Aimee Mann - Bachelor No. 2 or, The Last Remains of the Dodo (2000)

zeldzaam mooie muziek.

You Do, Red Vines, Calling it quits zijn mijn favo nrs van dit album.

Fans van Aimee zouden ook eens Magnolia moeten kijken. Zowat de hele soundtrack is van haar hand en sommige scenes uit de film zijn linea recta gebaseerd op haar liedjes.

Enkel fans van Aimee Mann??

Maar inderdaad, "den herman" heeft overschot van gelijk.

En dat prachtige zinnetje (tijdens de date van Agent Jim) Now that I've met you - would you object to never seeing me again? is dus niet van Anderson, wel van Aimee. Die zin komt uit "Deathly" - is hier te horen

Iedereen natuurlijk! Magnolia is grandioos, een van de films die me het meest wist te raken tot nu toe.

het pijnlijkste uit de film is toch wel Wise Up. rrrr, kippenvel.

Ik heb nogal wisselende gevoelens over Deathly, prachtig nummer, maar toch sla ik het vaak over. Te veel negatieve gedachten komen dan bij me op.
En precies dat ene zinnetje dat Zachary noemde (Now that I've met you - would you object to never seeing me again?) is zo pijnlijk.
Ik moet bij de film ook standaard huilen als Wise up langs komt.
Jammer is wel dat Just like anyone zo kort is, het is heel erg mooi.
Aimee is gewoon geweldig!

pure poëzie hoe zij zingt, zo zacht en toch zo sterk als staal. deze muziek gaat door merg en been.

Na de film Magnolia een tijd geleden te hebben gezien ben ik nu eindelijk een tijdje geleden haar muziek gaan luisteren. Erg mooi, toch vooral omdat ik dan aan de prachtige film terug moet denken. (Het nummer Save Me, wat niet op deze plaat staat vind ik nog steeds haar sterkste). Erg mooie melancholische muziek. 4*

save me staat er toch wel op, nl track nr 12??
tevens het mooiste nummer, samen met red vines.

Inderdaad, bij mij staat Save me er gewoon op. Overigens vind ik de plaat wat inkakken na Deathly daarom is het zo belangrijk dat Save me de plaat weer doet opleven. De onderstaande tracklist van de versie die ik heb:


1. 5:04 How Am I Different

2. 3:11 Nothing is Good Enough

3. 3:44 Red Vines

4. 3:07 The Fall of the World's Own Optimist

5. 4:10 Satellite

6. 5:38 Deathly

7. 3:32 Ghost World

8. 4:10 Calling It Quits

9. 3:52 Susan

10. 3:25 Backfire

11. 4:07 It Takes All Kinds

12. 4:35 Save Me

13. 1:22 Just Like Anyone

14. 3:43 You Do

Prachtig album. Ik weet nog goed dat ik een kopie van een vriend kreeg met de woorden: "Luister dit eens... Dit vind jij wel wat!". Hij heeft gelijk gekregen... 4*

Soms, heel soms, bestaan er sprookjes in de wondere wereld van de (pop)muziek. Tot aan dit album was de solocarriere van Aimee nog bepaald geen sprookje. Nadat het succes van haar band Til tuesday langzaam wegebt besluit ze solo te gaan en oogst ze veel lof met haar prachtige debuutalbum Whatever dat vol staat met folky beatlesque singer-songwriterpop.

Een commerciële knaller is het echter allerminst en als de wat wisselvallige en weerbarstigere (en door een faillisement van haar platenmaatschappij bijna niet eens verschenen) opvolger I'm with stupid nog minder succesvol blijkt lijkt het gedaan met haar soloavonturen. Aimee zet dapper door en maakt nieuwe opnames. Haar nieuwe platenmaatschappij ziet er echter weinig potentie in en Aimee, die blijkbaar overtuigd is van haar eigen kunnen, koopt de rechten terug en besluit het album zelf uit te brengen.

Juist wanneer ze er helemaal in haar eentje voorstaat is daar ineens de helpende hand van filmregisseur Paul Thomas Anderson, die Aimee via haar man zanger Michael Penn (inderdaad familie van) kent. Op zijn verzoek maakt ze de soundtrack voor zijn nieuwe film Magnolia. Deze 8 nieuwe nummers zijn wat ingetogener dan haar eerdere werk en er zijn overduidelijk invloeden van Burt Bacharach ingeslopen. Met haar mooie en gevoelige stem tilt ze de melancholische nummers naar grote hoogte.

