menu

Marianne Faithfull - Easy Come, Easy Go (2008)

Alternatieve titel: 18 Songs for Music Lovers

mijn stem
3,66 (59)
59 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Pop / Rock
Label: naïve

  1. Down from Dover (4:44)
  2. Hold On, Hold On (2:58)

    met Chan Marshall

  3. Solitude (5:25)
  4. The Crane Wife 3 (3:58)

    met Nick Cave

  5. Easy Come, Easy Go (3:14)
  6. Children of Stone (8:04)

    met Rufus Wainwright

  7. How Many Worlds (3:40)

    met Teddy Thompson

  8. In Germany Before the War (4:07)
  9. O O Baby (8:16)

    met Antony Hegarty

  10. Sing Me Back Home (5:04)

    met Keith Richards

  11. Salvation * (6:07)

    met Sean Lennon

  12. Black Coffee * (5:40)
  13. The Phoenix * (2:16)
  14. Dear God, Please Help Me * (4:29)
  15. Kimbie * (4:39)
  16. Many a Mile to Freedom * (5:11)

    met Jenni Muldaur en Teddy Thompson

  17. Somewhere (A Place for Us) * (4:15)

    met Jarvis Cocker

  18. Flandyke Shore * (3:10)

    met Kate & Anna McGarrigle

toon 8 bonustracks
totale tijdsduur: 49:30 (1:25:17)
zoeken in:
avatar van aERodynamIC
4,5
Een driedubbelaar of de gewone cd: het was voor mij niet lang twijfelen ook al is de verpakking weer zo'n gammele kartonnen versie.
Okee: een dvd met daarop een documentaire kan mij op zich gestolen worden en zal ooit misschien nog wel eens bekeken gaan worden, maar de 2 cd's daar gaat het uiteraard om. Wel twee gevaarlijke cd's want we hebben het over, jawel, covers.

