Lisa Germano - Geek the Girl (1994)

Een groeidiamantje. Hele eigenzinnige plaat van een meisje dat op ontroerende wijze haar ziel blootlegt. In het artwork staat in grote letters geschreven:

Hi, this is the story of geek the girl, a girl who is confused about how to be sexual and cool in the world but finds out she isn't cool and gets constantly taken advantage of sexually, gets kind of sick and enjoys giving up but at the end still tries to believe in something beautiful and dreams of still loving a man in hopes that he can save her from her shit life.........ha ha ha what a geek!

De viool en haar karakteristieke stem geven de muziek een bijzonder warm en intiem geluid, zelfs in enge nummers als ...A psychopath, waarin Germano verhaalt over haar eigen ervaringen met een stalker.

M'n favorieten zijn My secret reason, ...A psychopath, Cancer of everything, A guy like you en ...Of love and colors, maar dit album bevat eigenlijk geen slechte segmenten en dient gewoon aan één ruk door beluisterd te worden. Iedere keer weer een unieke ervaring met 'ons Lisa'. 4,5/5

Allemachtig!

Dit is echt geweldig, wat een stem, wat een depressie, wat een muziek, die violen! Ben gelijk verslaafd, unieke zangeres, zoals deze heb ik er nog niet veel gehoord, ze blaast met gemak alle topzangeressen weg.

Hulde aan Lisa Germano!

4,5*

Een eerste kennismaking, en wat voor één. Lisa Germano brengt met hese stem een introspectief relaas, verpakt in uiterst donkere dreampop met weerhaakjes. Het is wat raar dat ze dit Geek the Girl op haar zesendertigste maakte - de periode van onzelfzekere tiener lag dan al een tijdje achter haar - maar het geeft haar wel een goed perspectief en klare kijk. De boodschap is duidelijk: Love can hurt, love is weird, zoals ze zingt op het adembenemende 'Cry Wolf'.

Veel van de intense, onbehaaglijke atmosfeer komt door de fluisterende zang van Lisa Germano. Zeker wanneer ze gebruik maakt van overdubs klinkt het echt fantastisch. De instrumentatie is divers en vaak moeilijk te duiden. Zoals op het titelnummer, waar een gitaar met een vreemd galmend effect op de achtergrond voor een beklemmende luisterervaring zorgt. Het doet me soms wat denken aan de slowcore van The For Carnation. Verder zijn er de violen die een soort triestige weemoed injecteren, en het fluitriedeltje waarmee het album opent en dat nog enkele keren terugkeert.

De teksten zijn erg donker, en focussen op de coming of age van een meisje. Ze bezingt alles met een zekere afstandelijkheid, zonder al te emotioneel te worden, maar dat doet zeker geen afbraak aan de griezelige sfeer - integendeel zelfs. Op dat vlak is het hoogtepunt '...A Psychopath', waar op de achtergrond een authentiek telefoontje te horen is van een vrouw naar de 911 hulpdiensten. Het soort muziek dat vooral 's nachts goed tot zijn recht komt dus.

Ik heb de neiging om dit te vergelijken met Fiona Apple, maar dit is toch nog wat anders. Lisa Germano is minder catchy, en is ook niet zo dynamisch. De zang en muziek blijven ingetogen tot het laatste nummer Stars, dat zowel qua tekst als muzikaal een mooi sluitstuk vormt van een cohesief album.

Omdat er enkele mindere nummers opstaan - met name de instrumentale bindstukjes en '...Of Love And Colors'- hou ik de hoogste scores voorlopig nog achterwege. Maar voor wie niet afgeschrikt is van depressieve dreampop is Geek the Girl een echte aanrader.

Geek the Girl is voor mij een album geweest wat ik bij de eerste beluistering al erg goed vond, maar die mij niet is weten te beklijven. Echter zette ik 'm vrij snel daarna al weer op. Een weekje daarna weer en uiteindelijk nu bij deze herbeluistering weet Geek the Girl zich volledig te openbaren aan mij.

Lisa Germano is op dit album de verteller van een opgroeiend meisje die van het ene dillemma in het andere beland. De onzekerheden, bang zijn om nergens bij te horen, seksuele ongemakkelijkheden, de problemen van het opgroeien en ga zo maar door. Het meest beklemmend is nog wel het vrijwel autobiografische ...A Psychopath. Constant kippevel. Het meisje is na Geek the Girl en Just Geek opgegroeid tot volwassene, maar word op de proef gesteld door haar stalker die haar huis binnendringt. Wat hierna volgt is een een neerwaardse spiraal van zelfverwoesting, schaamte en prostitutie in Sexy Little Girl Princess. Cancer of Anything is een schreeuw om aandacht, een schreeuw om hulp. Met een kinderlijke stem zingt Lisa:

This is a happy song
'Cause I want cancer of everything, yeah right
And if I fall down in a face of scars, I get attention
Cancer of everything

A Guy Like You is één van de mooiste parels die ik ken. Het straalt een sombere sfeer uit en het gaat over de moeizame relatie met een geliefde. Echter kan ik toch niet helemaal plaatsen over wie het gaat. Gaat het nou om Lisa's vader of om een één of andere geliefde? Ik hoop het eerste, want de tekst lijkt er perfect voor:

What makes me angry
just makes you sad
This should be easier
Maybe if I could hear

...Of Love and Colors geeft stof tot nadenken. Een indrukwekkende tekst, ''all-us fucked up people.'' Alles wat mensen elkaar aandoen, de pijn die men elkaar laat voelen. Alle problemen die niet nodig zijn. De ballade van een eenzaam en gefrustreerd meisje. Het album wordt afgesloten met Stars dat verrassend genoeg wat meer hoop biedt, maar ook dat er een uitweg is...

