Small Faces - Small Faces (1966)
mijn stem
55 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Decca
-
Shake (2:55)
-
Come on Children (4:20)
-
You'd Better Believe It (2:19)
-
It's Too Late (2:37)
-
One Night Stand (1:50)
-
What'cha Gonna Do About It? (1:59)
-
Sorry She's Mine (2:48)
-
Own Up Time (1:47)
-
You Need Loving (3:59)
-
Don't Stop What You're Doing (1:55)
-
E Too D (3:02)
-
Sha-La-La-La-Lee (2:56)
-
What's a Matter Baby * (2:56)
-
I've Got Mine * (2:55)
-
Grow Your Own * (2:20)
-
Hey Girl * (2:19)
-
Almost Grown * (3:04)
-
What'cha Gonna Do About It [Alternate Version] * (2:11)
-
Come on Children [Alternate Version] * (3:25)
-
Shake [Alternate Version] * (2:55)
-
Own Up Time [Alternate Version] * (2:29)
-
E Too D [Alternate Version] * (3:11)
-
Hey Girl [Alternate Version] * (2:13)
toon 11 bonustracks
totale tijdsduur:
32:27
(1:02:25)
0
geplaatst: 24 juli 2008, 20:38 uur
Wie mijn avatar herkent moet begrijpen dat ik hier geen slecht cijfer voor kan geven. Ik vind Steve Marriott misschien wel de mooiste mannelijke blues/rock/soul stem allertijden hebben. Zonde dat hij te vroeg is overleden, moet je ook niet met een brandende sigaret in bed gaan slapen......
Dit eerste album van de small faces zit vol met jeugdig enthousiasme zonder de drugsproblemen waar steve later mee te maken zou krijgen. Ray Charles, Muddy Waters, Sam Cooke en niet te vergeten Otis Redding zorgen voor de nodige inspiratie maar de 4 jongetjes van gemiddeld 19 jaar zorgen voor een eigenzinnige creatieve performance. De blues-rocknummers als Come on Children en You Need Loving en E too D springen er voor mij toch uit maar ook het aanstekelijke Wat'cha gonna do about it? kan mij zeker bekoren. Eigenlijk is er op One night stand en de overbodige Own up time geen zwak nummer te vinden.
Conclusie? White AngloSaxion Soul, doorsnee British Invasion of toch heavy metal avant la lettre?
Dit eerste album van de small faces zit vol met jeugdig enthousiasme zonder de drugsproblemen waar steve later mee te maken zou krijgen. Ray Charles, Muddy Waters, Sam Cooke en niet te vergeten Otis Redding zorgen voor de nodige inspiratie maar de 4 jongetjes van gemiddeld 19 jaar zorgen voor een eigenzinnige creatieve performance. De blues-rocknummers als Come on Children en You Need Loving en E too D springen er voor mij toch uit maar ook het aanstekelijke Wat'cha gonna do about it? kan mij zeker bekoren. Eigenlijk is er op One night stand en de overbodige Own up time geen zwak nummer te vinden.
Conclusie? White AngloSaxion Soul, doorsnee British Invasion of toch heavy metal avant la lettre?
0
geplaatst: 24 november 2021, 08:44 uur
Een vrolijk, rockend soms rammelend en beetje schel klinkend debuut. De band speelt snel, heeft de tempo erin, waardoor de nummers elkaar snel opvolgen. Het is een 'druk' album. Wel vind ik dat het soms iets te schel klinkt, waardoor ik het iets minder prettig vind om naar te luisteren. Het maakt dat ik het album niet zo vaak opzet. Tijdens werk leidt het te vaak af, en op de achtergrond bij het lezen van een boek past het album minder goed.
De nummers zijn een mix van een soulcover, eigen nummers en voor de band geveschreven nummers, met daarin de blauwbruk voor de zogenoemde Mod-muziek. Shake is een rockende cover van Sam Cooke, in tempo goed gevolgd door het best aanstekelijke Come On Childeren. You Need Loving, dat is inderdaad de overduidelijke blauwdruk voor Led Zeppelin's Whole Lotta Love. En ja, Sha la la lee, wie wordt daar niet vrolijk van. Een van de leukste en opwekkendste nummers in de geschiedenis van de popmuziek. De tekst aanstekelijk, maar de ritme en de muziek dubbel aanstekelijk, met als feestende climax het einde, vooral als ze het bijna verontwaardigd lijken te zingen. Aanstekelijk!
De nummers zijn een mix van een soulcover, eigen nummers en voor de band geveschreven nummers, met daarin de blauwbruk voor de zogenoemde Mod-muziek. Shake is een rockende cover van Sam Cooke, in tempo goed gevolgd door het best aanstekelijke Come On Childeren. You Need Loving, dat is inderdaad de overduidelijke blauwdruk voor Led Zeppelin's Whole Lotta Love. En ja, Sha la la lee, wie wordt daar niet vrolijk van. Een van de leukste en opwekkendste nummers in de geschiedenis van de popmuziek. De tekst aanstekelijk, maar de ritme en de muziek dubbel aanstekelijk, met als feestende climax het einde, vooral als ze het bijna verontwaardigd lijken te zingen. Aanstekelijk!
* denotes required fields.