Declan de Barra - A Fire to Scare the Sun (2008)

Na zijn, inderdaad te korte, optreden in de Mezz toch besloten om deze cd aan te schaffen. Zijn begeleiding op de gitaar vond ik live te overheersend, maar ben door zijn sterke stem overstag gegaan.

Op dit album is stem en instrumentatie goed in balans wat zeker een pluspunt is vergeleken met zijn optreden. Opener Until the Mornig Comes wordt mooi ijl en ingetogen gezongen. Hier wel dat vervelende geglij over de snaren wat mij in Breda ook irriteerde. Na zo'n twee minuten komt er drums en cello bij wat de song meer body geeft. Brightest Star heeft een "arabisch" tintje en On and On klinkt als een Iers kinderliedje (voor mij voorlopig de zwakste track). Diamonds laat een mooie warme melancholische stem horen met een spanning opbouwende Americana-achtige begeleiding. Johanna ligt in het verlengde van Diamonds en heeft eenzelfde donker sfeertje over zich. Het romantische Beautiful One wordt vooral gedragen door een mooie 2e (dames)stem. Dit zijn gelijk ook mijn 3 favoriete tracks tesamen met afsluiter Red Forests. Ghetto 101 en 57 Years klinken als traditionals en maken de Ier in De Barra los. Scraps to Feed Bones doet me aan José Gonzales denken (in positieve zin), en in Red Forests klinkt hij met minimale begeleiding en wederom die damesstem op z'n breekbaarst.

De naam van Jeff Buckley werd in Breda al als referentie aangehaald, daar wil ik Damien Rice en Patrick Watson aan toevoegen. Waar me bij z'n optreden vooral z'n sterke en krachtige stem opviel, hoor ik hier vooral een breekbaar en ingetogen stemgeluid en ik moet eerlijk bekennen dat dat me heel goed bevalt. Als hij zulke cd's blijft maken, horen wij in de toekomst vast en zeker meer van hem.

4*