Lisa Germano weet zichzelf op een ontroerende manier bloot te geven. Ze verteld een verhaal vol depressies, zonder daar echt tot in het naargeestige over door te gaan. Haar prachtige stem samen met de emotievolle viool en de - eerst nog - dissonante elektrische gitaar (Met een geluid dat aan Roy Montgomery doet denken) die gaandeweg het album steeds warmer word, steeds openbaarlijker. Cry Wolf, ...A Psychopath en A Guy Like You zijn mijn favorieten op Geek the Girl. Ik ben overtuigd door Germano en geef haar dan ook een verdiende plek in mijn top 10. 5*

Een van de mooiste en meest aangrijpende albums ooit gemaakt. Bovendien is het een heel aparte plaat wat betreft het geluid, en is de som nog eens meer dan de delen omdat alles thematisch en ook muzikaal een perfect geheel vormt. Een plaat die ontroert, je bang maakt en je van je stuk brengt. Pijn, schaamte, schuld en een sprankje hoop. Je moet maar durven,

Al een aantal jaren stond Geek the Girl ergens in de achterkant van mijn hoofd te vragen om beluisterd te worden. Afgaande op de recensies hier is heb album een soort heilige graal van teenage angst, een onderwerp dat me niet alleen vanwege de originaliteit trekt, maar ook omdat die tienerjaren voor mij simpelweg nog niet ver weg zijn. Een tipje van niels94, die toevoegde dat dit mijn nieuwe favoriete album zou zijn, heeft Geek the Girl naar de bovenkant van mijn nog-te-beluisteren-lijst gehaald en ervoor gezorgd dat het album de afgelopen week me zo ongeveer dagelijks vergezelde. En ik heb er een rare relatie mee.

Geek the Girl doet me, meer dan ik had verwacht, erg denken aan Eels: van de schattige keyboardeffectjes en de teksten die zonder gêne de ellende in Germano's (tiener)ziel aankaarten tot de soms verrassend lieve melodietjes, allemaal suggereren ze dat zij wel eens een ideaal koppeltje zouden kunnen zijn (qua leeftijd passen ze ook bij elkaar geloof ik). Meer dan Eels verkent Germano alleen wel andere kanten van het muzikale spectrum, wat inhoudt dat ze zich niet alleen maar beperkt tot die lieve melodietjes, maar soms ook venijniger of dreigender uit de hoek komt. Dat levert geweldig materiaal op. A Psychopath , één van de betere nummers die ik in het afgelopen jaar ontdekt heb, combineert die welbekende nare op fenomenale wijze met een juist heel dromerige, afwezige zanglijn van Germano - er zouden van mij met plezier nog wat coupletjes aangelijmd mogen worden.

Ook levert het - sorry - vervelend materiaal op. Vooral Of Love And Colours, een soort opsomming van dingen die Germano fucked up vindt, druipt dermate van die teenage angst dat het tienermeisjesdagboekengehalte storend wordt. Ook het titelnummer komt wel echt wat te geforceerd duister over, al helemaal voor een liedje dat gaat over hoe makkelijk het is om niet cool te zijn - niet dat middelbare schooljaren voor iedereen zo fantastisch zijn, maar dit niveau van plechtigheid is voor mij vrij lachwekkend. Verder gaat die oprechte manier van teksten schrijven haar soms wat in de weg liggen: "I always liked rock 'n roll, it kinda moves me" draagt een hele vervelende zielloosheid met zich mee die je inderdaad precies associeert met quasi-onverschillige rokende meisjes op het schoolplein.

Een beetje jammer is dat het nu lijkt alsof ik Geek the Girl een slecht album vind. Dat is helemaal niet het geval: naast A Psychopath zijn ook Cry Wolf, met zijn atmosferische inkleding van achtergrondkoortjes en het wederom wat verbeten Sexy Little Girl Princess kippenvelmateriaal. Ook als ze de Eelskant opgaat door die, misschien dan niet helemaal serieus te nemen, zwarte teksten te verwerken in gezellige popmelodietjes zoals in Cancer of Everything laat Germano zien dat ze ook echt wel goede muziekjes kan maken.

