Anne Clark - The Smallest Acts of Kindness (2008)

Een nieuwe Anne Clark, toch eens naar op zoek gaan.

Anne Clark is wat mij betreft de betere kruising tussen donkere rock - à la The Cure - en Milk Inc. Ooit iemand gehoord van "Our Darkness"? Downloadeuh!!

En opeens is ze er weer. Anne Clark, de Britse (punk)dichteres die de wanhoop van de jaren 80 vereeuwigde in klassiekers als Sleeper in Metropolis, Our Darkness en Self Destruct, maar die na het overlijden van haar vader in 1996 stopte met het uitbrengen van CD’s, is terug… En hoe! 13 jaar na “To Love and Be Loved”, terwijl haar naam zich langzaam maar zeker naar de spelonken van mijn onderbewustzijn begon te banen, verschijnt misschien wel haar beste album ooit. The Smallest Acts of Kindness is een sterke mix tussen duistere electronica en akoestische nummers, een combinatie van haar muziek uit de jaren 80 en 90. Deze afwisseling zorgt ervoor dat het nergens vermoeiend wordt, ondanks de vaak zware thematiek. Mijn favoriete nummers zijn Psalm, Off Grid en, met name, de afsluiters Full Moon en If. Deze laatste twee vind ik niets minder dan briljant. Donker, poëtisch en opzwepend. Al met al een uitermate geslaagde comeback.

"Imagine all the silence..."

The Hardest Heart en Waiting zijn toch ook wel erg mooi. Melancholiek en tegelijkertijd zo vol wijsheid en liefde. Zest! had van mij achterwege gelaten kunnen worden, het voegt weinig toe. Ik denk dat een rustiger nummer tussen Boy Racing en Prayer Before Birth voor een betere balans had gezorgd, nu is het een wat druk gedeelte van de CD. Het enige andere minpuntje dat ik kan bedenken is dat As Soon As I Get Home muzikaal zeker in orde is, maar mij tekstueel niet blijft boeien, door de traagheid en constante herhaling. Verder is het een onverwacht sterk en ook erg goed geproduceerd album, dat hoog in mijn toplijst van 2008 zal eindigen.

Zo op het eind van het jaar blijkt dit toch het mooiste album voor mij uit 2008 te zijn. Vandaag gewoon gekocht bij FRS (al had ik al een copie in bezit).
Anne Clark op haar best. Mooi artwerk ook trouwens.
Deze doemdichteres is weer helemaal terug. Nu nog hopen dat meerderen dat gaan ervaren.

Na al die jaren geloof ik nog steeds elk woord wat ze zegt (zingt).
Voor mij een van de weinige artiesten uit de jaren 80 die puur is gebleven.

Er staat dan wel Anne Clark op de cd hoes, maar dan zou je de rest van de aanwezige artiesten tekort doen. In 2008 staat hier een goed geoliede band, waarbij Mevr. Clark zich alleen richt op de zang en de teksten.
Het totaal maakt dit voor mij haar beste album; en ben dus aangenaam verrast.
Hoe dan ook; het beste album dat in 2008 verschenen is.

Nothing Going On is haar versie van “Ritme Van De Regen”. Er wordt gebruik gemaakt van een echte drummer; waardoor de beats wat meer ademen. De stem van Anne wordt zelfs wat meer naar de achtergrond gebracht, en het nummer heeft de sfeer van een dreigende onweersbui.

The Hardest Heart bevat een piano loopje, wat zo door Trent Reznor in elkaar had kunnen gezet. Het wakker worden door de zonnestralen, en het hopen op een mooie nieuwe dag. Het klinkt allemaal wat optimistischer. Al blijft het dramatische door klinken in Anne haar stem; gelukkig maar.

Waiting heeft weer wat weg van haar Changing Places periode. Opeens is ze weer de jong volwassen vrouw van 23 jaar, om vervolgens te beseffen dat ze ondertussen toch 25 jaar ouder is en terug denkt aan een oude liefde. Alleen straalt het nu meer kracht uit.

Psalm is een kritische kijk op het geloof in het algemeen, waarbij vrijwel elke vorm van geloofsovertuiging wordt aan gehaald.. Ze heeft niks met het geloof en met Goden. Het enige wat ze nodig heeft is liefde. De boodschap is duidelijk.
Op het einde is er een mooie rol van de cello weg gelegd.
Pure ontroering, zoals we van Anne Clark kennen.

Know wordt opvallend geopend door een accordeon, in combinatie met de cello doet het Iers aan. Anne Clark zingt dat dit een van haar meest trieste nummers is. Dat hoor je er wel in terug.

Bij As Soon As I Get Home wordt ze qua zang ondersteund door keyboardspeler Murat Parlak (die wel wat weg heeft van Martin Gore van Depeche Mode), en is een mooi eindproduct. Het begint ingetogen, maar openbaart zich tot een zeer sterk positief hoopvolle song, je voelt halverwege de wolken openscheuren door de scherpe zonnestralen. Het beste nummer op dit album.
Als ze zich weer thuis zal voelen; zijn alle problemen voorbij.

