William Fitzsimmons - The Sparrow and the Crow (2008)
mijn stem
112 stemmen
Verenigde Staten
Folk
Label: Naim
-
After Afterall (2:53)
met Caitlin Crosby
-
I Don't Feel Anymore (Song of the Sparrow) (3:36)
met Priscilla Ahn
-
We Feel Alone (3:07)
-
If You Would Come Back Home (3:53)
-
Please Forgive Me (Song of the Crow) (3:18)
-
Further from You (3:56)
-
Just Not Each Other (2:57)
-
Even Now (2:53)
-
You Still Hurt Me (3:29)
-
They'll Never Take the Good Years (2:56)
-
Find Me to Forgive (4:33)
-
Goodmorning (2:57)
-
Maybe Be Alright * (3:42)
toon 1 bonustrack
totale tijdsduur:
40:28
(44:10)
0
geplaatst: 15 oktober 2008, 17:56 uur
Van deze meneer had ik nog nooit gehoord maar toen ik op zijn myspace terecht kwam was de interesse geboren voor William Fitzsimmons. En waarom dan niet beginnen met zijn nieuwste album?!
De eerste tonen van After Afterall weten mij al snel te betoveren ook al hoor ik niet echt iets nieuws meer. Fluisterstem van heer Fitzsimmong, vrouwelijke engelenstem in combinatie met pianoklanken. Het blijft altijd wel lekker eigenlijk.
Ook rest van het album weett mij wel te bekoren: want naast die engelenstem, fluisterstem komt er ook banjo aan te pas (en oeh wat ligt die Sufjan Stevens vergelijking dan wel heel erg op het puntje van mijn tong) evenals akoestische gitaar.
Zoals ik al zei: helemaal niks nieuws onder de zon. Maar is dat erg als het een schitterende plaat als deze oplevert? Nee. Een nieuwe Sufjan Stevens lijkt nog ver weg en als je liefhebber bent van genoemde Stevens of je ook uit de voeten kunt met b.v. Damien Rice, Iron & Wine of Nick Drake (om maar eens wat te noemen) dan ben je hier aan het juiste adres.
Hartveroverend, ontroerend, lief, klein, maar vooral erg mooi. Heel erg mooi..........
De eerste tonen van After Afterall weten mij al snel te betoveren ook al hoor ik niet echt iets nieuws meer. Fluisterstem van heer Fitzsimmong, vrouwelijke engelenstem in combinatie met pianoklanken. Het blijft altijd wel lekker eigenlijk.
Ook rest van het album weett mij wel te bekoren: want naast die engelenstem, fluisterstem komt er ook banjo aan te pas (en oeh wat ligt die Sufjan Stevens vergelijking dan wel heel erg op het puntje van mijn tong) evenals akoestische gitaar.
Zoals ik al zei: helemaal niks nieuws onder de zon. Maar is dat erg als het een schitterende plaat als deze oplevert? Nee. Een nieuwe Sufjan Stevens lijkt nog ver weg en als je liefhebber bent van genoemde Stevens of je ook uit de voeten kunt met b.v. Damien Rice, Iron & Wine of Nick Drake (om maar eens wat te noemen) dan ben je hier aan het juiste adres.
Hartveroverend, ontroerend, lief, klein, maar vooral erg mooi. Heel erg mooi..........
0
geplaatst: 2 december 2008, 15:26 uur
Sombere bard bezingt verloren gegane liefde
Na twee platen vol huisvlijt, is The sparrow and the crow William Fitzsimmons' eerste studioplaat. En is dat ten koste gegaan van de intimiteit? Absoluut niet. Initimiteit is het ultieme handelsmerk van deze Amerikaan, jongste zoon van twee blinde ouders. Muziek speelde in huize Fitzsimmons een heel belangrijke rol en het lijkt wel daarom dat deze William zich muzikaal zo perfect kan uitdrukken.
The sparrow and the crow is zijn echtscheidingsplaat, waarbij zijn vrouw de mus is en hij de kraai die elk hun eigen weg gaan. Opmerkelijk, want zijn vorige album Goodnight ging over de scheiding van zijn ouders tijdens zijn jeugdjaren. Een plaat lang bezingt Fitzsimmons de verloren gegane liefde. Hij doet dat - voorzover voor een buitenstaander te beoordelen is - integer. Bewust zjin ook vrouwenstemmen op het album te horen, om te proberen de vertelling evenwicht te geven. Vooral de bijdrage van Priscilla Ahn op I don't feel it anymore (Song of the sparrow) is weergaloos mooi.
