Declan de Barra - A Fire to Scare the Sun (2008)

Ik heb vanavond voor de eerste maal in mijn leven kennis gemaakt met de muziek van deze brave en zeer sypathieke man, die een (te kort) optreden heeft verzorgd op het Lustrumfeest van MusicMeter vandaag. Een grote artiest en eigenlijk heb ik er al spijt van dat ik de cd niet heb gekocht: doorleefde muziek en doorleefde teksten van een Ier - hoe kan het ook anders - met zin voor zijn geschiedenis en zin voor humor. Te ontdekken en wat een krachtige stem heeft die man.

Oeps en hij kon mij gisteren zeker niet overtuigen.

Mij wel, enige wat bij optreden ontbrak afgelopen zondag was de beloofde celliste, die was ie ergens onderweg verloren Op de plaat meer instrumenten te horen zoals bas en drums, bij het optreden was het natuurlijk helemaal solo. Ik heb er nog 10 in de winkel staan, dus kom maar langs zou ik zeggen heb er door de aandacht in Mezz en in de winkel inmiddels wel 15 verkocht, da's een mooi teken..........

Dan is het maar goed dat er mensen zijn die dit wel kunnen waarderen.

Heb het album gisterenavond bij een vriend gehoord maar helaas ik kan hier echt niks mee, niet mijn ding.

Ah, dat kan, dat het niet je ding is, en da's helemaal niet erg, er is nog zoveel anders te krijgen. Je moest eens weten hoeveel nieuwe cd's wij elke maand hier binnen krijgen, nog steeds te veel, naar mijn mening.....

Nee mijn ding zal het nooit worden, en wat het aantal nieuwe CD's betreft dat kan nooit genoeg zijn.

Na zijn, inderdaad te korte, optreden in de Mezz toch besloten om deze cd aan te schaffen. Zijn begeleiding op de gitaar vond ik live te overheersend, maar ben door zijn sterke stem overstag gegaan.

Op dit album is stem en instrumentatie goed in balans wat zeker een pluspunt is vergeleken met zijn optreden. Opener Until the Mornig Comes wordt mooi ijl en ingetogen gezongen. Hier wel dat vervelende geglij over de snaren wat mij in Breda ook irriteerde. Na zo'n twee minuten komt er drums en cello bij wat de song meer body geeft. Brightest Star heeft een "arabisch" tintje en On and On klinkt als een Iers kinderliedje (voor mij voorlopig de zwakste track). Diamonds laat een mooie warme melancholische stem horen met een spanning opbouwende Americana-achtige begeleiding. Johanna ligt in het verlengde van Diamonds en heeft eenzelfde donker sfeertje over zich. Het romantische Beautiful One wordt vooral gedragen door een mooie 2e (dames)stem. Dit zijn gelijk ook mijn 3 favoriete tracks tesamen met afsluiter Red Forests. Ghetto 101 en 57 Years klinken als traditionals en maken de Ier in De Barra los. Scraps to Feed Bones doet me aan José Gonzales denken (in positieve zin), en in Red Forests klinkt hij met minimale begeleiding en wederom die damesstem op z'n breekbaarst.

De naam van Jeff Buckley werd in Breda al als referentie aangehaald, daar wil ik Damien Rice en Patrick Watson aan toevoegen. Waar me bij z'n optreden vooral z'n sterke en krachtige stem opviel, hoor ik hier vooral een breekbaar en ingetogen stemgeluid en ik moet eerlijk bekennen dat dat me heel goed bevalt. Als hij zulke cd's blijft maken, horen wij in de toekomst vast en zeker meer van hem.

4*

Zéér eens met phj1967. Je mag het niet zeggen dat een CD je beter bevalt dan live, maar het is bij mij nu wel zo: gewoon meer muziek, met hier en daar toch duidelijk meer dan alleen maar een goede stem.
Niet echt voor mij 'wow' dit album (het worden geen 4 sterren bij mij denk ik) maar met alle positieve associaties, beloften en kwaliteiten is Declan de Barra er een om toch bij een volgende keer weer te proberen.