Off Grid heeft ook dat Ierse, wat Know ook heeft. Het bevalt mij wel, deze nieuwe invalshoek, ook is de rol van de gitaar hier opvallend groot. Ondertussen wordt er gezongen over het vallen van de avond. Juist bij een Anne Clark verwacht je juist Oosterse invloeden, en geen Riverdance achtig riedeltje. Maar het geeft de nummers wel een meerwaarde.

Boy Racing opent dromerig, en het gaat al snel over in een up tempo nummer; alsof Anne Clark in de avond aan het piekeren is, en waardoor ze maar niet in slaap kan komen. Het wordt steeds gejaagder en agressiever. Wel zoals we van haar gewend zijn. Het valt weer eens op dat de keyboardgeluiden op dit album niet overheersen; zelfs in een aantal nummers vrijwel niet aanwezig zijn.

Zest! sluit hier mooi op aan. Het gejaagde is nog steeds aanwezig in dit instrumentale muziekstuk, waarbij Anne Clark zelf helemaal geen bijdrage aan levert. Het stuk gaat richting Fusion.

Vervolgens komt er een hard stuk electronica wat veel weg heeft van Head Like A Hole van Nine Inch Nails. Prayer Without Born laat weer de veelzijdigheid van dit album horen. Heerlijk dansbaar, ook richting Electric Body Music, maar dan ingespeeld door een hele band. De tekst handelt over een ongeboren kind, en de gevaren van het leven wat hem/haar te wachten staat.
Eigenlijk gaat het dus over de vraag; of je wel kinderen moet nemen in deze zware ongelukkige wereld.

Full Moon sluit hier muzikaal weer op aan. Het is House, maar dan op z’n Anne Clarks. Door het harde stormachtige geluid vloeit een rustige synthesizer vloedgolf. Het handelt over een decadente wereld waar de snelle veranderingen de aarde de vernieling in brengt. De positiviteit is helemaal verdwenen, en brokkelt per zinsdeel verder af. Het einde van Full Moon is ironisch genoeg erg ontspannen en vol rust.

Met If sluit The Smallest Acts Of Kindness af. Dit licht noisy muziekstuk gaat over wat er te gebeuren staat als alle ellende in wereld verdwenen is. Als de laatste zinnen van Anne Clark uit gesproken zijn; gaat de noise over in dansbare House klanken

Anne Clark laat op dit album horen dat ze nog wel degelijk mee telt in de muziekwereld, en dat ze na 25 jaar nog steeds een groei door maakt, waar volgens mij nog geen einde aan komt.
Bedankt voor dit tijdloze monument.

Ik sluit me nagenoeg helemaal bij deric raven aan: Anne Clarke is terug.
De recensie van DR is dekkend op, voor mij, Off Grid na, hier voel ik alsof er naar Jah Whobble geluidterd is.
Ik ben er nog niet uit wat ik het beste nummer vind, ik heb ook geen minder nummer...
Ik ga voorlopg voor een volle 5*

Wat een geweldig album zeg. En of Anne Clark terug is van, nooit écht helemaal weggeweest, maar zeker terug in de zin van RELEVANTE, dwingende, opmerkelijk, beklemmende, etherische, zweverige, poëtische, ... prachtklanken en woorden...

Had de CD een tijd terug gekocht in Arends winkel in Breda, na de MusicmeterMeetup, maar had nu pas de kans hem te beluisteren..
En na twee luisterbeurten kan ik alleen maar besluiten: wat een topplaat !

Ik kan dan ook heel erg weinig toevoegen aan de knappe review en dito wijze woorden van deric raven !

Anne Clark anno 2008 (en 2009): synths, electronics, cello (!!), drums, bass, piano, ... en ja, gitaar (!), de o zo typische stem van La Clark.. de teksten... vaak zwanger van melancholie en weltschmertz... ja, hoor, ze is "terug", ze kan het nog altijd (en hoé!).

Inderdaad misschien wel dé beste Anne Clarke -plaat tout court...

Mijn 4,5 wordt vast nog wel een vette verdiende 5 !

En zo is wat ik verhoopte, toen ik haar live zag in de Stadsschouwburg van Mechelen, met cello, live drums, piano en zonder electronics, bewaarheid geworden: deze nieuwe setting, gecombineerd met de electronics, levert een knap album op )


Favorieten:
"As Soon As I Get Home"
"Psalm"
"Full Moon"
"If"

Maar écht minder nummers stààn er gewoon niet op !
En ook de instrumental "Zest!" is enorm goed...

As Soon As I Get Home kan trouwens ook over een gelovig iemand gaan die op sterven ligt, maar niet bang is voor de dood.

nu pas ontdekt..(na een prachtige documentaire over haar op BBC) .schaam me dood...maar wat een genot

Na lange tijd deze Anne opgezet, wat een geluid.
Wat betreft de houdbaarheid is het na bijna 10 jaar nog steeds fris en actueel in mijn ogen.
Wel heb ik een 0,5 * verwijderd, daar ik mijn eerste waardering bij uitkmen van het album wel erg ruim genomen had, kijkende naar mij huidige stem gedrag.
Maar vet is het geluid nog steeds en tekstueel immer Anne Clark