David Arnold - Quantum of Solace (2008)

Ik heb hem vandaag ontvangen en net beluisterd (toch maar zelf gekocht).

Ik vind de soundtrack als geheel behoorlijk tegenvallen en mss wel de minste van alle Arnold Bondsoundtracks.

Er lijkt totaal geen cohesie in te zitten. Vind hem na 1 luisterbeurt behoorlijk rommelig overkomen en er is ook niet echt 1 terugkerend thema in te vinden.

Natuurlijk is dat laatste altijd het nadeel wanneer de componist niets met de maintheme-song van doen heeft en dat thema dan ook niet in de rest van de score verwerkt is.
Echter heeft Arnold ook geen ander eigen theme gebruikt om hier en daar terug te laten keren in de film en dus ook op de plaat.

Eigenlijk is de muziek ansich wel goed, hier en daar zelfs mooi te noemen, maar nergens echt Bond, wat in dit geval toch ergens wel een vereiste is, lijkt mij.
Het had net zo goed de soundtrack van een andere actiefilm kunnen zijn. En daar ligt toch wel mijn grootste bezwaar.

Ok, hier en daar hoor je wel een vleugje JB-theme en ook even idd het Vesper thema (wat eigenlijk nog het beste moment van de soundtrack is, dus dat geeft al te denken), bovendien vind ik deze nieuwe score de klasse van de vorige, CR, missen.

Verder lijkt het me ook niet echt een aanrader voor niet-Bonddiehardfans, want daarvoor is de score niet opmerkelijk genoeg.

Wellicht dat bij wat vaker beluisteren hij gaat groeien, maar voorlopig geef ik hem een magere zeven, ofwel 3,5 ster.

Uitstekende Bondscore. Waar Arnold met Die Another Day te ver door draaide met elektronische middelen, maakte hij dat helemaal weer goed met Casino Royale. De klasse van die score is hier weer wat minder en Arnold kiest overduidelijk voor score zonder al grote identiteit (wat prima is). Een vrij onderkoelde score, met licht gebruik van het thema, maar vooral erg veel goede spanning en ritmes. Ook zijn de exotische klanken uitstekend erin geschreven.

In grote lijnen vind ik de soundtrack net als de film heel erg vervelend druk en warrig. Tevens vind ik net als de film dat hier en daar wel een toffe sfeer neer gezet is, en dat tevens bepaalde noten of verwijzingen naar Bond films zeer goed werken. Toch vind ik het jammer dat op indrukwekkende "actie" stukken er een duidelijke structuur lijkt te missen. Tevens mis ik toch echt een aantal nummers, ik had het geluid van de opera bijv tijdens de ontmoeting willen horen.

Als begeleiding voor de film lijkt de muziek me dan ook zeer geslaagd. Als men met de film de indruk wilde geven dat men niks kon opsteken of onthouden en voordat ze het wisten alweer buiten stonden dan is dat ook met deze cd gelukt. Het raast voorbij met veel, elektriche tinten soms lijkt het wel alsof ik stukjes "sneeuw" door mn speakers hoor....past perfect bij een schuddende camera met een warrig beeld nietwaar?

Helaas vond ik de luister ervaring dan ook net als de film, niet altijd prettig, warrig en het vreemdste is dat alleen het eerste nummer blijft hangen

Het idee en de opzet vind ik leuk, sommige elementen sterk geslaagd, maar alleen het eerste nummer is echt memorabel. Palio was wel ok en port d. p. wist kort me wakker te schudden en sloot mooi af. De rest...tja, als ik zeg dat dit het eerste album van Bond sinds Goldeneye is dat ik twijfel te halen, zegt dat dan wat?

Ik heb deze pas recent aan de collectie toegevoegd en het valt me tegen. De minste Bondscore van David Arnold (niet de minste allertijden, dat blijft voor mij Never Say Never Again van Michel Legrand. Maar dat is dan ook geen officiële).

Ook de titelsong is niet te pruimen. Jack White en Alicia Keys missen duidelijk affiniteit met deze franchise.