Styx - Styx (1972)

Het meest vreemde van dit debuut is misschien wel dat vrijwel alle nummers door anderen zijn geschreven.
Alleen gedeeltes van de openingstrack en "Best Thing" zijn door de band zelf geschreven.
.
Ze openen dus met het ruim 13 minuten durende "Movement for the Common Man".

Dat nummer is als volgt opgebouwd:
1. Children Of The Land
2. Street Collage
3. Fanfare For The Common Man
4. Mother Nature's Matinee

De eerste 3 minuten klinkt het als een standaard rocknummer maar ineens volgt een korte percussie/drumsolo, valt daarna even stil en soleren gitaar en keyboards afwisselend.
Ineens hoor je straatgeluiden en een conversatie (de muziek is helemaal weggevallen), en de band valt na 7 minuten lekker bombastisch in.
Alle kenmerken van wat Styx later zo beroemd maakte hoor je daarna in dit nummer terug.
Ook mooi om na 10 minuten de stem van Dennis DeYoung te horen, en tot het eind ook akoustische gitaren al met al een zeer geslaagde song en meteen ook het langste nummer uit de Styx historie.

Men kan "Right Away" daarna alleen maar als rustpunt zien, beetje flauw nummer gezongen door James Young.
Het mooie "What Has Come Between Us" is een voorbode op die mooie typische Dennis DeYoung ballads die hij later zou perfectioneren
."Best Thing" is het enige wat Styx volledig zelf geschreven heeft op dit album, mooie samenzang hierop en aardige akoustisch gitaarwerk maar de song zelf stelt niet al te veel voor.

James Young zingt op "Quick Is the Beat of My Heart", aardig solos hierin en lekker losjes drumwerk hierop.
"After You Leave Me" is traag en erg op de voorgrond hierin de stem van James Young, het minste nummer van de plaat.

Eigenlijk alleen maar 2 echt goede songs (track 1 & 3) maar op het laatste nummer na dan bij vlagen aardige muziek.
Nu ik hem aandachtig heb geluisterd valt de plaat me mee, echter in vergelijking met de topalbums die veel later zouden verschijnen toch maar 2,5 ster.

Onder het motto 'Beter laat dan nooit' ben ik aan een ontdekkingsreis door Styx' discografie begonnen, nadat The Mission (2017) mij onlangs zo goed beviel.

Sommige bands beginnen met een briljant debuut dat nooit wordt geëvenaard, andere doen er langer over voordat de topvorm wordt bereikt. Styx zit in de tweede categorie, al is dit debuut een dikke voldoende.

Van Wikipedia leer ik dat de groep vooral covers diende op te nemen van hun platenbaas, zij het dat ze de originelen voordien niet kenden. Daarbij gingen deze nummers door het muzikale filter van Styx, waarmee meteen een eigen geluid klinkt.
Mijn favorieten zijn eigen compositie Best Thing en After You Leave me, oorspronkelijk van funkman George Clinton.
Maar ook de opener mag er zijn: bij progrocker Moment for the Common Man, moet ik net als hierboven Raymond S, denken aan stevige symfonische rockbands als Yes en Uriah Heep. Met zijn diverse delen, waarin uit het werk van de moderne klassieke componist Aaron Copland wordt geciteerd, is dit een boeiende compositie.
Pakkend is eveneens het drukke, progachtige intro van What Has Come Between Us, dat verderop in de refreinen al dat krachtige meerstemmige geluid meekreeg, zo typisch voor de sound van Styx.

Dan vraag ik mij af: zou het kunnen dat we op dit debuut tevens het begin horen van adult oriented rock?
Onder hetgeen ik onder die term versta, zou dat best kunnen: stevige, meezingbare hardrock met elementen uit de popmuziek. Of: vereenvoudigde, toegankelijke en herkenbare prog(hard)rock.

Dit wordt een boeiende inhaalslag, vermoed ik.

Styx is natuurlijk een van de betere Amerikaanse symfo groepen. Dit debuut is aardig en veelbelovend, maar niet meer dan dat. Maakten ze later goed.

Styx is een band waar mijn broer en ik vroeger heel veel naar geluisterd hebben, maar het blijkt dat ik in al mijn jaren op musicmeter nooit de tijd heb genomen om de platen van stemmen te voorzien. Aangezien er komende maand weer een nieuw schijfje aankomt is dit misschien het moment om er even doorheen te lopen en lekker veel Styx te luisteren.

Dit debuut is een raar album. Ik heb nooit warme gevoelens voor deze plaat gehad, vooral omdat het vrijwel allemaal covers zijn. 'Movement of the Common Man' is daar een uitzondering op en opent de plaat met een heus prognummer - niet iets wat de band heel vaak heeft gedaan op latere albums. 'Best Thing' is de andere uitzondering, een aardig nummer, maar niet meer dan dat. De covers zelf vind ik niet slecht en het talent van de band maakt een hoop goed, maar de nummers zelf boeien me niet zo. Ze irriteren me ook niet. 'Quick is the Beat of my Heart' is zelfs nog een lekker nummer ook.

Wel valt meteen op wat een goede muzikanten en zangers in de band zitten. Indrukwekkend eigenlijk en vrij knap dat het kenmerkende geluid van de band hier toch al voor 70% overeind staat. En Curulewski mag nog niet (lead) zingen, dat ervaar ik ook als positief.