Intronaut - Prehistoricisms (2008)

Als beginner in metal (De metalplaten die ik ken en goed vind zijn op twee handen te tellen) ben ik meteen in het diepe gegooid door Don Cappuccino. Hij tipte me namelijk dit zeker niet makkelijke album. Maar ik ben erg blij dat ik deze plaat heb ontdekt, want Prehistoricisms is zeker wat anders dan de gemiddelde metalplaat.

De nummers zitten fantastisch in elkaar, om daar maar eens mee te beginnen. Vooral het titelnummer en The Literal Black Cloud zijn om je vingers bij af te likken. Dat komt niet alleen door de compositie maar ook door de geweldige grunt (is het wel een grunt?) van Sacha Dunable en het ongelooflijk goede drumwerk. Het drumwerk op dit album is voor mij het beste drumwerk dat ik tot nu toe heb gehoord. Bij Any Port val ik iedere keer weer steil achterover.

Tel daarbij op de geflipte, jazzy bas die ook behoort bij een van de beste die ik ken, en het melodieuze, fantastische gitaarwerk en ik zou dit album 5* moeten geven. Waarom geef ik dan ''slechts''4,5 sterren? Ten eerste: Ik vind Sundial iedere keer nogal tegenvallen. Wat standaard in de maatstaven van dit album. Ook vind ik het begin van The Reptilian Brain veel te lang uitgesponnen. Maar het belangrijkste punt vind ik dat er wat te weinig afwisseling in de zang zit. Een nummer met cleane zang zou toch niet zoveel kwaad kunnen? Jammer, want voor de rest is Prehistoricisms een heerlijke plaat en ook de beste metalplaat die ik tot nu gehoord heb. Een dikke 4,5.

Ik vind dit wel een aardig album. Het zit allemaal goed in elkaar, maar het pakt mij eigenlijk nergens. Ook de tribal stukjes hadden wat mij betreft niet echt gehoeven.

Nog een groep uit de Verenigde Staten deze keer, op een bekend label (Century Media), een hoes die ik wel mooi vind en metal-archives vermeldt als “genre” progressive metal.
Na een korte kalm intro (Primordial Soup) schiet een aanvankelijk loodzwaar album uit de startblokken. Ik begin al een zuur gezicht te trekken bij de schreeuwerige zang (alweer!) op The Literal Black Cloud, de tekst op dit nummer bestaat maar uit een achttal regels. Afwisseling tussen zware slepende stukken en lichte dartele stukken. Cavernous Den of Shame heeft een iets sneller tempo en bevalt mij meer. Het titelnummer Prehistoricisms heeft zijn momenten maar slaagt er niet in om mij te pakken. Any Port daarentegen had me al vanaf de eerste keer in een houdgreep, lekker nummer alleen jammer van, iedereen begrijpt me nu ondertussen. Sundial heeft ook zijn momenten dankzij het drum- en basswerk, zou dit dan redelijk jazzy klinken? Vanaf Any Port bevalt dit album me eigenlijk beter. Het instrumentale The Reptilian Brain bestaat uit vijf stukken Sleep, Eat, Shit, Fight, Fuck, is zeer lang maar verveelt me nergens.
Voor mij zijn de pluspunten op dit album het geleverde werk van drummer en bassist, de nummers Any Port en The Reptilian Brain. De mindere punten zijn dat bepaalde songs neigen naar te slepend of te doomy, de zang vind ik weeral niets speciaals. De gezongen stukken vind ik tamelijk vervelend, het is pas als hij zwijgt dat ik aandachtiger luister. Lang getwijfeld bij mijn score voor dit album, ik begin met een drie na mijn derde luisterbeurt en binnen x aantal maanden zien we nog eens.