In combinatie met de beelden van Magnolia blijken haar nieuwe nummers bij heel veel mensen een gevoelige snaar te raken. Het prachtige Save me, dat een soort van rode draad in de film vormt, wordt overstelpt met (nominaties) voor awards en de carriere van Aimee is gered. De nummers uit de film vult ze uiteindelijk aan met 6 even mooie andere nummers en zo is dit album geboren. Het sprookje is begonnen en eindelijk heeft ze wat succes. Daarna brengt ze nog een paar prachtige albums uit die voortborduren op de koerswijziging die met dit album is ingeslagen. Die zijn ook erg mooi, maar verliezen het van dit album op emotie, melancholie en puurheid.

Tof verhaal titan! Ik heb Aimee sinds "I'm with stupid" eigenlijk niet meer gevolgd. De oscar-nominatie was me wel opgevallen en ik heb haar de carriere-boost die daardoor was onstaan erg gegund.

Omdat ik een zwak heb voor basgitaar spelende meisjes die er ook nog bij zingen en ik Voices Carry van haar oude bandje Til Tuesday een OK nummer vond, heb ik deze maar eens meegenomen. Helaas gaat haar muziek me erg snel vervelen, maar het is wel kundig gedaan allemaal .......

Miniatuur songwriter/pop meesterwerkje.... Met te veel hoogtepunten. oa. Calling it quits, Red Vines, Deathly, Nothing is good enough...

het weer eens beluisteren van "hold your fire" van Rush waarop tot mijn grote verbazing Aimee Mann blijkt mee te zingen op het mooie "time stand still" deed mij teruggrijpen naar dit nog immer sublieme album.

Volgens mij is dit toch de hier gebruikte, maar niet meest gangbare tracklist?

Aimee Mann - Bachelor Nº 2 - Or, The Last Remains Of The Dodo at Discogs

Net weer eens even opgezet, dit blijft toch een puik album. Heerlijke popnummers met Aimee Mann in topvorm qua melodieën en bijtende teksten.

Staan een paar lekkere nummers op. Vooral 'Calling It Quits' is mijn favoriet.

How Am I Different, Deathly en Save me zijn de grootste smaakmakers van dit sterke album. Heerlijk, die slepende langzame liedjes zoals Aimee Mann zo goed kan maken. Ook de opvolger van dit album, Lost in Space, uitgekomen in 2002 is prima, misschien zelfs nog ietsje beter. Van haar recente albums sla ik Smilers uit 2008 hoog aan

Prachtige muziek.
Ben haar op het spoor gekomen door "Mental Illness"
Maar deze doet daar zeker niet voor onder.
Ik heb zo het idee dat zij heeeel veel goede muziek heeft gemaakt.
Nou, dan heb ik nog e.e.a. tegoed

bijna perfect puur popalbum door een dame die ook nog mooie teksten schrijft. kom er maar eens om.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Aimee Mann - Bachelor No. 2 Or, The Last Remains Of The Dodo (2000) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Aimee Mann - Bachelor No. 2 Or, The Last Remains Of The Dodo (2000)
De songs voor Bachelor No. 2 Or, The Last Remains Of The Dodo van Aimee Mann lagen lang op de plank, maar het album groeide uiteindelijk uit tot haar beste album en tot een van de meest memorabele singer-songwriter albums aller tijden

Aimee Mann had met haar band ‘Til Tuesday kunnen uitgroeien tot de grote sterren van de eerste MTV generatie, maar de band bleek uiteindelijk toch net wat te eigenzinnig. Die eigenzinnigheid brak haar in haar solocarrière bijna op, maar na het succes van de film Magnolia werd de lancering van Bachelor No. 2 Or, The Last Remains Of The Dodo in het voorjaar van 2000 gelukkig een succesvolle. Dat heeft alles te maken met de kwaliteit van het album, want de songs, de vocalen en de muziek zijn op het album van een zeer hoog niveau. Bachelor No. 2 Or, The Last Remains Of The Dodo bevat de blauwdruk voor de Aimee Mann albums die zouden volgen, maar is ook een schoolvoorbeeld van een volstrekt tijdloos singer-songwriter album.

Aimee Mann heeft inmiddels een respectabel aantal soloalbums op haar naam staan en behoort binnen de groep van vrouwelijke singer-songwriters tot de smaakmakers, maar zeker aan het eind van de jaren 90 was het maar de vraag of haar carrière, die vijftien jaar eerder zo glansrijk was gestart, nog een vervolg zou krijgen.

Aimee Mann dook halverwege de jaren 80 op als frontvrouw van de Amerikaanse new wave band ‘Til Tuesday. De band wist met haar debuutalbum Voices Carry uit 1985 direct een breed publiek te bereiken en werd omarmd door het op dat moment piepjonge MTV. Op het in 1986 verschenen Welcome Home koos de band voor een net wat ander en meer ingetogen geluid, wat minder aansloeg, maar in artistiek opzicht een stuk interessanter was (luister hier maar eens naar: https://www.youtube.com/watch?v=wtOgwFzhlyw).

