedelische rockgroep die ze op hun hoogtepunt zouden zijn. De blues hebben ze in hun laatste fase weer volop omarmd.
Hoogtepunten: Moonlight Drive, volledige Alabama Song en toch ook The End.
Meest verrassend is de versie van Light My Fire en de rust bij Jim.
Tenslotte is het heel gaaf om naar When The Music... te luisteren. De uteindelijke versie zou m.i. nog flink beter zijn, maar als "work in progress" is het al erg indrukwekkend.
* denotes required fields.
* denotes required fields.