De teksten gaan bij tijd en wijle door merg en been. Zo begint hij met een reprise van het laatste nummer van Goodnight. Het heet After afterall en de regels spreken voor zich:
"I still love you
I still want you
I still need you
Afterall"
Schrijnend ook is de manier waarop het verlies van zijn geliefde bezingt. In You still hurt me doet het nog altijd pijn:
"I'm not comfortable with how the story ends
We were lovers and now we're not even friends
You were perfect and I guess I'm just a creep
But you still hurt me"
Niet alleen de teksten zijn persoonlijk en intiem, muzikale omlijsting is dat ook. Geen fratsen, geen franje. Verstild gitaar, piano, banjo, veel meer haalt Fitzsimmons niet uit de kast. Hierin doet hij nog het meest denken aan Sufjan Stevens, vooral ook omdat hun stemmen op elkaar lijken. Het album Seven swans of het nummer John Wayne Gacy jr. van de plaat Illinois komen het dichtst bij de sfeer van The sparrow and the crow in de buurt. Niet alleen de ingehouden muziek, ook de zwaaraangezette teksten en de daarin sprekende schuldbewustzijn en zelfkastijding komen overeen.
Sufjan Stevens pakt op Illinois overigens veel meer uit met toeters en bellen en wisselende stijlen dan Fitzsimmons doet. Dat maakt Steven veelzijdiger dan Fitzsimmons. Daar zit het enige minpuntje van The sparrow and the crow: het is allemaal niet zo afwisselend. Fitzsimmons krijgt je moeiteloos in een emotionele, zwaarmoedige bui - dat doet hij meesterlijk - maar je zult daarna een andere plaat op moeten zetten om je weer uit die neerslachtigheid te krijgen, want daar zal deze sombere bard je niet bij helpen.
Na twee platen vol huisvlijt, is The sparrow and the crow William Fitzsimmons' eerste studioplaat. En is dat ten koste gegaan van de intimiteit? Absoluut niet. Initimiteit is het ultieme handelsmerk van deze Amerikaan, jongste zoon van twee blinde ouders. Muziek speelde in huize Fitzsimmons een heel belangrijke rol en het lijkt wel daarom dat deze William zich muzikaal zo perfect kan uitdrukken.
The sparrow and the crow is zijn echtscheidingsplaat, waarbij zijn vrouw de mus is en hij de kraai die elk hun eigen weg gaan. Opmerkelijk, want zijn vorige album Goodnight ging over de scheiding van zijn ouders tijdens zijn jeugdjaren. Een plaat lang bezingt Fitzsimmons de verloren gegane liefde. Hij doet dat - voorzover voor een buitenstaander te beoordelen is - integer. Bewust zjin ook vrouwenstemmen op het album te horen, om te proberen de vertelling evenwicht te geven. Vooral de bijdrage van Priscilla Ahn op I don't feel it anymore (Song of the sparrow) is weergaloos mooi.
De teksten gaan bij tijd en wijle door merg en been. Zo begint hij met een reprise van het laatste nummer van Goodnight. Het heet After afterall en de regels spreken voor zich:
"I still love you
I still want you
I still need you
Afterall"
Schrijnend ook is de manier waarop het verlies van zijn geliefde bezingt. In You still hurt me doet het nog altijd pijn:
"I'm not comfortable with how the story ends
We were lovers and now we're not even friends
You were perfect and I guess I'm just a creep
But you still hurt me"
Niet alleen de teksten zijn persoonlijk en intiem, muzikale omlijsting is dat ook. Geen fratsen, geen franje. Verstild gitaar, piano, banjo, veel meer haalt Fitzsimmons niet uit de kast. Hierin doet hij nog het meest denken aan Sufjan Stevens, vooral ook omdat hun stemmen op elkaar lijken. Het album Seven swans of het nummer John Wayne Gacy jr. van de plaat Illinois komen het dichtst bij de sfeer van The sparrow and the crow in de buurt. Niet alleen de ingehouden muziek, ook de zwaaraangezette teksten en de daarin sprekende schuldbewustzijn en zelfkastijding komen overeen.
Sufjan Stevens pakt op Illinois overigens veel meer uit met toeters en bellen en wisselende stijlen dan Fitzsimmons doet. Dat maakt Steven veelzijdiger dan Fitzsimmons. Daar zit het enige minpuntje van The sparrow and the crow: het is allemaal niet zo afwisselend. Fitzsimmons krijgt je moeiteloos in een emotionele, zwaarmoedige bui - dat doet hij meesterlijk - maar je zult daarna een andere plaat op moeten zetten om je weer uit die neerslachtigheid te krijgen, want daar zal deze sombere bard je niet bij helpen.
* denotes required fields.
* denotes required fields.