Het feit dat ik dus, soms nog binnen dezelfde nummers, door haar geraakt kan worden en me aan haar kan ergeren, kenschetst die rare relatie. Als Germano wat nummers had weggelaten en soms misschien iets relativerender had kunnen schrijven, was het een album geweest dat stukken meer had kunnen aangrijpen. Nu weet ik zeker dat ik hier nog een lange tijd eens in de zoveel tijd naar zal teruggrijpen, maar het zal vooral bekend blijven als dat album met vooral een fantastisch middenstuk.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Lisa Germano - Geek The Girl (1994) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Lisa Germano - Geek The Girl (1994)
Vrouwelijke singer-songwriters timmerden in de jaren 90 behoorlijk aan de weg, maar er verschenen niet veel albums die zo mooi, indringend en bijzonder zijn als Geek The Girl van de Amerikaanse muzikante Lisa Germano

Het is moeilijk te geloven, maar Geek The Girl van Lisa Germano is alweer meer dan 30 jaar oud. Het is een album dat in 1994 werd overladen met superlatieven, maar inmiddels helaas wat vergeten is. Het is een album dat nog net zo spannend en urgent klinkt als meer dan 30 jaar geleden, maar Geek The Girl klinkt ook nog altijd even mooi en indrukwekkend. Het is een album dat opvalt door de fantastische productie van Malcolm Burn, maar ook door de bijzondere songs van Lisa Germano en haar eigenzinnige zang. Het is een album dat in commercieel opzicht niet zoveel deed, maar in artistiek opzicht bleef Lisa Germano de concurrentie ver voor.

In lijstjes met de beste vrouwelijke singer-songwriter albums aller tijden domineren albums uit de late jaren 60 en uit de jaren 70. In deze periode werden inderdaad heel veel goede albums gemaakt, maar dat was ook zeker het geval in de jaren 90, waarin ik mijn grote voorkeur voor vrouwenstemmen ontwikkelde.

Een van mijn favoriete vrouwelijke singer-songwriter albums uit de jaren 90 is een wat vergeten album, want hoe vaak hoor je nog iets over Geek The Girl van Lisa Germano? Het in 1994 verschenen album is wat mij betreft het beste album van de Amerikaanse muzikante, maar het is zeker niet haar enige wapenfeit.

Lisa Germano dook in de jaren 80 op als violiste in de band van John Mellencamp en was als violiste ook te horen op flink wat andere albums. Aan het begin van de jaren 90 probeerde ze een solocarrière van de grond te krijgen. Ze maakte twee heel behoorlijke albums, maar met haar derde album Geek The Girl leverde ze in 1994 haar meesterwerk af.

Er volgde nog een handvol prima albums en een glansrol op het album van de gelegenheidsband OP 8, maar sinds 2013 is het helaas stil rond de muzikante uit Mishawaka, Indiana, die recent wel weer tourde met John Mellencamp en aan nieuw materiaal schijnt te werken.

Terug naar 1994, het jaar waarin Geek The Girl verscheen. Op het album werkt Lisa Germano samen met producer Malcolm Burn, die destijds veel met Daniel Lanois werkte en een paar jaar eerder het briljante Living With The Law van Chris Whitley had geproduceerd. De hand van Malcolm Burn is hoorbaar op het vaak wat broeierig en mysterieus klinkende Geek The Girl.

Lisa Germano speelt echter zelf de hoofdrol op een album, dat iets meer dan 30 jaar later is uitgegroeid tot een cultalbum. Dat het meesterwerk van Lisa Germano nooit verder is gekomen dan de cultstatus is op zich niet verbazingwekkend, want het is niet het makkelijkste album. Het is op hetzelfde moment een wonderschoon album, want Lisa Germano stijgt op haar derde album boven zichzelf uit.

Geek The Girl is in muzikaal opzicht een fascinerend maar ook betoverend mooi album. Lisa Germano en Malcolm Burn hebben het album voorzien van een donker en mysterieus geluid, waarin prachtige klanken worden gecombineerd met een bijna en soms echt spookachtige onderlaag.

De prachtige klanken bestaan vooral uit fraaie gitaarakkoorden en incidenteel het vioolspel van Lisa Germano, maar op de achtergrond gebeurt er van alles. Het voorziet het album van een bijzondere sfeer en het geeft de songs van Lisa Germano iets ongrijpbaars.

Net als de muziek op Geek The Girl is ook de zang op het album wonderschoon. Lisa Germano is misschien niet de beste zangeres, maar het is wel een zangeres die haar songs alle kanten op kan sturen en je het ene moment zachtjes in slaap sust en het volgende moment wakker laat worden in een nachtmerrie. Ook de songs van de Amerikaanse muzikante doen niet erg hun best om de luisteraar te verleiden met memorabele refreinen, maar het zijn wel songs die je bij je strot grijpen en niet denken aan los laten.

Ik had Geek The Girl, waarvan vorig jaar een fraai geremasterde versie met extra tracks van een EP verscheen, echt al heel lang niet meer beluisterd, maar ik was direct weer onder de indruk van dit wat donkere en beklemmende maar net zo goed intieme en sprookjesachtig mooie album, dat het predicaat klassieker absoluut verdient. Erwin Zijleman