Het is en blijft een album om te koesteren, maar het grote publiek dacht hier helaas anders over en haakte volledig af toen in 1988 het eveneens prachtige maar nog wat meer ingetogen Everything's Different Now verscheen. Aimee Mann begon vervolgens aan een solocarrière, die in 2003 ijzersterk begon met Whatever.

In commercieel opzicht deed het album het echter veel minder goed en het werd alleen maar slechter toen in 2006 het in artistiek opzicht ook nog eens wat mindere I’m With Stupid verscheen. Aimee Mann kreeg ook nog eens gedoe met haar platenmaatschappij en lange tijd leek het er op dat niemand meer geïnteresseerd was in nieuw werk van de Amerikaanse muzikante, waardoor de songs voor een nieuw album lang op de plank bleven liggen.

Het keerpunt kwam met de in 1999 verschenen film Magnolia. Het is nog altijd een briljante film, maar het is ook de film die Aimee Mann weer op de kaart zette. Aimee Mann was verantwoordelijk voor het grootste deel van de soundtrack bij de film, waardoor de interesse voor het album dat ze al op de plank had liggen en waarvan een aantal tracks ook op de Magnolia soundtrack staan weer toenam.

In het voorjaar van 2000 verscheen daarom eindelijk Bachelor No. 2 Or, The Last Remains Of The Dodo. Het is een album dat met een beetje pech nooit was verschenen, maar het is ook mijn favoriete album van Aimee Mann en een van mijn favoriete albums aller tijden, dat hoog op de lijst staat van de albus die ik mee zou nemen na verbanning naar een onbewoond eiland.

Op Bachelor No. 2 Or, The Last Remains Of The Dodo komt al het talent van Aimee Mann aan de oppervlakte. Het album laat horen hoe getalenteerd Aimee Mann is als songwriter en zangeres. Het unieke Aimee Mann geluid dat al was te horen op haar eerste twee soloalbums, maar daar nog niet altijd uit de verf kwam, komt op Bachelor No. 2 Or, The Last Remains Of The Dodo tot volle wasdom.

Het is niet alleen de verdienste van Aimee Mann zelf, want het album maakt ook diepe indruk door de fraaie productie van Jon Brion, de mix van Bob Clearmountain en de muzikale bijdragen van topmuzikanten als Patrick Warren, Benmont Tench, Michael Penn, Brendan O’Brien, Michael Lockwood en nogmaals Jon Brion.

Bachelor No. 2 Or, The Last Remains Of The Dodo was in 2000 een prachtige verzameling tijdloze popsongs en dat is het ruim twintig jaar later nog steeds. Het album was ook de start van de solocarrière die Aimee Mann verdiende en die sinds 2000 een ruime handvol prachtige albums heeft opgeleverd, maar het album waarmee het allemaal begon steekt er wat mij betreft nog altijd flink bovenuit.

Wanneer mij wordt gevraagd naar mijn favoriete singer-songwriter platen aller tijden kom ook ik met geijkte albums als Tapestry van Carole King op de proppen, maar Bachelor No. 2 Or, The Last Remains Of The Dodo van Aimee Mann zit er ook altijd tussen. Briljant album. Erwin Zijleman

Hee, Erwin, per toeval las ik jouw recensie, of nou nee, ZAG ik jouw recensie, ik scrollde er langs maar... toen ik vandaag deze cd voor 1 euro in de uitverkoopbak bij Plato Leiden zag, dacht ik: Hee... hier heb ik een krent uit de pop: kopen! Nu nog luisteren (wordt vervolgd).

1 euro, wow. Nou dat is ie zeker waard !

Paar keer geluisterd. Vind haar stem karakteristiek (geen stem die ik ken lijkt op haar) en opvallend hoe ze emotie in haar teksten legt. Zo ga ik ook meer opletten waar ze eigenlijk over zingt. Ook de meerstemmigheid in sommige nummers is fijn!

Ik vind dit een verrassend goede plaat. Ik was wat huiverig omdat ik meestal muziek uit deze periode, en dan vooral alternatieve rock meestal niet zo goed vind. De muziek is ook erg lichtvoetig en wat simpel. Maar de zang en de zanglijnen tillen deze plaat echt tot een hoger niveau.

Wat sound betreft is het ook niet volledig alternatieve rock, maar heb ik er meer een beetje een jaren '70-gevoel bij.

De laatste tijd helemaal verknocht aan deze prachtige plaat. Wat mij betreft mijn beste ontdekking van de laatste jaren.

Ik geef deze plaat dan ook de volle score. Ik ben benieuwd waar ze eigenlijk over zingt. Eens zien of ik de songteksten ergens kan vinden.

Dit is wel een aardig achtergrondartikel n.a.v. de 20e verjaardag van het album:

Aimee Mann's 'Bachelor No. 2' Turns 20