Girls Aloud - Out of Control (2008)

Girls Aloud zijn in hun thuisland, het Verenigd Koninkrijk, een van de meest succesvolste girlbands ooit. Misschien wel dé meest succesvolle. Ze hebben tot nu toe 21 singles uitgebracht waarvan 20 in hun thuisland in de top10 terecht kwamen. Eén single kwam op de 11e plaats terecht. Op zich vind ik sommige nummers best aardig, en dit album valt over het algmeen nog wel mee. Cheryl Cole is misschien wel het meest prominente lid van de groep (succesvolle solo carrière, jurylid bij de Britse X-Factor én ex-vrouw van voetballer Ashley Cole) toch is het Nadine Coyle die verreweg de beste stem bezit. Toen ze tijdens Popstars the Rivals het nummer ‘Fields of gold’ van Eva Cassidy zong was ik gelijk verkocht!

De opener ‘The promise’ is best soulvol eigenlijk, lijkt wel een oud Motown nummer dat in een nieuw jasje is gestoken. De uptempo opvolger ‘The loving kind’ is gewoon een prima popliedje – niks mis mee. ‘Rolling back the rivers in time’ is ook weer een prima popliedje, leuke beat en een leuk refrein. ‘Love is the key’ is een combi tussen wederom Motown soul met rock-a-billy, zeker een aardige bijdrage voor dit album. ‘Turn to stone’ is een strak geproduceerd elektropop nummer – ik denk dat je dit nummer wat vaker moet horen voordat ‘ie mooi wordt – maar potentie heeft het zeker. ‘Untouchable’ is misschien wel de grootste knaller van ’t album en dat terwijl er andere nummers op dit album staan die veel zwaardere beats hebben. ‘Fix me up’ is behoorlijk funky eigenlijk en het knalt echt je speakers uit en komt mooi tot z’n recht op dit album.

‘Love is pain’…die bassline, het intro, gewoon echt heerlijk! Het had alleen nóg iets heavier gemogen, soms klinkt het wat plat maar verder ook zeker een outstander op dit album. ‘Miss you bow wow’ is eigenlijk het eerste nummer dat me niet weet te overtuigen, erg rommelig en gewoon niet leuk – dit nummer hadden ze beter van de tracklist kunnen schrappen. ‘Live in the country’ is het tweede nummer dat mij niet aanspreekt, wederom rommelig en past m.i. ook niet tussen de rest van het album. De afsluiter ‘We wanna party’ is gelukkig beter maar in vergelijking met eerdere nummers op dit album stelt het niet bijzonder veel voor en begint het ook vrij snel te vervelen – vooral de laatste minuut.

Al met al wel een redelijk album. In tegenstelling tot boybands weten girlbands zo nu en dan wel leuke albums uit te brengen, waar ‘Out of control’ een prima voorbeeld van is. Sommige nummers zijn erg goed terwijl anderen weer matig zijn. Voor nu en dan klinkt dit wel aardig overigens.