Small Faces - Small Faces (1966)

Ruige R & B. Wie had dat gedacht als je de hoes bekijkt.

Prima debuut. Het album valt direct stevig met de deur in huis met Shake en Come on Children. Het is lastig een favoriete track te benoemen, maar You'd Better Believe It is een goede kandidaat.
Het daarop volgende It's Too Late eveneens.
Wie goed oplet hoort dat de eerste paar noten van het mooie Sorry She's Mine een voorbode zijn van het op het volgende album te verschijnen Tin Soldier.
Don't Stop What You're Doing en E Too D, twee nummers waarin de ruigheid goed tot uitdrukking komt. Het is alleen jammer dat een echt popliedje Sha-La-La-La-Lee het album afsluit.
52 in de 100 Greatest Albums of 1966 en 48 in Best Ever Albums van vandaag,
3,5*

Goed en energiek album, maar het is wel erg rauw, vooral het stemgeluid van Steve Marriott vind ik in sommige nummers op de grens van wat ik verdragen kan. Zal wel een kwestie van smaak zijn. Het tweede album vind ik dan ook veel boeiender. Neemt niet weg dat dit een volwassen debuut is met als opener een prima cover van Shake van Sam Cooke (al vind ik de cover van Rod Stewart nóg iets beter).
Andere prima nummers zijn o.a. de funky instrumental Own Up Time, de eerste single What'cha Gonna Do About it en Come On Children. Echt zwakke plekken zijn op dit album niet te vinden.

Een vrolijk, rockend soms rammelend en beetje schel klinkend debuut. De band speelt snel, heeft de tempo erin, waardoor de nummers elkaar snel opvolgen. Het is een 'druk' album. Wel vind ik dat het soms iets te schel klinkt, waardoor ik het iets minder prettig vind om naar te luisteren. Het maakt dat ik het album niet zo vaak opzet. Tijdens werk leidt het te vaak af, en op de achtergrond bij het lezen van een boek past het album minder goed.

De nummers zijn een mix van een soulcover, eigen nummers en voor de band geveschreven nummers, met daarin de blauwbruk voor de zogenoemde Mod-muziek. Shake is een rockende cover van Sam Cooke, in tempo goed gevolgd door het best aanstekelijke Come On Childeren. You Need Loving, dat is inderdaad de overduidelijke blauwdruk voor Led Zeppelin's Whole Lotta Love. En ja, Sha la la lee, wie wordt daar niet vrolijk van. Een van de leukste en opwekkendste nummers in de geschiedenis van de popmuziek. De tekst aanstekelijk, maar de ritme en de muziek dubbel aanstekelijk, met als feestende climax het einde, vooral als ze het bijna verontwaardigd lijken te zingen. Aanstekelijk!

Steve Marriott had een pleurus hekel aan dat nummer. Hij vond het een kommersjeel niemendalletje en kreeg het door de A&R van Decca door z'n strot geramd. Hij kon zijn kont niet tegen de krib gooien omdat hun 2e, zelf geschreven 45 niets gedaan had in de toplijsten en deze 3e absoluut moest skoren om de support van platenmij niet kwijt te raken.

Ben nu minder overdondert. Veel nummers hebben het toch niet. Typische jaren 60 nummers. Van een 4.0 naar een 2.5. Het kan verkeren.