Gelukkig neemt de Dolly Parton cover Down from Dover al heel veel twijfels weg: wat een soulvolle versie is dit geworden zeg (met dank aan de blazers). Marianne solo, zonder enige grote naam die haar ondersteunt: fantastisch!
Dit album is haar eerste hernieuwde samenwerking met Hal Willner sinds het album Strange Weather. Ze mag het vaker doen want ook Hold On, Hold On met Chan Marshall van Cat Power gloeit volop. Warren Ellis is te horen op de viool en Sean Lennon speelt hier gitaar. Of hij verantwoordelijk is voor de felle solo weet ik niet.
Solitude is een nummer van o.a. Duke Ellington en je baadt al gelijk in een warm bad. De rokerige stem van Faithful leent zich uitstekend voor deze crooner.
Marianne Faithful had nog nooit eerder gehoord van The Decemberists. Het was Hal Wilner die haar kennis liet maken met de nieuwe composities op dit album en ze vond het geweldig. The Crane Wife 3 krijgt dan ook een liefdevolle behandeling van haar. Dol als ik ben op strijkers kan ik daar dus ook mee in mijn nopjes zijn. Jammer dat de bijdrage van Nick Cave heel sober is: je hoort hem wel, maar zeker niet prominent. Ach, op het vorige album droeg hij ook al zijn steentje bij: op zich allemaal al mooi genoeg en ook een bescheiden Cave is een goede Cave.
Titelsong Easy Come, Easy Go is bluesy, jazzy en past wonderwel goed tussen de rest op dit album. Sowieso een sterke kant want nergens valt een nummer uit de toon en sluiten ze goed op elkaar aan en dat vind ik knap voor zulke uiteenlopende nummers die nog covers zijn ook.
Ook Espers was een band die niet bekend was bij Faithfull. Blij dat het dat nu wel is want op dit duet met Rufus Wainwright krijgen we ruim 8 minuten de tijd om onszelf onder te dompelen in een rijk nummer genaamd Children of Stone. Rufus een zeur? Nooit last van gehad! Ook hier is het juist Faithfull die de hoofdrol blijft opeisen en waar de gastartiest zich dienstbaar opstelt.
Het Brian Eno nummer How Many Worlds heeft iets baroks, kamerorkest-achtigs wat later omgezet wordt in breed uitwaaierende arrangementen. Teddy Thompson (alweer zo'n favoriet van mij) mag hier mede de vocalen verzorgen. Ook hij doet dat weer heel bescheiden.
Randy Newman schreef In Germany Before the War en is hier een statig nummer geworden dat me langzamerhand in zijn greep heeft weten te krijgen. Je moet hier echt goed je concentratie bij houden en dan krijg je een prachtig nummer. Mocht Marc Almond weer een numer willen coveren dan zou dit hem heel goed passen denk ik.
Met de titel O O Baby is wat vreemds aan de hand. Op de hoes staat het geschreven zoals hier, maar in het boekje is het Ooh Baby Baby. Vreemd, maar lekker boeiend zeggen we dan want hiet steelt Antony de show. O ja: Antony 'hallo daar zijn we weer'. Hoe vaak Antony ook zijn medewerking verleent aan andere artiesten, het blijft telkens weer geweldig te horen hoe hij nummers naar zich toe trekt. Voor het eerst op dit album dat Faithful een pas opzij moet doen, maar de 2 vullen elkaar hoe dan ook uitstekend aan op dit Smokey Robinson nummer.
De enkele cd-versie sluit vervolgens af met Sing Me Back Home. Haar oude maatje Keith Richards is hier te horen op gitaar en zingt een moppie mee. Een heerlijke afsluiter is het zeker, maar de diehards gaan natuurlijk gewoon door met de extra cd die van start gaat met Salvation waar Warren Ellis weer te horen is op viool. Het is lekker slepende rock waar Faithfull wel raad mee weet.
Black Coffee heeft een jazzy nachtclub-uitstraling en daar past haar stem uitstekend bij.
The Phoenix is wat liever en meer folky. Sean Lennon speelt hier gitaar en zingt mee op de achtergrond.
Naar het Morrissey-nummer Dear God Please Help Me was ik erg nieuwsgierig omdat dat nummer wat mij betreft niet meer valt te evenaren. Faithfull blijft redelijk dicht bij het origineel maar zoals ik al verwacht had: dat blijft een stuk beter dan deze versie. Absoluut niet slecht gedaan, maar Morrissey is te karakteristiek en dat blijft door je hoofd rondspoken.
Kimbie is een traditional en heeft een arrangement gekregen van Marc Ribot en Jackson Frank. Het vormt een rustig tussendoor nummertje dat heel klein staat te wezen tussen alle grote broers en zussen op dit album en juist daardoor weet op te vallen.
Many a Mile op de hoes, Many a Mile to Freedom in het boekje: maakt niet uit want het begint al schitterend met een klarinet-solo. Jenni Muldaur en Teddy Thompson verzorgen hier de backing vocals. Mooi nummer met een zwoel orgeltje en zoals al gezegd klarinet.
Somewhere kennen we ook als Somewhere (A Place for Us) en dat staat ook in het boekje zo vermeld. Maar het probleem dat ik met deze Bernstein-klassieker heb is dat het al zo vaak gedaan is. Hier krijgt het een jazzy behandeling en mag Jarvis Cocker in duet met Marianne Faithfull. Mooi, maar eerlijk gezegd ken ik het nummer nu wel.
Flandyke Shore sluit deze tweede cd af en hier valt de accordeon op. Kate & Anna McGarrigle staan haar hier in bij en doen dat als vanouds geweldig. Wat een heerlijk nummer is dit toch.

Daarmee rijst natuurijk de vraag of je er verstandig aan doet iets meer geld neer te tellen voor een extra cd en dvd. Zoals gezegd hoeven dvd's van mij niet zo: die kijk ik 1 keer en dat was het dan, maar die 2e cd is absoluut de moeite waard en hoort er gewoon bij.
Het is de tweede keer dit jaar dat een cover-album het enorm goed doet bij mij. Little Annie (ook al zo'n doorleefde stem) bracht in januari het schitterende When Good Things Happen to Bad Pianos uit en Marianne Faithfull sluit hetzelfde jaar af met Easy Come Easy Go.
Nu ik dit een paar keer beluisterd heb in cd-kwaliteit (niks luisterpaal of iets dergelijks) kan ik concluderen verslingerd te zijn geraakt aan deze cd en daarom doe ik er vanaf nu een halfje bij en zet ze een stevige aanval in op mijn top 10 over 2008. Of ze het daadwerkelijk gaat halen is nog af te wachten maar ze maakt bij deze wel degelijk een goede kans.

Gast
geplaatst: vandaag om 09:26 uur

geplaatst: vandaag om 09:26 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.