Anne Clark - The Smallest Acts of Kindness (2008)

Er staat dan wel Anne Clark op de cd hoes, maar dan zou je de rest van de aanwezige artiesten tekort doen. In 2008 staat hier een goed geoliede band, waarbij Mevr. Clark zich alleen richt op de zang en de teksten.
Het totaal maakt dit voor mij haar beste album; en ben dus aangenaam verrast.
Hoe dan ook; het beste album dat in 2008 verschenen is.

Nothing Going On is haar versie van “Ritme Van De Regen”. Er wordt gebruik gemaakt van een echte drummer; waardoor de beats wat meer ademen. De stem van Anne wordt zelfs wat meer naar de achtergrond gebracht, en het nummer heeft de sfeer van een dreigende onweersbui.

The Hardest Heart bevat een piano loopje, wat zo door Trent Reznor in elkaar had kunnen gezet. Het wakker worden door de zonnestralen, en het hopen op een mooie nieuwe dag. Het klinkt allemaal wat optimistischer. Al blijft het dramatische door klinken in Anne haar stem; gelukkig maar.

Waiting heeft weer wat weg van haar Changing Places periode. Opeens is ze weer de jong volwassen vrouw van 23 jaar, om vervolgens te beseffen dat ze ondertussen toch 25 jaar ouder is en terug denkt aan een oude liefde. Alleen straalt het nu meer kracht uit.

Psalm is een kritische kijk op het geloof in het algemeen, waarbij vrijwel elke vorm van geloofsovertuiging wordt aan gehaald.. Ze heeft niks met het geloof en met Goden. Het enige wat ze nodig heeft is liefde. De boodschap is duidelijk.
Op het einde is er een mooie rol van de cello weg gelegd.
Pure ontroering, zoals we van Anne Clark kennen.

Know wordt opvallend geopend door een accordeon, in combinatie met de cello doet het Iers aan. Anne Clark zingt dat dit een van haar meest trieste nummers is. Dat hoor je er wel in terug.

Bij As Soon As I Get Home wordt ze qua zang ondersteund door keyboardspeler Murat Parlak (die wel wat weg heeft van Martin Gore van Depeche Mode), en is een mooi eindproduct. Het begint ingetogen, maar openbaart zich tot een zeer sterk positief hoopvolle song, je voelt halverwege de wolken openscheuren door de scherpe zonnestralen. Het beste nummer op dit album.
Als ze zich weer thuis zal voelen; zijn alle problemen voorbij.

Off Grid heeft ook dat Ierse, wat Know ook heeft. Het bevalt mij wel, deze nieuwe invalshoek, ook is de rol van de gitaar hier opvallend groot. Ondertussen wordt er gezongen over het vallen van de avond. Juist bij een Anne Clark verwacht je juist Oosterse invloeden, en geen Riverdance achtig riedeltje. Maar het geeft de nummers wel een meerwaarde.

Boy Racing opent dromerig, en het gaat al snel over in een up tempo nummer; alsof Anne Clark in de avond aan het piekeren is, en waardoor ze maar niet in slaap kan komen. Het wordt steeds gejaagder en agressiever. Wel zoals we van haar gewend zijn. Het valt weer eens op dat de keyboardgeluiden op dit album niet overheersen; zelfs in een aantal nummers vrijwel niet aanwezig zijn.

Zest! sluit hier mooi op aan. Het gejaagde is nog steeds aanwezig in dit instrumentale muziekstuk, waarbij Anne Clark zelf helemaal geen bijdrage aan levert. Het stuk gaat richting Fusion.

Vervolgens komt er een hard stuk electronica wat veel weg heeft van Head Like A Hole van Nine Inch Nails. Prayer Without Born laat weer de veelzijdigheid van dit album horen. Heerlijk dansbaar, ook richting Electric Body Music, maar dan ingespeeld door een hele band. De tekst handelt over een ongeboren kind, en de gevaren van het leven wat hem/haar te wachten staat.
Eigenlijk gaat het dus over de vraag; of je wel kinderen moet nemen in deze zware ongelukkige wereld.

Full Moon sluit hier muzikaal weer op aan. Het is House, maar dan op z’n Anne Clarks. Door het harde stormachtige geluid vloeit een rustige synthesizer vloedgolf. Het handelt over een decadente wereld waar de snelle veranderingen de aarde de vernieling in brengt. De positiviteit is helemaal verdwenen, en brokkelt per zinsdeel verder af. Het einde van Full Moon is ironisch genoeg erg ontspannen en vol rust.

Met If sluit The Smallest Acts Of Kindness af. Dit licht noisy muziekstuk gaat over wat er te gebeuren staat als alle ellende in wereld verdwenen is. Als de laatste zinnen van Anne Clark uit gesproken zijn; gaat de noise over in dansbare House klanken

Anne Clark laat op dit album horen dat ze nog wel degelijk mee telt in de muziekwereld, en dat ze na 25 jaar nog steeds een groei door maakt, waar volgens mij nog geen einde aan komt.
Bedankt voor dit tijdloze monument.