David Grubbs - An Optimist Notes the Dusk (2008)

Deze laatste, maar voor mij eerste van David Grubbs hakt er aardig diep in bij mij. Denk aan een combinatie van een Slint met niet zoveel vaart en Gastr del Sol, waar Grubbs natuurlijk ook onderdeel van is.

De eerste 2 nummers zijn traag, maar door het typische gitaarspel en zang (nou ja, het zit tussen praten zingen in) verveelt het geen moment. Het einde van An Optimist Declines is werkelijk prachtig.
Met Holy Fool Music komt er wat meer vaart in de plaat. De wending ergens na het midden zorgt ervoor dat de rust wederkeert. Bijna naadloos gaat dit nummer over in het mysterieuze Storm Sequence waar subtiel gitaarspel de boventoon voert. In Eyeglasses of Kentucky horen we zoals wel vaker het geval zijn aparte timing en ritme in de zanglijntjes. Het afsuitende The Not-So-Distant is een drone-achtig werkje dat de plaat op een mooie verrassende manier afsluit.

Al met al een schitterende plaat die vooralsnog bij elke luisterbeurt meer geheimen prijsgeeft. De stem zal voor sommigen misschien even wennen zijn, maar laat je er niet door afschrikken.

4,5* is het wel waard.